II SA/Kr 533/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-08-21	
Data wpływu	2025-05-09	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Anna Kopeć
Paweł Darmoń /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Fronc	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	stwierdzono nieważność uchwały w części	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na uchwałę nr XVIII/421/25 Rady Miasta Krakowa z dnia 15 stycznia 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Lea" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w zakresie działki nr [...] obr[...] w części objętej granicami terenu ZP.4, a także w zakresie wyznaczonego na rysunku planu przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy przez teren działki nr [...] obr. [...] II. zasądza od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz M. P. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W dniu 15 stycznia 2025 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XVIII/421/25 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Lea". Uchwała została podjęta na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) w związku z art. 67 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.), a także w związku z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 922).

Pismem z dnia 9 kwietnia 2025 r. M. P. (zwany dalej także skarżącym) wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta Krakowa, domagając się stwierdzenia jej nieważności w zakresie ustaleń dotyczących nieruchomości obejmującej działkę nr [...] obr. [...] w części objętej granicami terenu ZP.4, a także w zakresie wyznaczonego na rysunku planu przebiegu linii zabudowy przez teren działki nr [...]. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania, tj.:

1) art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 ustawy Kodeks cywilny w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...] obr. [...] w Krakowie, z uwagi na przeznaczenie części tej nieruchomości pod publicznie dostępny park, a także wyznaczenie linii zabudowy na pozostałej części nieruchomości w sposób uniemożliwiający prawidłowe zagospodarowanie tej nieruchomości;

2) art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uchwalenie planu miejscowego, którego ustalenia w zakresie przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem ZP.4 są niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, w którym to dokumencie przedmiotowy teren znajduje się w granicach obszaru oznaczonego symbolem MNW - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności.

Uzasadniając swój interes prawny we wniesieniu skargi skarżący wskazał, że jest właścicielem nieruchomości obejmującej działkę nr [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] oraz [...] w Krakowie o powierzchni 678 m2. Na przedmiotowej nieruchomości skarżący zamierzał realizować inwestycję budowalną polegającą na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią gastronomiczną, zgodnie z kierunkami zagospodarowania określonymi dla tej nieruchomości w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. W tym celu wystąpił w kwietniu 2024 r. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią gastronomiczną na działce nr [...] ob. [...] przy ul. [...] w Krakowie, ze zjazdem z ul. [...] (dz. [...], [...] obr. j.w.) wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. j. w.". Postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone na podstawie przepisu art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na okres 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku. W chwili obecnej postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, gdyż nieruchomość została objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Lea", który został przyjęty zaskarżoną uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XVI 11/421/25 z dnia 15 stycznia 2025 roku. W związku z tym decyzją z dnia 1 kwietnia 2025 r. Prezydent Miasta Krakowa umorzył postępowanie w tej sprawie. Skarżący wskazał, że w przedmiotowym planie miejscowym jego nieruchomość znalazła się w granicach następujących terenów: KDD.10 - teren dróg publicznych - północny fragment działki nr [...], MWn/U.6 - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności lub usługowej - środkowa część działki nr [...], ZP.4 - teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki - południowa część działki nr [...]. Skarżący podkreślił, że przedmiotem skargi są wyłącznie ustalenia planu w zakresie objęcia znacznej części działki nr [...] granicami terenu ZP.4, a także w zakresie wyznaczonego na rysunku planu przebiegu linii zabudowy w obrębie działki nr [...]. Ustalenia te uniemożliwiają bowiem właściwie jakiekolwiek racjonalne i ekonomicznie uzasadnione zagospodarowanie należącej do skarżącego nieruchomości. Skarżący nie kwestionuje natomiast ustalonego w planie przeznaczenia centralnej części działki pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną niskiej intensywności lub usługową (teren MWn/U.6), a także w zakresie objęcia północnego fragmentu działki nr [...] granicami terenu KDD.10. W związku z tym skarżący uważa, że ustalenia uchwalonego planu miejscowego naruszają jego interes prawny w rozumieniu przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 31 ust. 3 i 61 ust. 2 i 3 Konstytucji RP skarżący wskazał, że przeznaczenie znacznej części należącej do niego nieruchomości pod publicznie dostępny park, jak również drastyczne ograniczenie możliwości zabudowy północnej części działki nr [...] z uwagi na ustalony przebieg linii zabudowy jest rozwiązaniem absolutnie nieprawidłowym i świadczy o przekroczeniu przysługującego gminie władztwa planistycznego. Skarżący stwierdził, że art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada na organ planistyczny obowiązek racjonalnego gospodarowania przestrzenią przy uwzględnieniu zarówno interesu społecznego, jak również interesów właścicieli poszczególnych nieruchomości. Tymczasem w przedmiotowej sprawie rozwiązania planistyczne w odniesieniu do jego nieruchomości w żaden sposób nie nawiązują do wskazanych wymogów, czego efektem jest przeznaczenie pod zieleń terenów, które niewątpliwie powinny mieć charakter inwestycyjny, jak również nieuzasadnione ograniczenie możliwości racjonalnego zagospodarowania północnej części nieruchomości. Skarżący zauważył, że przebieg wyznaczonej na rysunku planu linii zabudowy w obrębie działki nr [...] ogranicza możliwość realizacji zabudowy jednie do niewielkiego fragmentu działki o powierzchni zaledwie ok. 100 m2, co jest wartością niewystarczającą na realizację w pełni funkcjonalnego budynku wielorodzinnego z usługami.

Skarżący stwierdził, że wprawdzie art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznaje organom gminy tzw. władztwo planistyczne, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczenia i ustalania zasad zagospodarowania terenu w drodze aktu prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu - w drodze decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niemniej jednak działania organu podejmowane w ramach władztwa planistycznego nie powinny cechować się dowolnością, lecz koniecznie muszą mieć charakter celowy i przemyślany. Dopuszczalne jest bowiem jedynie wprowadzanie ograniczeń opartych na racjonalnych przesłankach wynikających z potrzeby ochrony istotnych wartości wpisujących się w interes publiczny przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności. Wspomnianego władztwa planistycznego nie należy natomiast rozumieć jako pełnej swobody w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów przez gminę. Skarżący wskazał, że również art. 31 ust. 3 Konstytucji RP statuuje obowiązek zachowania przez organy władzy publicznej proporcjonalności zastosowanych środków w stosunku do zamierzonego celu. Organ jest zatem zobowiązany nie tylko do zastosowania środków odpowiednich, ale także do wyboru środka powodującego najmniejszą możliwą ingerencję w sferę uprawnień obywateli. Ponadto konieczne jest wykazanie, że ograniczenie konstytucyjnych uprawnień jest uzasadnione ochroną dobra wyższego rzędu.

