Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi L.B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Komendant Powiatowy Policji w M. po rozpoznaniu oświadczenia mieszkaniowego L.B. – dalej strona – w przedmiocie ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości gdzie wskazano, że czas przejazdu z miejsca zamieszkania (S.) do miejsca pełnienia służby (M.) przekracza dwie godziny w obydwie strony. nie podzielił stanowiska policjanta i decyzją Nr [...] z dnia [...]r. odmówił przyznania uprawnień do wnioskowanego dodatkowego świadczenia finansowego .

L.B. nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem jego sprawy i złożył odwołanie od wymienionej decyzji, gdzie organ odwoławczy uznał, że argumenty odwołania nie są zasadne i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji decyzją Nr [...] z dnia [...]r.

Ta decyzja była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego który wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019r. sygn. akt III SA/Gl 94/19 decyzje organów obu instancji uchylił. W uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach wskazał na uchybienia proceduralne jakie zaistniały w trakcie podejmowanego rozstrzygnięcia. Ponadto przywołując treść art. 93 ust. 1 i art. 88 ust. 4 ustawy o Policji, stanowiących o uprawnieniu policjanta, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby do zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem i definiującego pojęcie "miejscowość pobliska" dokonał wykładni tego pojęcia podając, iż organ zobligowany jest zgodnie z dyspozycją tego przepisu jako punkt startowy i docelowy przyjąć nie jakiekolwiek dowolne przystanki, lecz przystanki położone najbliżej miejsca zamieszkania i najbliżej miejsca pełnienia służby. Wskazał przy tym, iż znaczenie pojęcia "najbliżej" nie powinno nastręczać wątpliwości interpretacyjnych i należy przyjąć, że "najbliżej" - w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji – położone są przystanki, do których (z których) odległość z domu (do pracy) wyznaczona po trasie przejścia pieszo jest najkrótsza, a w sytuacji, gdy dwa lub więcej przystanków znajduje się w tej samej odległości od domu (miejsca pracy) ten, do którego (z którego) dojście jest najdogodniejsze dla funkcjonariusza.

Komendant Miejski Policji w M. po przeprowadzeniu ponownego postępowania w sprawie uznał, że istnieją połączenia umożliwiające pokonanie trasy S. - M. i z powrotem w czasie nie przekraczającym dwóch godzin w obydwie strony w związku z czym decyzją nr [...] z dnia [...]r. odmówił stronie przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W decyzji organ I instancji przedstawił możliwości dojazdu do służby, a następnie powrotu do miejsca zamieszkania zgodnie z informacjami uzyskanymi od policjanta oraz takież same możliwości wg propozycji organu w konsekwencji stwierdzając, iż czas przejazdu z miejsca zamieszkania (S.) do miejsca pełnienia służby (M.) nie przekracza dwóch godziny w obydwie strony.

Komendant Miejski Policji w M. wskazał, że na mocy art. 92 ust 1 ustawy o Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, dlatego też ponieważ organ wykazał zarówno dojazd do służby jak i powrót funkcjonariusza ze służby na wszystkie służby jest krótszy niż 2 godziny, tym samym zdaniem organu S. - miejsce zamieszkania strony w stosunku do M. - miejsca pełnienia służby są miejscowością pobliską.

W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił organowi:

1. naruszenie art. 92 ust. 1 w zw. Z art. 88ust.4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji przez błędną wykładnię pojęcia miejscowości pobliskiej określonej we wskazanej ustawie oraz dowolne ustalenia w zakresie czasu dojazdu do służby strony - nie uwzględniając legalnej definicji pojęcia miejscowości pobliskiej ustalonej tymże przepisem /.../,

2. naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w zakresie czasu dojazdu do służby strony z pominięciem wskazań wynikających z przepisów prawa, z naruszeniem słusznego interesu strony /.../,

3. błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących ustalenia stacji [przystanków] położonych najbliżej miejsca zamieszkania i miejsca pełnienia służby,

4. naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczanie pism w toku postępowania stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie stronie uprawnienia do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony zauważyła, że jej mandant sporządził szczegółowe zestawienie połączeń komunikacyjnych umożliwiających dojazd do służby, a z tego zestawienia jednoznacznie wynika, że lokal mieszkalny w którym zamieszkuje nie jest usytuowany w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia przez niego służby. Wyjaśniła, że we wszystkich przedstawionych wariantach możliwości dojazdu - uwzględniających godziny pełnienia służby strona postępowania kierowała się legalną definicją pojęcia miejscowości pobliskiej, która to definicja została również przytoczona w treści odwołania.

