Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Tarno, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Asesor WSA Maciej Kurasz (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi "D." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do listopada 2000 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz "D." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 9.200 zł (słownie dziewięć tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 233 § 1 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – określanej dalej jako "ustawa Ord. pod.") oraz art. 10 ust. 2, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 21 ust. 2 i ust. 3, art. 25 ust. 1 pkt 3, art. 26, art. 27 ust. 5, ust. 6, ust. 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. – dalej określanej jako "ustawa o podatku VAT" oraz § 50 ust. 4 pakt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie w sprawie podatku VAT") po rozpatrzeniu odwołania spółki z o.o. "D." (poprzednia nazwa "W.") powoływanej dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka" uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za styczeń, luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2000r. - w całości i określił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za styczeń 2000 r. w kwocie [...] zł, luty 2000 r. – [...] zł, sierpień 2000 r. – [...] zł, za listopad 2000r. – [...] zł oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za marzec 2000 r. [...] zł, kwiecień 2000 r. - [...] zł, za maj 2000 r. [...] zł, za czerwiec 2000 r. – [...] zł, lipiec 2000 r. - [...] zł, wrzesień 2000 r. – [...] zł, za grudzień 2000 r. – [...] zł, oraz kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów usług za marzec 2000 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. przedstawiono stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w Spółce w zakresie podatku od towarów i usług za 2000 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził nieprawidłowości mające wpływ na wysokość deklarowanego podatku VAT w poszczególnych okresach rozliczeniowych. Przedmiotowe uchybienia sprowadzały się do: 1) stosowania stawki 7% przy sprzedaży napojów energetycznych, zamiast stawki 22%, 2) odliczania podatku naliczonego z tytułu spłaty rat leasingowych za użytkowanie samochodu ciężarowego, który faktycznie nie został przekazany do korzystania Spółce "W." (pod tą nazwą spółka działała do dnia 1 czerwca 2000 r.), 3) odliczania podatku naliczonego za zakupione paliwo oraz naprawę samochodów, bez wskazania w fakturze zakupu, danych określających nazwę i numer pojazdu

W uzasadnieniu wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...] czerwca 2004 r., decyzji nr [...] — odnośnie pierwszego ze wskazanych uchybień - stwierdzono, że Spółka klasyfikowała napoje energetyczne do kodu 2525-9 Systematycznego Wykazu Wyrobów. Ustalono przy tym, że kod SWW 2525-9, który Skarżąca podawała w fakturach sprzedaży wystawionych w badanym okresie nie występuje w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.). W wymienionej klasyfikacji występuje jedynie kod 2525-9x przypisany następującym grupowaniom: - ekstrakty i soki z mięsa, - ekstrakty i soki z ryb, - ekstrakty i soki z bezkręgowców wodnych.

W ocenie organu pierwszej instancji, biorąc pod uwagę nazwę i właściwości towaru, prawidłowym kodem SWW dla napojów energetycznych powinien być kod 2532- 123 dla grupowania o nazwie napoje bezalkoholowe gazowane, słodzone z dodatkiem substancji smakowo-aromatycznych lub syntetyczno-naturalnych, dla których właściwą stawką jest stawka podstawowa 22%. Stwierdzono również, że w załączniku Nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wykaz towarów i usług, których sprzedaż lub świadczenie jest objęte stawką podatku w wysokości 7%, w rubryce —symbole SWW/KWiU - 25, pod numerem I — towary spożywcze, ustawodawca wymienił nazwy wyrobów przemysłu spożywczego wyłączone z tej preferencyjnej stawki.

Mając na uwadze, iż w okresie od stycznia do grudnia 2000 r. Skarżąca wystawiała faktury dokumentujące sprzedaż napojów energetycznych stosując nieprawidłowo stawkę 7%, organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że Spółka w powyższym zakresie zaniżyła podatek należny. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zakwestionował również korektę kwoty sprzedaży i podatku należnego polegającą na zmniejszeniu tych kwot w związku z wystawieniem w październiku i listopadzie 2000r. 3 faktur korygujących na rzecz spółek "O." i "D.". W szczególności - z uwagi na brak dokumentów potwierdzających otrzymanie korekt przez ww. kontrahentów.