Zdaniem skarżącego, przyjęte w kwestionowanym planie miejscowym rozwiązania nie realizują powyższych wymogów. Nie sposób bowiem uznać, że rozwiązanie, w którym blisko połowa niewielkiej działki inwestycyjnej (o powierzchni zaledwie 678 m2) zostaje przeznaczona pod publicznie dostępny park, a na pozostałej części działki dopuszcza się realizację zabudowy jedynie na niewielkim fragmencie nieruchomości o powierzchni ok. 100 m2, realizowało obowiązek uwzględnienia w planowaniu przestrzennym interesów właściciela nieruchomości.

Skarżący podkreślił przy tym, że brak jest w przedmiotowej sprawie obiektywnych przesłanek uzasadniających tak drastyczną ingerencję w przysługujące mu prawo własności nieruchomości. Działka nr [...] zlokalizowana jest bowiem w terenie zabudowy miejskiej, w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej, co uzasadnia dopuszczenie na jej terenie realizacji analogicznej zabudowy i to nie w wymiarze symbolicznym, ale w wymiarze pozwalającym na zagospodarowanie nieruchomości w sposób uzasadniony zarówno pod względem funkcjonalnym, jak i ekonomicznym. Takie stanowisko znajduje, według skarżącego, poparcie w ustaleniach obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, gdzie teren jego działki został objęty w całości granicami terenu oznaczonego symbolem MNW o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną niskiej intensywności.

Za zupełnie nieuzasadnione skarżący uznał przeznaczenie części działki nr [...] pod publicznie dostępny park. W jego ocenie, głównym celem takiego działania było poszerzenie terenów zielonych zlokalizowanych wzdłuż ul. [...]j (stanowiących zieloną obudowę tego ciągu komunikacyjnego), niemniej jednak realizacja tego celu nie powinna się odbywać kosztem drastycznego ograniczenia możliwości zabudowy jego nieruchomości, szczególnie, że takie rozwiązanie nie jest zgodne z podstawowym przeznaczeniem tego terenu określonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Nie zmienia tego okoliczność, że w Studium ul. [...] jest oznaczona jako tzw. główny ciąg zielonych alei, a określająca ten element zielona linia na rysunku planu nachodzi na działkę skarżącego. Zdaniem skarżącego, analiza Studium wskazuje, że zastosowana w tym przypadku na rysunku studium zielona kreska ma charakter wyłącznie poglądowy, a nie określający rzeczywisty zasięg danej strefy zielonych alei. Wskazuje na to chociażby okoliczność, że linia ta nachodzi w wielu przypadkach na istniejące budynki, co absolutnie nie oznacza przecież, że tereny te mają być zagospodarowane jako zieleń. W ocenie skarżącego przyjęte w Studium rozwiązanie ma raczej na celu zaakcentowanie, że wzdłuż poszczególnych ulic określonych jako główne ciągi zielonych alei, w tym wzdłuż ul. [...] należy zaprojektować tereny zieleni z chodnikami, ścieżkami rowerowymi oraz miejscami rekreacji. Analiza przedmiotowej sprawy wskazuje natomiast jednoznacznie, że osiągnięcie takiego celu jest możliwe bez zajmowania należącej do skarżącego działki nr [...].

Skarżący zauważył, że szerokość pasa drogowego ul. [...] na wysokości działki nr [...] w ramach wyznaczonych w planie linii rozgraniczających wynosi od 40 do ok. 45 metrów (przy szerokości jezdni wynoszącej ok. 10,5 m). Parametr ten wystarcza zatem na urządzenie w tej przestrzeni zarówno infrastruktury drogowej, jak i w pełni funkcjonalnych terenów zielonych, zapewniających odpowiednią izolację zabudowy od ruchu komunikacyjnego oraz przestrzeń do spacerów i wypoczynku dla okolicznych mieszkańców. Niewielkie poszerzenie tej strefy zieleni kosztem znacznej części działki nr [...] nie przyniesie zatem istotnej zmiany w zakresie funkcjonowania przestrzeni publicznej stanowiącej obudowę ul. [...]j, natomiast spowoduje istotną szkodę po stronie skarżącego, który utracił możliwość korzystania ze znacznej części jego nieruchomości. Innymi słowy nie dojdzie w tym zakresie do realizacji ważnego interesu społecznego (który mógłby przeważać nad interesem indywidualnym), natomiast dojdzie niewątpliwie do drastycznej i nieproporcjonalnej do założonych celów ingerencji w przysługujące skarżącemu prawo własności nieruchomości. Zdaniem skarżącego, okoliczność ta wskazuje jednoznacznie, że w niniejszej sprawie nie doszło do prawidłowego wyważenia jego uzasadnionego interesu oraz interesu ogólnospołecznego. Skarżący podkreślił przy tym, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy istniała możliwość harmonijnego pogodzenia interesu publicznego i prywatnego, chociażby poprzez wyznaczenie w obrębie działki nr [...] strefy zieleni od strony ul. [...] przy jednoczesnym zachowaniu przeznaczenia tej nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową i usługową. Z jednej strony zapewniałoby to poszerzenie obszaru zieleni obudowującej ul. [...] a z drugiej pozwalało skarżącemu na realizację na jego nieruchomości w pełni funkcjonalnej zabudowy.