Wskazała na brak konsekwencji organu, który w roku 2016 wskazał przystanek "M. Komenda Policji" jako przystanek najbliższy miejscu pełnienia służby i wydał decyzję pozytywną przyznając stronie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i podobnie w latach 2017 i 2018. Dopiero w czerwcu roku 2018 organ przyjął i narzucił stronie inne możliwości dojazdu do służby, co zdaniem pełnomocnika było bezpodstawne i w pełni łamało prawo materialne.

Zwróciła uwagę, że czas przejazdu na trasie S. - M. - M. powinien być prawidłowo wyliczony w taki sposób jaki w postępowaniu był przedstawiany przez stronę postępowania. Co do przystanku "M. - B.", pełnomocnik wyjaśniła, że był on swego rodzaju udogodnieniem ponieważ skracał czas oczekiwania na przesiadkę. Zwróciła uwagę, że organ winien był zauważyć, że wskazany przez stronę czas liczony był do chwili wyjścia z autobusu na terenie miasta M. - nie uwzględniony był czas oczekiwania na przesiadkę oraz czas dojazdu do przystanku w obrębie miejscowości wykonywania obowiązków służbowych. Podkreślił element bezpieczeństwa w dojazdach dla policjanta i przytoczył fragment wyroku sygn. akt III SA/Gl 94/19 z dnia 10.04.2019r. Zdaniem pełnomocnika błędem organu jest brak ustalenia, czy funkcjonariusz ma możliwość przyjazdu i powrotu ze służby, z uwzględnieniem podanego przez organ przystanku znajdującego się przy ulicy [...] w M. o nazwie "A", który organ wykazuje jako najbliższy do siedziby KMP w M..

W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik przedstawił możliwości dojazdu do służby na poszczególne godziny, i odwołał się do zapadłego wyroku oraz do definicji miejscowości pobliskiej, zwracając uwagę na fakt, że organ nie zakwestionował, że wskazane przez stronę połączenia są nieprawidłowe czy sprzeczne z rozkładem jazdy komunikacji miejskiej.

Zaskarżoną decyzją nr [...], z [...] r., Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej: KWP), po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w M. nr [...], odmawiającą policjantowi przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej .

Wskazał na treść art. 88 ust. 1, art. 90, art. 92, art. 94 ustawy o Policji i postanowienia Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Za bezsporne organ uznał, iż L.B. jest funkcjonariuszem Policji pełniącym służbę w Komendzie Miejskiej Policji w M. który wraz z żoną i córką zamieszkuje w mieszkaniu do którego tytuł prawny posiada żona policjanta - a mieszkanie usytuowane jest w S. przy ulicy [...].

Wskazał, iż jak wynika z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Zauważył, że związana ze służbą w Policji dyspozycyjność wymaga zamieszkiwania policjanta w bliskiej odległości od miejsca pełnienia służby co wynika z treści art. 88 ust. 1 i ust. 4 ustawy o Policji, które definiują pojęcie "miejscowości pobliskiej". Z definicji tej wynika, że kryterium uznania miejsca zamieszkania funkcjonariusza za miejscowość pobliską miejscu pełnienia przez niego służby stałej jest czas dojazdu z pierwszej miejscowości do drugiej i odwrotnie, wyłącznie: publicznymi środkami transportu drogowego, bez uwzględnienia dojazdu do stacji (przystanków) końcowych w każdej z tych miejscowości. Obydwa te warunki, zdaniem organu zachodzą w omawianej sprawie.