Za całkowicie wadliwe skarżący uznał również przyjęte w planie rozwiązanie w zakresie przebiegu linii zabudowy w obrębie działki nr [...]. Linia ta została bowiem wyznaczona w taki sposób, że zabudowa może być zlokalizowana jedynie w północno - zachodnim fragmencie działki na powierzchni obejmującej mniej niż 20% działki (ok. 100 m2). Takie ustalenia nie tylko uniemożliwiają zagospodarowanie nieruchomości zgodnie z parametrami wynikającymi z ustaleń planu miejscowego (chociażby w zakresie intensywności zabudowy), ale właściwie wykluczają możliwość realizacji w pełni funkcjonalnego zabudowy. Biorąc bowiem pod uwagę, że w przypadku budynku mieszkalnego wielorodzinnego o dopuszczonej w planie wysokości 16 metrów istnieje konieczność zaprojektowania wydzielonej klatki schodowej oraz windy (które mogą zająć nawet kilkadziesiąt metrów kwadratowych powierzchni), powierzchnia użytkowa mieszkań byłaby w takim przypadku znikoma, co czyni całą inwestycję praktycznie nieopłacalną. Zdaniem skarżącego, przeznaczenie części jego nieruchomości pod zabudowę ma stworzyć jedynie pozory uwzględnienia w przedmiotowej procedurze planistycznej jego interesów, gdyż szczegółowa analiza sprawy wskazuje, iż zagospodarowanie jego nieruchomości zgodnie z ustaleniami planu nie jest możliwe przy uwzględnieniu uwarunkowań funkcjonalnych i ekonomicznych. Przyjęte ustalenia planu przewidują bowiem w istocie wywłaszczenie terenu należącego do skarżącego pod urządzenie parku, czego efektem jest pozbawienie go możliwości zabudowy znacznej części jego nieruchomości.

Skarżący dodał, że w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakwestionowano możliwość dowolnego wyłączania spod zabudowy nieruchomości położonych zgodnie ze Studium na terenach przeznaczonych pod zabudowę (tereny MN, MNW, MW, czy też UM) z powołaniem się na okoliczność, że w ramach przeznaczenia dopuszczalnego tych terenów przewidziano możliwość lokalizacji terenów zielonych. Jako przykład takiego orzecznictwa skarżący podał wyrok NSA z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1827/20 oraz wyrok z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1823/20. Również z tego względu przyjęte w zaskarżonym planie miejscowym rozwiązanie polegające na przeznaczeniu znacznej części nieruchomości skarżącego pod zieleń publiczną należy uznać za niedopuszczalne, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności tej uchwały we wskazanym w skardze zakresie.

Ponadto skarżący zarzucił, że kwestionowane ustalenia planu ignorują okoliczność, że podejmował w tej sprawie szereg działań zmierzających do zabudowy nieruchomości, w tym m. in. występował o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji przewidującej realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z częścią usługową (prowadzone w tej sprawie postępowanie zostało umorzone ze względu na wejście w życie skarżonego planu miejscowego).

Biorąc powyższe pod uwagę skarżący stwierdził, że w zarzucanym zakresie niewątpliwie nie zrealizowano właściwie nakazu wyważenia interesów indywidualnego i publicznego oraz nakazu uzasadnienia wprowadzonych ograniczeń odnośnie do działki skarżącego. Okoliczność ta świadczy o ewidentnym nadużyciu władztwa planistycznego, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie wskazanym w skardze.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący wskazał, że uchwalony plan miejscowy w zakresie ustaleń dotyczących terenu oznaczonego symbolem ZP.4 jest sprzeczny z postanowieniami Studium, przewidując odmienne niż w Studium wykorzystanie należących do nich nieruchomości. Zgodnie bowiem z ustaleniami Studium, należąca do skarżącego działka jest zlokalizowana w całości w obrębie terenu oznaczonego symbolem MNW o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną niskiej intensywności, a nie w obszarze przeznaczonym pod zieleń. Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są wiążące przy sporządzaniu planu miejscowego. Z przepisem tym koresponduje art. 20 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium.

Skarżący wskazał, że w przypadku terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności MNW Studium stanowi, że funkcja podstawowa tego terenu to zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności realizowana jako zabudowa jednorodzinna (MN) lub zabudowa budynkami wielorodzinnymi o gabarytach zabudowy jednorodzinnej, realizowana jako domy mieszkalne z wydzielonymi ponad dwoma lokalami mieszkalnymi, wille miejskie; wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie. Natomiast funkcja dopuszczalna - to usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu - publicznego, usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m.in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie znaczna część działki należącej do skarżącego, która w Studium zlokalizowana jest w granicach terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej MNW, została w planie przeznaczona pod urządzenie publicznie dostępnego parku, co jest rozwiązaniem ewidentnie sprzecznym z ustaleniami zawartymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. W związku z powyższym skarżący uważa, że uchwalenie planu miejscowego przewidującego przeznaczenie należącego do niego terenu pod publicznie dostępny park powoduje, że plan miejscowy obarczony jest istotną wadą prawną, dającą podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowego planu miejscowego przynajmniej w części odnoszącej się do terenu oznaczonego symbolem ZP.4.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ opisał przebieg procedury planistycznej i stwierdził, że w jej trakcie dopełnił wszelkich czynności wymaganych zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Następnie organ wyjaśnił, że ustalenia zawarte w planie miejscowym obszaru "Lea" dla nieruchomości skarżącego wynikały przede wszystkim z wiążących ustaleń studium gminnego (tj. uchwała Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa").

Organ wyjaśnił także, że w toku procedury planistycznej skarżący nie składał wniosków do planu miejscowego obszaru "Lea". Natomiast w trakcie I wyłożenia do publicznego wglądu, dla działki nr [...], obręb [...] uwagę złożyły trzy podmioty: M. P., FH [...] i S. K.. Została ona zarejestrowana pod nr 94 oraz rozpatrzona zarządzeniem Nr 1724/2024 PMK z dnia 14 czerwca 2024 r. Powyższa uwaga została uwzględniona częściowo w zakresie zmiany przeznaczenia części przedmiotowej działki na teren MWn/U., natomiast w pozostałym zakresie nie została uwzględniona. Natomiast w czasie II wyłożenia do publicznego wglądu skarżący złożył uwagę, niemniej odnoszącą się do innych nieruchomości (tj. działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] obręb [...] - w zakresie terenu MWn/U.5). Natomiast w trakcie tego samego wyłożenia projektu planu miejscowego obszaru "Lea" do publicznego wglądu, w zakresie działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...] uwagę złożyła Rada Dzielnicy VI Bronowice wnosząc o włączenie całości działki [...] obr. [...] do terenu ZP.4. Uwaga w tym zakresie nie została uwzględniona (por. zarządzenie Nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 grudnia 2024 r.).