Organ odwoławczy zbadał możliwości dojazdu do służby i powrotu do miejsca zamieszkania posługując się ogólnodostępną informacją internetową "[...]", PKM J. oraz TZM K., badając różne możliwości pokonania trasy S. - M. "B" - M.. W jego ocenie mieszkanie usytuowane w S. przy ulicy [...] usytuowane jest w miejscowości niepobliskiej do miejsca pełnienia przez policjanta służby.

Organ wskazał, iż na trasie S. - M. - "B" do M. istnieją połączenia umożliwiające na każdą ze służb przebycie tej trasy w czasie krótszym niż dwie godziny, a także stwierdził, iż istnieją takie połączenia których czas przejazdu przekracza dwie godziny w obydwie strony .

Organ odwoławczy ostatecznie zaakceptował przystanek M. A, jako usytuowany najbliżej siedziby KMP w M. i przedstawił analizę możliwości przejazdu z tego właśnie przystanku, przy uwzględnieniu propozycji pełnomocnika strony jakie zostały przedstawione w odwołaniu od decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w M.. Wskazał przy tym na własne propozycje możliwości przejazdu z przystanku M. A i autobusów linii w większości zgodnych z prezentowanymi przez pełnomocnika policjanta (vide k 15- 17 decyzji organu II instancji).

W podsumowaniu możliwości dojazdu na różne pory służb organ stwierdził, iż czas przejazdu do służby na godzinę 6.00 do 14.00, oraz do służby w godzinach od 14.00 do 22.00 nie przekracza dwóch godzin w obydwie strony. Jedynie czas przejazdu do służby w godzinach od 22.00 do 6.00 wynosi 137 minut, czyli przekracza dwie godziny w obydwie strony.

Zaznaczył, iż jednak jak wspomniano wcześniej Komendant Miejski Policji w M. zbadał na podstawie grafiku służb strony, że służbę na "trzeciej zmianie" w kwietniu 2019r. pełnił on 1 raz, w miesiącu maju 2019r. pełnił tę służbę 2 razy, a w miesiącu czerwcu 2019r. nie pełnił on służby na tę zmianę ani razu. Dlatego też zdaniem organu nie można przyjąć, że stosunkowy procent służb w godzinach od 22.00 do 6.00 jest znikomy, dlatego nie może mieć decydującego znaczenia przy ustalaniu uprawnień do dodatkowego świadczenia finansowego (w okresie od kwietnia do czerwca 2019 roku trzecią zmianę strona pełniła ogółem 3 razy, a pierwszą i drugą zmianę pełniła w tym okresie 27 razy).

Organ odwoławczy wskazał, iż wykazał połączenia z jedną przesiadką w przeciwieństwie do połączeń pełnomocnika wskazującego połączenia z koniecznością wykonania wielu przesiadek.

Zdaniem organu pełnomocnik w sposób nieuzasadniony wykazuje czas przejazdu do przystanku "C", podczas gdy można przejazd liniami "[...]" lub "[...]" ograniczyć do przystanku - "D", który również obsługuje linię autobusową nr [...]. Przy zastosowaniu możliwości przesiadki na przystanku "D" czas przejazdu ulega skróceniu.

Podobnie ocenił organ wykazywany czas przejazdu do przystanku M. B.. Organ odwoławczy uznał że argument pełnomocnika, w kwestii skrócenia czasu oczekiwania na przystanku przesiadkowym M. B. w stosunku do czasu oczekiwania na przesiadkę na przystanku M. "E" nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ różnica w czasie oczekiwania wynosi zaledwie 2 do 6 minut w zależności czy strona kontynuuje podróż autobusem linii [...] czy też autobusem linii [...]. Natomiast za istotne dla sprawy uznał 2 minuty pomiędzy czasem dojazdu autobusu linii [...] do przystanku M. "E" (godzina przyjazdu autobusu do tego przystanku to 7.04 - czas przejazdu do służby to 59 minut), a do przystanku M. B. autobus linii [...] przyjeżdża o godzinie 7.06, tym samym czas przejazdu do służby to 61 minut. Dwie minuty jakie są niezbędne na pokonanie przez autobus linii [...] pomiędzy przystankami M. "E" a M. B. mają istotne znaczenie dla określenia czasu przejazdu do służby oraz powrotu do miejsca zamieszkania. W konsekwencji argument dotyczący skrócenia czasu oczekiwania o dwie minuty przez stronę na przesiadkę na przystanku M. "E" uznano za nieprzekonujący tym bardziej, że pełnomocnik wykazał, że na przystanku "C" policjant oczekuje na przesiadkę pomiędzy autobusami linii "[...]" a linią [...] około 20 minut.

Organ zaznaczył, iż w sytuacji, gdy z miejsca zamieszkania policjanta do miejscowości pełnienia służby, istnieją możliwości dojazdu w czasie krótszym niż dwie godziny, przyznanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, mijałoby się z celem jakiemu ma służyć to świadczenie i byłoby rażącym naruszeniem art. 92 ust. 1 ustawy o Policji oraz przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r.

Końcowo organ zauważył, iż Komendant Miejski Policji w M. decyzją Nr [...] z dnia [...] cofnął L.B. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a w dokumentach sprawy brak jest innych decyzji, na mocy których strona uzyskała uprawnienia do omawianego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zatem w obrocie prawnym nie pozostają inne decyzje w omawianej kwestii.

W skardze do WSA w Gliwicach pełnomocnik strony organowi zarzucił: 1. naruszenie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez błędną wykładnię pojęcia miejscowości pobliskiej określonej we wskazanej ustawie oraz całkowicie dowolne ustalenia w zakresie czasu dojazdu do służby strony - nie uwzględniające legalnej definicji pojęcia miejscowości pobliskiej ustalonej tymże przepisem, pominięcie przystanków najbliższych w ramach obliczeń co do czasu dojazdu,

2. naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w zakresie czasu dojazdu do służby strony z pominięciem wskazań wynikających z przepisów prawa, z naruszeniem słusznego interesu strony, co rozwinięto w uzasadnieniu i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, dopuszczenie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w ponownym postępowaniu administracyjnym powielono błędy w zakresie ustaleń w przedmiocie czasu dojazdu do służby strony, ponownie nieprawidłowo ustalono przystanki najbliższe w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy. Organy obu instancji przedstawiły różne warianty dojazdu skarżącego do służby, przyjmując ostatecznie, że przystankiem położonym najbliżej miejsca pełnienia służby jest przystanek o nazwie "M. A". W tym zakresie skarżący, nie kwestionując tego ustalenia, wskazał jednak że w pobliżu Komendy Miejskiej Policji w M. (tj. miejsca pełnienia służby) znajdują się dwa przystanki autobusowe o nazwie "M. - A" - położone w różnych odległościach od Komendy, tj.: 65 metrów oraz 80 metrów, w załączeniu przedkładając wydruki zdjęć pochodzących z Google Earth obrazujących umiejscowienie obu przystanków i ich odległość od miejsca pełnienia służby (wejścia głównego do siedziby Komendy), odpowiednio przystanków nr [...] i nr [...].

Skarżący stwierdził, iż uwzględniając konieczność ustalania odległości położenia przystanku najbliższego w odniesieniu do wejścia głównego do budynku Komendy uznać należy, iż ostatecznie przystankiem położonym najbliżej tego miejsca jest przystanek o nazwie "M. - A" położony w odległości 65 metrów z którego to skarżący posiada i realizuje możliwość dojazdu do służby i do miejsca zamieszkania, w obie strony. Zatem jest to przystanek umożliwiający dojazd i odjazd ze służby, położony najbliżej miejsca pełnienia służby - w rozumieniu art. 88 ust. 4. Organy postępowania, a w szczególności organ odwoławczy, uwzględniły tenże przystanek w swoich ustaleniach, lecz wzięły go pod uwagę wyłącznie przy ustalaniu trasy powrotnej ze służby - mimo, że na ten przystanek skarżący może również dojechać i faktycznie to czyni. Drugi zaś przystanek o nazwie "M. - A" (nr [...]) przyjęty przez organy i narzucony w zaskarżonej decyzji jako przystanek przyjazdu do służby, położony jest dalej, a to w odległości 80 metrów. Uznać zatem należy, że w ponownym postępowaniu organ nadal przyjmuje przystanek nie będący faktycznie najbliższym miejscu pełnienia służby, wskutek tego "sztucznie" skraca czas przejazdu i nie stosuje się do wskazania zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r.