Przechodząc do uzasadnienia przyjętych ustaleń planistycznych, organ w pierwszej kolejności wskazał, że podstawą przyjętych ustaleń planu miejscowego, oprócz zapewnienia zgodności ze studium gminnym, były również cele ww. planu, ustanowione jako podstawowe przyczyny jego sporządzenia. Świadczy o tym treść § 3 uchwały.

Następnie organ wskazał, że w okresie I wyłożenia do publicznego wglądu, działka ewidencyjna nr [...] przeznaczona była w przeważającej części pod publicznie dostępny park ZP.4 i w północnej części pod drogę publiczną klasy dojazdowej KDD.10. W związku ze sposobem rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta Krakowa uwagi złożonej przez skarżącego, zmniejszony został teren KDD.10 (w obrębie przedmiotowej działki), środkową część działki włączono do terenu MWn/U.6 i zmniejszono teren ZP.4. W wyniku rozpatrzenia uwagi, w północnej części działki możliwa jest realizacja zabudowy mieszkaniowej lub usługowej zgodnie z parametrami ustalonymi dla terenu MWn/U.6. Rozstrzygając w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa wziął pod uwagę wniosek o warunki zabudowy złożony 11 marca 2024 r. oraz stanowisko Zarządu Zieleni Miejskiej w Krakowie z dnia 12 września 2018 r. uzgadniające projekt zagospodarowania działki nr [...] obr[...].

Natomiast w zakresie linii zabudowy organ wskazał, że wyznaczając w planie miejscowym obszaru "Lea" nieprzekraczalną linię zabudowy w terenie MWn/U.6 wzięto pod uwagę wskazaną na załączniku (do pisma Zarządu Zieleni Miejskiej w Krakowie z dnia 12 września 2018 r.) zajętość terenu pod projektowany budynek apartamentowy. Linia ta nawiązuje do zabudowy sąsiedniej (w terenach MWn/U.5 czy U/MWi.5). Nadto - zgodnie z pomiarem - powierzchnia obszaru w granicy nieprzekraczalnej linii zabudowy wynosi 144 m2, a nie jak twierdzi skarżący, iż powierzchnia ta wynosi zaledwie ok. 100 m2. Organ dodał przy tym, że skarżący wstępnie zgodził się na przekazanie części swojej nieruchomości (w ramach wymiany z Gminą Miejską Kraków) na planowany park kieszonkowy. Ponadto, na powyższe stanowisko Zarządu Zieleni Miejskiej w Krakowie powoływał się skarżący w uwadze złożonej w czasie I wyłożenia projektu planu miejscowego obszaru "Lea" do publicznego wglądu. Ponadto skarżący nie zakwestionował przyjętych rozstrzygnięć w okresie II wyłożenia do publicznego wglądu, kiedy przedstawiono do konsultacji społecznych wprowadzone zmiany wynikające ze sposobu rozpatrzenia uwag. Złożona została natomiast uwaga przeciwna (Rady Dzielnicy VI Bronowice) by całą działkę nr [...] obręb [...] włączyć do terenu ZP.4, co jednak nie zostało uwzględnione przez organy planistyczne Gminy.

Organ uznał zatem, że ważąc interes prywatny i publiczny wzięto pod uwagę zamiary inwestycyjne skarżącego, co odzwierciadla zmiana wprowadzona do projektu planu miejscowego obszaru "Lea" po l wyłożeniu do publicznego wglądu. Jasne jest zatem, że przyjęte rozwiązania planistyczne mają pełne uzasadnienie oraz zostały podjęte z właściwym oraz proporcjonalnym wyważeniem interesów zarówno lokalnej społeczności, jak i skarżącego.

Odnośnie zarzutów skargi organ w pierwszej kolejności dokonał oceny wskazanych w zaskarżonym planie miejscowym ustaleń w kontekście ich zgodności z dokumentem krakowskiego studium gminnego. Nieruchomości skarżącego w całości znajdują się w terenie, który na planszy K1 studium gminnego z 2014 r. (pn. Struktura przestrzenna - kierunki i zasady rozwoju) został oznaczony symbolem MNW - tj. Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności, o dwóch następujących funkcjach:

1. funkcja podstawowa - zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności realizowana jako zabudowa jednorodzinna (MN) lub zabudowa budynkami wielorodzinnymi o gabarytach zabudowy jednorodzinnej, realizowana jako domy mieszkalne z wydzielonymi ponad dwoma lokalami mieszkalnymi, wille miejskie; wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie.

2. funkcja dopuszczalna - usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej.

Ponadto, zgodnie z legendą sporządzoną dla planszy K1 studium gminnego z 2014 r., nieruchomość skarżącego znajduje się w obrębie głównych ciągów "zielonych alei" oraz w całości znajduje się w terenie strukturalnej jednostki urbanistycznej nr [...] pn. [...] (por. Tom III studium pn. "Wytyczne do planów miejscowych", str. 123-127). Zdaniem organu, z punktu widzenia zarzutów skargi kluczowe wydaje się, że w tomie III studium gminnego (sekcja 111.1.2. ust. 6) ustanowiona została istotna reguła, zgodnie z którą wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo poprzez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu - jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wskaźnika funkcji dopuszczalnej, wskazanego w studium a odnoszącego się do powierzchni całego terenu o określonej funkcji zagospodarowania. Biorąc zatem pod uwagę, że w ramach funkcji dopuszczalnej dla terenów MNW wskazano możliwość zlokalizowania zieleni urządzonej w formie parków, to w świetle wyżej powołanej zasady ogólnej, zachodzi pełna zgodność przyjętych ustaleń planistycznych ze studium gminnym.

Organ zwrócił także uwagę na treść opracowania pn. Uzasadnienie rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Lea" (edycja: Kraków, grudzień 2024 r.), stanowiącego załącznik do zarządzenia Nr 5/2025 PMK z 3 stycznia 2025 r. W zakresie przedstawionego w nim wywodu nt. zgodności projektowanych wówczas ustaleń planistycznych ze studium gminnym, teren ZP.4 został oznaczony jako jednoznacznie mieszczący się w ramach funkcji dopuszczalnej terenu MNW.