Podkreślił, iż nawet przy przyjęciu, że różnica odległości dzielącej oba przystanki o nazwie "M. - A" od miejsca pełnienia służby jest nieznaczna, należy mieć na uwadze wyraźne wskazanie Sądu, z którego wynika, że "w sytuacji, gdy dwa lub więcej przystanków znajduje się w tej samej odległości od domu (miejsca pracy), należy przyjąć ten, do którego (z którego) dojście jest najdogodniejsze dla funkcjonariusza". Wskazał, iż dołączone wydruki fotograficzne potwierdzają, że przejście z przystanku położonego faktycznie najbliżej (nr [...], 65 metrów) wymaga przejścia jedynie przez jedno przejście dla pieszych, natomiast przejście z przystanku położonego dalej (nr [...], 80 metrów), wymaga pokonania dłuższej trasy oraz przejścia przez dwa przejścia dla pieszych - co ma znaczenie w świetle przesłanki dogodności i zasad bezpieczeństwa.

Podsumowując stwierdził, iż w ponownym postępowaniu administracyjnym czas dojazdu do służby, uwzględniający wskazania ustawy co do lokalizacji przystanków, nie został ustalony w sposób prawidłowy, właściwe bowiem ustalenie przystanku najbliższego skutkuje ustaleniem, że czas dojazdu do służby i z powrotem przekracza 2 godziny, a aktualne, dostępne połączenia do przystanku "M. - A" położonego najbliżej wykazywane przez stronę skutkują czasem przejazdu przekraczającym 2 godziny - bez względu na godzinę rozpoczęcia służby i przy ograniczeniu liczby przesiadek do jednej (brak połączenia bezpośredniego).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie kwestii uchybienia polegającego na kierowaniu korespondencji przez organ I instancji do policjanta z pominięciem pełnomocnika wyjaśnił, że wszczynając postępowanie w sprawie organ prawidłowo zawiadomienie skierował do policjanta, który na tym etapie powinien wskazać, że będzie działał poprzez pełnomocnika ustanowionego w sprawie. Strona tego nie uczyniła, osobiście przyjmowała korespondencję i udzielała odpowiedzi, dopiero na koniec postępowania wskazała, że jej interesy nadal będą reprezentowane przez pełnomocnika.

Organ wskazał także, iż usytuowanie siedziby Komendy Miejskiej Policji w M. jest wyjątkowo korzystne dla podróżujących komunikacją miejską, ponieważ została ona usytuowana ona w samym centrum miasta. Argumenty podnoszone przez pełnomocnika dotyczące różnic odległości przystanków od siedziby Komendy, wynoszące zaledwie 15 metrów w ocenie organu nie powinny być uwzględniane, ponieważ policjant z racji wykonywanego zawodu musi zachować sprawność fizyczną, a zatem pokonanie 15 metrów nie powinno stanowić dla niego problemu. Podobnie argument dotyczący bezpieczeństwa wynikającego z konieczności pokonania dwóch przejść dla pieszych, jest nieadekwatny do powagi wykonywanego zawodu, ponieważ z koniecznością pokonania tych przejść dla pieszych codziennie muszą się zmierzyć mieszkańcy miasta M. i osoby przyjezdne, a to są również osoby starsze lub dzieci, które pokonują te przeszkody nie zgłaszając takich uwag jak pełnomocnik skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem można organom skutecznie zarzucić, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy i prawa procesowego. Naruszono w szczególności art. 153 p.ps.a. w związku z art. 92 i art. 84 ust. 4 ustawy o Policji poprzez niezastosowanie się do wykładni prawa przyjętej w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/GL 194/19, w zakresie definicji pojęcia miejscowości pobliskiej. Przypomnienia zatem wymaga, iż we wskazanym wyroku WSA w Gliwicach, który nie został zakwestionowany skargą kasacyjną żadnej ze stron postępowania i jest prawomocny wskazano, iż na tle stosowania art. 84 ustawy o Policji organ "zobligowany jest zgodnie z dyspozycją tego przepisu jako punkt startowy i docelowy przyjąć nie jakiekolwiek dowolne przystanki, lecz przystanki położone najbliżej miejsca zamieszkania i najbliżej miejsca pełnienia służby. Wydaje się, że znaczenie pojęcia "najbliżej" nie powinno nastręczać wątpliwości interpretacyjnych i należy przyjąć, że "najbliżej" - w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji – położone są przystanki, do których (z których) odległość z domu (do pracy) wyznaczona po trasie przejścia pieszo jest najkrótsza, a w sytuacji, gdy dwa lub więcej przystanków znajduje się w tej samej odległości od domu (miejsca pracy) ten, do którego (z którego) dojście jest najdogodniejsze dla funkcjonariusza".

W zaleceniach zaś dla organu WSA wskazał, iż ten w szczególności uwzględni, że przy wyborze przystanków, które winny być przyjęte do ustalania czasu przejazdu pomiędzy miejscowością, w której funkcjonariusz mieszka i w której pracuje, ustawodawca nie pozostawił organowi dowolności, lecz nakazał przyjęcie przystanków "najbliższych".

Zaznaczenia także wymaga, iż po myśli art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Skoro przepisy prawa regulujące przyznanie prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego nie uległy zmianie organ ponownie prowadząc postępowanie związany był wykładnią prawa przyjęta w w/w wyroku i zaleceniami w nim zawartymi. Tymczasem organ ustalając czas przejazdu między miejscem zamieszkania i pracy policjanta i będąc w tym zakresie związany wykładnią przyjętą na tle art. 88 ust. 4 ustawy o Policji w zakresie definiującym przystanki położone najbliżej miejsca zamieszkania i najbliżej miejsca pełnienia służby wykładnię tę pominął. Analizując wersje dojazdu skarżącego do służby, i jego powroty z tejże służby przyjęte przez organ odwoławczy zauważyć trzeba, iż ten przyjął za przystanek położony najbliżej miejsca pełnienia służby przystanek o nazwie "M. A" oddalony od miejsca służby o 65 m, ale jedynie w zakresie powrotów strony ze służby do domu. Tymczasem skarżący podnosił iż dojeżdża z miejsca zamieszkania na miejsce służby i z miejsca służby do miejsca zamieszkania z przystanku "M. A" usytuowanego w odległości o 65 m od Komendy Miejskiej w M.. Powyższe oznacza iż organ przy ustalaniu czasu przejazdu między miejscem zamieszkania i pracy policjanta pominął na etapie ustalania dojazdu do miejsca pełnienia służby przystanek najbliżej tego miejsca położony. Pominął także przy ustalaniu w/w czasu przejazdu przystanek najdogodniejszy dla strony jako, iż ze wskazanego przystanku przejście do miejsca pełnienia służby wymaga pokonania jedynie jednego przejścia dla pieszych, podczas gdy z drugiego przystanku M. A dotarcie do Komendy Miejskiej wymaga pokonania dwóch przejść dla pieszych. W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że zasadne są zarzuty naruszenia art. 88 ust. 4 ustawy poprzez pominięcie w obliczaniu czasu dojazdu przystanków najbliższych, co skutkowało naruszeniem art. 92 ust. 1 ustawy przez odmowę przyznania równoważnika .

Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawioną ocenę prawną i wskazania Sądu. Uwzględni, że do ustalania czasu przejazdu pomiędzy miejscowością, w której funkcjonariusz mieszka i w której pełni służbę przy wyborze przystanków należy mieć na względzie przystanki "najbliższe " zdefiniowane art. 88 ust. 4 ustawy o Policji co do którego to pojęcia wiążącej wykładni dokonał Sąd w wyroku z 10 kwietnia 2019r. o sygn. akt III SA/GL 94/19 .

W tej sytuacji, gdy zaskarżona decyzja narusza prawo materialne, tj. art. 88 ust. 4, a w konsekwencji także art. 92 ust.1 ustawy o Policji, jak i art. 153 p.p.s.a orzeczono jak sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.