Zdaniem organu, ustalenia przyjęte dla nieruchomości skarżących pozostają w zgodności z dokumentem studium gminnego z 2014 r., a zatem organy planistyczne Gminy dochowały wymogów płynących z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w wersji sprzed dnia 24 września 2023 r. Publicznie dostępny park wprost mieści się w ramach funkcji dopuszczalnej dla terenów MNW oraz przeznaczenie terenu celem jego lokalizacji jest zgodne z wytycznymi tomu III Studium, zawartymi w sekcji III.1.2. ust. 6. Organ wskazał, że kwestię możliwości przeznaczenia terenu pod publicznie dostępny park (ZP) w obszarach MNW badał m. in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Dokonując kontroli legalności uchwały Nr XCIV/2574/22 RMK z dnia 14 września 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Siewna", w prawomocnym wyroku z dnia 18 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1274/24 stwierdzono, że "Zgodnie z zapisami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działka skarżącej w całości znajduje się w terenie oznaczonym symbolem MNW - tj. Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (...). Reasumując dotychczasowe wywody należy stwierdzić, że zarówno samo przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości pod zieleń, jak i wielkość terenów o tego rodzaju przeznaczeniu w planie miejscowym są zgodne z zapisami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego". Powyższe orzeczenie WSA w Krakowie stanowi, według organu, jedynie jeden z przykładów potwierdzających prawidłowy sposób stosowania zapisów krakowskiego studium gminnego w zakresie terenów MNW, a jednocześnie wskazuje na bezpodstawność argumentu o rzekomej niezgodności ustaleń planu miejscowego obszaru "Lea" ze Studium.

W zakresie dotyczącym terenu ZP.4 organ wskazał także argument natury jurydycznej, przemawiający za możliwością ustalenia takiego przeznaczenia terenu. Związane jest to zarówno z okolicznością, iż skarżący jest osobą fizyczną usytuowaną poza strukturą administracji publicznej, jak i ze względu na fakt, że w skardze został podniesiony - powtarzający się w sprawach tego typu - bliżej niesprecyzowany argument "faktycznego wywłaszczenia" (także jako: "wywłaszczenia planistycznego") z prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 pkt 9c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.), celem publicznym w rozumieniu ww. ustawy jest m. in. wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe parki. Zatem, wyznaczenie terenu ZP.4 jest zgodne nie tylko z krakowskim studium gminnym, lecz jest również w pełni dopuszczalne w świetle pozostałych regulacji w porządku prawnym.

Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych przez skarżącego, tj. decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz naruszenia istoty prawa własności nieruchomości przez przyjęte ustalenia planistyczne organ wskazał na bezzasadność argumentacji związanej z decyzją WZ, co do pozyskania której starania podjął skarżący. Z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że decyzja WZ może zostać wydana przez organ administracji urbanistycznej wyłącznie w sytuacji braku obowiązywania dla danego terenu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, ani w przepisach tej ustawy, ani w przepisach innych aktów prawnych nie została zawarta norma prawna, nakazująca zachować zgodność decyzji WZ z zapisami studium gminnego, czy też nakładająca na gminne organy planistyczne obowiązek uwzględnienia wydanych (czy też procedowanych) decyzji w treści planu miejscowego.

Odnośnie zarzutów naruszenia prawa własności nieruchomości wskutek przyjęcia ustaleń planu miejscowego obszaru "Lea", organ powołał się na treść art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stwierdził, że w zakresie wykładni tego przepisu trafnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który w wyroku z dnia 24 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 240/24 stwierdził, że w przypadku skarg na uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego brak naruszenia interesu prawnego strony ma miejsce wówczas, gdy naruszenie przepisów mieści się w granicach, tzw. władztwa planistycznego gminy przysługującego jej z mocy art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na mocy przepisów tej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści w/w art. 6 ust. 1 ustawy. Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi. Zdaniem organu, w świetle tak przedstawionej wykładni (utrwalonej w orzecznictwie sądów administracyjnych) zasadne wydaje się zatem przyjęcie, że ustalenia planistyczne kształtują treść prawa własności przysługującego skarżącemu i dopiero dalej idąca ingerencja w to prawo własności mogłaby być traktowana jako jego naruszenie. Ponadto organ dodał, że w istocie organy planistyczne Gminy uwzględniły postulaty skarżącego formułowane w uwadze złożonej do projektu planu miejscowego, zatem tym bardziej nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 6 oraz 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów Kodeksu cywilnego, czy też art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ stwierdził także, że w zakresie zarzutów naruszenia wartości takich jak wymagania ładu przestrzennego, w tym architektury i urbanistyki oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych, skarżący nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji.

Organ odniósł się również do kwestii wyznaczonej na rysunku planu miejscowego obszaru "Lea" nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zarówno z żądania skargi, jak i z uzasadnienia wynika, iż skarżący w istocie deprecjonuje znaczenie tego parametru zagospodarowania terenu, podczas gdy w świetle art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest on jednym z obligatoryjnych elementów każdego planu miejscowego. Organ zaznaczył, że w sytuacji, w której dla terenów inwestycyjnych nie została wyznaczona linia zabudowy (nieprzekraczalna lub obowiązująca), to wówczas wątpliwym może być dopuszczalny sposób ich zagospodarowania, zatem argumentacja w tym zakresie również jest bezzasadna.

Podsumowując organ stwierdził, że wszystkie zarzuty podniesione przez skarżącego pozbawione są usprawiedliwionych podstaw, w szczególności z tego względu, iż plan miejscowy obszaru "Lea" pozostaje w zgodności z dokumentem Studium gminnego, a ostatecznie przyjęte ustalenia planistyczne odzwierciedlają oczekiwania skarżącego, wyrażone w uwadze złożone w trakcie I wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Nadto, skoro nie doszło do naruszenia norm ustawowych wskutek przyjęcia zaskarżonego planu miejscowego, to tym bardziej nie wydaje się, aby naruszone zostały normy konstytucyjne.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na podstawie art.1 § 1 i § 2 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j. z dnia 2024.08.21) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądowa kontrola legalności obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i polega na badaniu zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.).

Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Sąd nie ocenia celowości podjętych przez organ rozwiązań. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2024 r. 1465 t.j., dalej u.s.g.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola legalności w niniejszej sprawie dotyczy uchwały z dnia 15 stycznia 2025 r. Rady Miasta Krakowa Nr XVIII/421/25 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Lea".

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 u.p.z.p., władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 70 poz. 717, ze zm., w brzmieniu podlegającym zastosowaniu do procedury planistycznej zakończonej uchwaleniem zaskarżonej uchwały, dalej "u.p.z.p."). Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 u.p.z.p. Z mocy przywołanego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. istotne naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu (procedur) jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania.

Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części.

Natomiast pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do legitymacji skarżącego M. P. do wywiedzenia skargi. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2024.1465 t.j.) Stosownie do tej normy prawnej każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest, zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego).

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, opub. w OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 364/04, opub. w Lex nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, opub. w LEX nr 171196; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, opub. w LEX nr 194894). O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesądza wykazanie, albo przynajmniej wskazanie przez skarżącego naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego lub chociażby prawa chronionego w drodze ustawy, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być jednak bezpośredni i realny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt OSK 715/05, opub. w LEX nr 192482; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, opub. w Lex nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1995 r., sygn. akt II SA 1933/95, opubl. w ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 764/06 i sygn, akt II SA/Bk 763/05).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący M. P. – jako właściciel nieruchomości obejmującej działkę nr [...] obr[...] w Krakowie położonej przy ul. [...] oraz [...] w Krakowie o powierzchni 678 m2., to jest w obszarze obowiązywania zaskarżonej uchwały wykazał swą legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Jest to interes indywidualny, bezpośredni i realny, wynikający z normy obowiązującego prawa ( art. 31 ust 3 Konstytucji RP, art. 140 Kodeksu cywilnego.), naruszony aktem prawa miejscowego. To stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09) i przyznaje skarżącemu legitymację do jej wniesienia na podstawie art. 6 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm).

Podnoszone zarzuty skargi nie mają charakteru proceduralnego - związanego z trybem uchwalania uchwały planistycznej, a jedynie merytoryczny - który odnosi się wyłącznie do sfery naruszenia interesu prawnego skarżącego związanego z wykonywaniem jego prawa własności i prawem do zabudowy (art. 28 ust 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 kodeksu cywilnego, a następnie art. 1 ust 2 pkt 7, art. 3 ust 1, art. 4 ust 1, art. 6 ust 2, art. 20 ust 1 w zw. z art. 9 ust 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym władztwa planistycznego. Wadliwymi ustaleniami planu będą, zatem wyłącznie te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień.

Sąd rozpoznający niniejszą skargę, podzielając zarzuty skargi stwierdza, że zaskarżone ustalenia planu w zakresie nieruchomości skarżącego naruszały obiektywny porządek prawny, bądź podjęte były z przekroczeniem przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 u.p.z.p., władztwa planistycznego, a naruszenia te mają charakter istotny.

Z przepisów art. 9 ust. 4, art. 14 ust 5, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu podlegającym zastosowaniu do procedury planistycznej zakończonej uchwaleniem zaskarżonej uchwały – Dz. U. 2020.293 t.j.) wynika obowiązek organów planistycznych do zachowania zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p. stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. ( art. 20 ust. 1 zd. 1 )

Stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą treści merytorycznej, a więc obejmują badanie zawartości planu miejscowego, braku naruszenia treści planu miejscowego w stosunku do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowiska organów uzgadniających i opiniujących, zakresu stosowania władztwa planistycznego oraz standardów dokumentacji planistycznej.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p. w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium".

Ustalenia studium określające kierunki zagospodarowania przestrzennego ( jego perspektywy) a także same uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego mają wiążące znaczenie dla organu gminy przy sporządzaniu planu miejscowego. (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Niezgodność planu miejscowego z ustaleniami studium skutkuje tym, że dochodzi do naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego.

Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to, jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium ( z uzasadnienia wyroku NSA w Warszawie z 25 kwietnia 2012 r sygn. II OSK 329/12).

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie tylko jest aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz także zawiera ustalenia wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz elementy regulacyjne w postaci lokalnych zasad zagospodarowania. Studium jest aktem wewnętrznie obowiązującym w gminie. Studium ma być z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. ( Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, 7. Wydanie C.H. Beck , Warszawa 2013, str. 79-81)

Analiza ustaleń obowiązującego Studium Uwarunkowań I Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa oraz ich konfrontacja z ustaleniami kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że ustalenia planu w zaskarżonym zakresie nie są zgodne ze studium. Kontrolując zaskarżoną uchwałę zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, Sąd uznał, że zachodzą podstawy do stwierdzenia jej nieważności w części - w zakresie wyrzeczonym w pkt I sentencji wyroku.

Studium jest prawnie określonym instrumentem kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej w gminie i służy ustaleniu lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. To związanie ustaleniami studium oznacza takie kształtowanie treści planu miejscowego, aby uwzględniała ona i wynikała z ustaleń studium. Treść planu miejscowego jest zatem konsekwencją zapisów studium (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r., II OSK 1904/10; z dnia 14 czerwca 2007 r. II OSK 359/07; z dnia 1 lipca 2010 r., II OSK 904/10). W orzecznictwie podkreśla się, iż warunek nienaruszania przez plan miejscowy ustaleń Studium tworzy ustawową zasadę sporządzania planu, której naruszenie, stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. powoduje nieważność planu w całości lub jego części. Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium.

Jest okolicznością bezsporną, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa z 2014 r (plansza K1) teren działki objętej skargą, wedle wytycznych wynikających ze Studium, został w całości zakwalifikowany jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności, oznaczony symbolem MNW. Dla powyższej kategorii terenów w Studium wyznaczono następujące funkcje:

1. funkcja podstawowa - zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności realizowana jako zabudowa jednorodzinna (MN) lub zabudowa budynkami wielorodzinnymi o gabarytach zabudowy jednorodzinnej, realizowana jako domy mieszkalne z wydzielonymi ponad dwoma lokalami mieszkalnymi, wille miejskie; wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie.

2. funkcja dopuszczalna - usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej.

W planie miejscowym określono następujący status nieruchomości skarżącego: KDD.10 - teren dróg publicznych - północny fragment działki nr [...], MWn/U.6 - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności lub usługowej - środkowa część działki nr [...], ZP.4 - teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki - południowa część działki nr [...].

Jest oczywistym, że plany miejscowe nie stanowią i nie mogą stanowić powielenia Studium "w większym stopniu szczegółowości". Jest też bezsporne, że tereny oznaczone w Studium jako MNW, mogą zostać przeznaczone także na inne cele, niż tylko zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna niskiej intensywności, bo to wprost wynika z funkcji dopuszczalnej dla tych terenów, określonej w Studium.

Skład sądu rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku NSA do sygn. akt II OSK 504/22, że: "ustalenie przeznaczenia terenu zgodnie z funkcją dopuszczalną w miejsce ustaleń zgodnych z funkcją podstawową powinno być uznane za wyjątkowe i szczegółowo umotywowane ważnym interesem publicznym, jakim jest przykładowo konieczność objęcia danego terenu jedną z form ochrony przewidzianych w przepisach prawa (por. wyrok NSA z 24.05.2023 r., II OSK 1823/20, LEX nr 3589409). Wykładnia przywołanych przepisów w kontekście ustaleń planu, będących pochodną wskazanej przez Studium funkcji dopuszczalnej w miejsce podstawowej, powinna uwzględniać fundamentalne zasady, na których opiera się prawna regulacja planowania i zagospodarowania przestrzennego. Stąd też błędem jest uznanie wypełnienia wymogu wynikającego z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy rozwiązania przyjęte w planie miejscowym są konsekwencją wyboru funkcji dopuszczalnej w miejsce funkcji podstawowej, jeżeli w danym przypadku wybór funkcji dopuszczalnej nie jest do pogodzenia z zasadami proporcjonalności, zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz ochrony własności i wynikającej z niej wolności zabudowy. Nie powinno przy tym budzić wątpliwości, że pominięcie wyżej wskazanych zasad przy ustaleniach planu zbieżnych z funkcją dopuszczalną "kosztem" funkcji podstawowej, stanowi naruszenie prawa, które należy kwalifikować jako istotne w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p." (vide II OSK 504/22).

Zatem choć w studium rada gminy może określać kierunki przeznaczenia poszczególnych terenów dość ogólnie, to jednak z całą pewnością nie może być tak, że nieruchomość w zasadzie w całości zostaje wyłączona z zabudowy, przewidzianej w Studium jako przeznaczenie podstawowe. Zgodnie bowiem z ustaleniami Studium, należąca do skarżącego działka jest zlokalizowana w całości w obrębie terenu oznaczonego symbolem MNW o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną niskiej intensywności, a nie w obszarze przeznaczonym pod zieleń.

Orzekając jak w sentencji wyroku, Sąd miał na względzie, że działka [...] obr[...] jest własnością osoby fizycznej, a nie jednostki samorządu terytorialnego czy Skarbu Państwa, wówczas taka modyfikacja przeznaczenia terenu w planie na "park kieszonkowy", w kontekście zapisów Studium, byłaby zdaniem Sądu akceptowalna, bo prawo własności przysługujące podmiotom publicznym służyć ma realizacji celów publicznych.

Charakterystyczne jest też to, że powodem wyznaczenia kwestionowanego przez skarżącego przeznaczenia planistycznego działki której dotyczy skarga (ZP.4), były w głównej mierze oczekiwania "okolicznych mieszkańców" wyrażone w uwadze Rady Dzielnicy VI Bronowice, o czym szczegółowo pisze organ w odpowiedzi na skargę oraz stanowisko Zarządu Zieleni Miejskiej w Krakowie. Jednak z akt planistycznych nie wynika, aby ktokolwiek z mieszkańców zaoferował na tereny zielone własną nieruchomość lub jej część, natomiast oczekuje tego od sąsiada (skarżącego), przy akceptacji organów planistycznych. Taka logika zdaniem Sądu zdecydowanie przekracza granice "władztwa planistycznego" przysługującego gminie.

Wbrew twierdzeniom organu - składanie wniosków czy uwag do projektu planu miejscowego jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem właściciela, zatem podkreślany w odpowiedzi na skargę fakt, że skarżący nie brał udziału w procesie planistycznym (nie składał wniosków, uwag) nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie skargi. Uprawnieniem skarżącego wynikającym wprost z obowiązujących przepisów prawa jest możliwość zaskarżenia uchwały planistycznej, która narusza jego interes prawny.

Sąd w pełni podziela zarzut skargi naruszenia przez organ planistyczny przepisów art. 6 u.p.z.p. w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7 i pkt 9 u.p.z.p. w związku z art. 140 kodeksu cywilnego oraz w związku z art. 21, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego, które polega w niniejszej sprawie na nadmiernym ograniczeniu uprawnień skarżącego związanych z jego prawem własności.

Wskazana w skardze nieruchomość będąca własnością skarżącego ma powierzchnię 678 m kw. Plan miejscowy niemal całkowicie pozbawia właściciela możliwości zabudowy nieruchomości i korzystania z niej w celu realizacji racjonalnych projektów inwestycyjnych. Przewiduje bowiem przeznaczenie nieruchomości w granicach następujących terenów: KDD.10 - teren dróg publicznych - północny fragment działki nr [...], MWn/U.6 - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności lub usługowej - środkowa część działki nr [...], ZP.4 - teren zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki - południowa część działki nr [...]. Podkreślenia wymaga, że nieruchomość ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej przy ul. [...] i ul. [...]j. Działki w najbliższym sąsiedztwie nieruchomości są zabudowane.

Nie kwestionując uprawnień gminy do kształtowania polityki przestrzennej, skarżący zasadnie kwestionuje brak - w tym przypadku - jakiegokolwiek wyważenia, zarówno interesu indywidualnego skarżącego, jak i interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 7 i pkt 9 u.p.z.p.). Interes skarżącego został całkowicie zignorowany, wobec wyłączenia możliwości racjonalnego zagospodarowania (zabudowy) nieruchomości przez jej właściciela. Plan zagospodarowania - poza określeniem na nieruchomości terenów dróg publicznych i MWn/U.6 - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności lub usługowej - środkowa część działki nr [...], przewiduje teren zieleni urządzonej ZP.4 o podstawowym przeznaczeniu pod publicznie dostępne parki - południowa część działki nr [...]. W sytuacji, gdy w bliskim otoczeniu nieruchomości są tereny zielone (po obu stronach ulicy [...]), wraz z nieodległym parkiem [...], a szerokość ulicy [...] (40-45 m) zapewnia odpowiednią izolację zabudowy od ruchu komunikacyjnego, trudno zrozumieć, dlaczego znaczna część nieruchomości skarżącego - została przeznaczona na rodzaj "parku kieszonkowego".

Trafny jest również zarzut skargi o wadliwe przyjętym rozwiązaniu planistycznym w zakresie przebiegu linii zabudowy w obrębie działki nr [...]. Linia ta została bowiem wyznaczona w taki sposób, że zabudowa może być zlokalizowana jedynie w północno - zachodnim fragmencie działki na powierzchni obejmującej mniej niż 20% działki (około 100 m2). Takie ustalenia nie tylko uniemożliwiają zagospodarowanie nieruchomości zgodnie z parametrami wynikającymi z ustaleń planu miejscowego (chociażby w zakresie intensywności zabudowy), ale właściwie wykluczają możliwość realizacji w pełni funkcjonalnej zabudowy. W przypadku ewentualnej zabudowy budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym o dopuszczonej w planie wysokości 16 metrów, istnieje przecież konieczność zaprojektowania wydzielonej klatki schodowej oraz windy (które mogą zająć nawet kilkadziesiąt metrów kwadratowych powierzchni), powierzchnia użytkowa mieszkań byłaby w takim przypadku zdecydowanie mała, co czyni całą inwestycję wątpliwą pod względem architektonicznym i ekonomicznym. Linia nieprzekraczalnej zabudowy sięgająca w głąb działki skarżącego nie znajduje żadnego uzasadnienia ani nawiązania w przestrzeni do innych istniejących obiektów. Zakwestionowany w skardze przebieg linii zabudowy nie został w racjonalny sposób uzasadniony przez organ. Samo odwołanie się do art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako do obligatoryjnego elementu planu oraz ogólnie do "prawdopodobnej zabudowy sąsiedniej działki " (protokół rozprawy k – 48 i odpowiedz na skargę k - 23) jest niewystarczające.

W tych okolicznościach zdecydowanie rację ma skarżący, bowiem nieprawidłowe jest postępowanie planistyczne Gminy w określeniu na jego nieruchomości terenu ZP.4 oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy przez teren działki skarżącego.

Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że Gmina Miasta Krakowa realizuje w ten sposób własny projekt, bądź interesy lokatorów najbliższych budynków - których to interesów nie należy utożsamiać z interesem publicznym - z całkowitym pominięciem interesu skarżącego.

Doszło zatem do nadużycia władztwa planistycznego Gminy.

Podkreślenia wymaga, że badanie ewentualnego nadużycia uprawnień gminy do decydowania o sposobie zagospodarowania terenu to ciągle kontrola legalności, a nie celowości działań gminy. To oznacza, że działania te nie mogą pozostać poza kontrolą sądu administracyjnego. Gmina nie ma absolutnej władzy w określaniu przeznaczenia terenów i warunków zagospodarowania. (zob. wyroki NSA z 4 października 2017 r., sygn. akt II OSK 217/19 oraz z 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2986/15).

Podkreślić także należy, że w planowaniu przestrzennym "interes publiczny" nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Przyjęte w ustawie rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów, w tym interesu gminy z interesem obywateli wynikającym np. z prawa własności nieruchomości gruntowych.

Wbrew stanowisku wyrażonemu w odpowiedzi na skargę – przyznać należy rację skarżącemu, że wyłączenie możliwości racjonalnej zabudowy na terenie jego nieruchomości, nie chroni jakiegokolwiek ważnego interesu publicznego, a tylko bezpodstawnie narusza jego prawo własności, co jest nieakceptowane z punktu widzenia zasad planowania przestrzennego i kształtowania ładu przestrzennego, określonych w u.p.z.p. oraz stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności (art. 21 ust 1 i 2 i art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji).

Niewątpliwie samo prawo własności oraz interes prywatny właściciela nie stanowi podstawowej i nadrzędnej wartości, jaka powinna być uwzględniona przy sporządzaniu planu miejscowego, jednak podkreślić należy, że zakwestionowane skargą zapisy planu w odniesieniu do działki skarżącego pozostają w sprzeczności z utrwaloną linią orzecznictwa, z której wynika konieczność ważenia interesu publicznego i prywatnego w planowaniu przestrzennym.

Nie jest też tak, że tylko prawo własności przysługujące podmiotom publicznym (tu: Gminie) ma służyć realizacji celów publicznych, bowiem w świetle art. 6 u.p.z.p. (zgodnie z którym: "Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.") poza dyskusją pozostaje możliwość ograniczania prawa własności, a nawet przeznaczania własności na cele publiczne, jednak - co należy szczególnie podkreślić w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - może do tego dochodzić jedynie w zgodzie z zasadami i gwarancjami przewidzianymi w obowiązującym porządku prawnym, w tym zwłaszcza w normach wynikających z przepisów Konstytucji RP.

Z art. 10 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wynika, że w studium określa się w szczególności obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Inwestycja celu publicznego w postaci parku miejskiego na części nieruchomości skarżącego nie została w Studium przewidziana.

Z przyczyn wskazanych, ustalenia planu względem działki skarżącego naruszają ustalenia studium, tym samym jest to podstawa do stwierdzenia nieważności uchwały w zakresie, w jakim to naruszenie występuje, i w granicach wyznaczonych interesem prawnym skarżącego, ze względu na naruszenie przepisów art. 9 ust. 4 i 20 ust. 1 u.p.z.p. Nadto zaskarżona uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Lea" została uchwalona z przekroczeniem przysługującego gminie na mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.p.z.p. władztwa planistycznego, ponieważ nie wyważono prawidłowo interesu publicznego i interesu prywatnego i nie zastosowano zasady proporcjonalności, wyrażającej zakaz nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki.

Odwoływanie się gminy do reguły wyrażonej w sekcji III.1.2.ust 6 studium gminnego z 2014 r : "wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo poprzez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu - jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wskaźnika funkcji dopuszczalnej, wskazanego w studium, a odnoszącego się do powierzchni całego terenu o określonej funkcji zagospodarowania" – to jedynie pozorna zgodność arytmetyczna, bowiem swobodne określanie zmian przeznaczeń podstawowych i dopuszczalnych, bez odniesienia się do obowiązujących zasad planowania przestrzennego prowadzi do przekroczenia władztwa planistycznego i arbitralności ustaleń planu miejscowego.

Mając to wszystko na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w zakresie działki nr [...] obr. [...] w części objętej granicami terenu ZP.4, a także w zakresie wyznaczonego na rysunku planu przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy przez teren działki nr [...] obr[...].

O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz skarżącego kwotę 797 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (300 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi i 497 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego skarżącego).