Z kolei odnośnie bezpodstawnego odliczania przez Spółkę od kwietnia 2000 r. podatku naliczonego uiszczonego z tytułu spłaty rat leasingowych na rzecz "E." stwierdzono, że podstawą wymienionego świadczenia był sporządzony w dniu [...] marca 2000 r. Aneks nr 1 do umowy leasingu operacyjnego nr [...], zawartej z Funduszem w dniu [...] czerwca 1999 r. przez "S." z siedzibą w W., przedmiotem której był samochód ciężarowy marki F. W aneksie tym dotychczasowy leasingobiorca – "Spółka "S." przekazała swoje uprawnienia wynikające z ww. umowy na Skarżącą. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził jednak, że na podstawie dokumentacji udostępnionej kontrolującym przekazanie pojazdu w ramach umowy leasingowej nastąpiło dopiero [...] czerwca 2001 r. Zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiotowej sprawie brak było dowodu potwierdzającego przekazanie samochodu Skarżącej przed tą datą, np. w dniu sporządzenia aneksu, tj. [...] marca 2000 r.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zakwestionował podatek naliczony wynikający z 9 faktur o łącznej wartości [...] zł, VAT: [...] zł wystawionych w miesiącach: kwiecień, maj, lipiec - grudzień 2000 r. przez "E." S.A. z siedzibą we W. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził również, że brak było podstaw do odliczenia przez Spółkę w miesiącach od stycznia do grudnia 2000r. kwot podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup paliwa do samochodów oraz naprawy pojazdów w łącznej wysokości [...] zł. W szczególności organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, iż brak jest dowodów, potwierdzających, że poniesione wydatki dotyczyły pojazdów użytkowanych przez Spółkę. W szczególności, na spornych fakturach nie było oznaczenia numeru rejestracyjnego samochodu, którego dotyczył poniesiony wydatek, Spółka nie posiadała również ewidencji przebiegu pojazdów.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W., na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy o podatku VAT określił Skarżącej kwoty zobowiązań podatkowych za: styczeń, luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 2000 r. oraz stwierdzając uchybienia, o których mowa w art. 27 ust. 5 i 6 tej ustawy ustalił dodatkowe zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, kwiecień, maj oraz lipiec — grudzień 2000 r.

W dniu [...] lipca 2004 r. Skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła decyzji Dyrektora UKS naruszenie następujących przepisów:

- art. 120, art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 ustawy Ord. pod.,

- art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 1 w związku z art. 25 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy o podatku VAT,

- 6 ust. 1 pkt 5 i 6 oraz 43 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Spółka wniosła również o stwierdzenie nieważności decyzji w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu odwołania Skarżąca podniosła, że nie zgadza się z opodatkowaniem sprzedaży napojów energetycznych stawką 22%. Jej zdaniem rozbieżność w określeniu wysokości stawki dla tej grupy towarów wynika z tego, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonał klasyfikacji towaru na podstawie Polskiej Klasyfikacji Towarów i Usług, a nie według Systematycznego Wykazu Wyrobów, gdzie ten typ towaru znalazł się w grupowaniu 2525-9. Skarżąca zaznaczyła jednak, że w sytuacji gdyby uznano za prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji w tym zakresie, to i tak podatek należny z tytułu sprzedaży odżywek i napojów energetycznych nie został obliczony prawidłowo. W opinii Spółki, określając wysokość należnego podatku organ podatkowy powinien to zrobić w oparciu o metodę "w stu", tj. do kwoty należnej (kwoty brutto wynikającej z faktur) zastosować stawkę 18,03%.

Odnośnie zarzutu dotyczącego braku podstaw do odliczenia kwot podatku naliczonego z tytułu spłaty rat leasingowych, Skarżąca podniosła, iż z chwilą podpisania umów cesji leasingowane samochody ciężarowe zarówno w sensie prawnym, jak i fizycznym zostały udostępnione dla potrzeb działalności Spółki. Spółka przejęła także zobowiązania cedenta względem leasingodawcy. Fizycznie dysponowała przedmiotowymi samochodami i z tego tytułu płaciła należny czynsz. Skarżąca podniosła także, iż brak w fakturze dokumentującej zakup paliwa numeru rejestracyjnego pojazdu nie pozbawiał tego dokumentu waloru faktury i stanowił tzw. błąd mniejszej wagi. Z kolei zawarty w § 37 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o VAT wymóg umieszczania na fakturze numeru rejestracyjnego pojazdu, dotyczy faktur dokumentujących zakup paliwa, nie obejmuje natomiast faktur za naprawy, czy części zamienne. Spółka podniosła również, mając na uwadze art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, iż nie miała obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów.

Postulując stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Strona podniosła, iż art. 27 ust. 5, ust. 6 i ust. 8 ustawy o podatku VAT nie może stanowić podstawy prawnej decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. Spółka zaznaczyła, iż zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] czerwca 2004 r., tymczasem ustawa o podatku VAT utraciła moc obowiązującą z dniem 1 maja 2004r. (na podstawie art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług — Dz. U. Nr 54, poz. 535).

W toku prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postępowania odwoławczego w dniu [...] stycznia 2005 r. do siedziby Izby Skarbowej w W. wpłynęło pismo, w którym pełnomocnik Spółki podtrzymał argumenty zawarte w odwołaniu z dnia [...] lipca 2004 r. Dodatkowo podniósł, iż w świetle stanu prawnego obowiązującego w dniu dokonania czynności organ kontroli skarbowej nie był uprawniony do wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego. Zdaniem Skarżącej wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. naruszył art. 165 ustawy Ord. pod. w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o kontroli skarbowej. W dalszej części pisma potwierdzono, iż Spółka dokonując klasyfikacji bezalkoholowych napojów energetycznych "E." błędnie powołała kod SWW 2525-9 zamiast 2525-9x. Niemniej pełnomocnik Skarżącej podniósł, iż nieprawidłowa jest również klasyfikacja przyjęta przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej według kodu SWW 2525-123, jako "napoje bezalkoholowe gazowane, słodzone z dodatkiem substancji smakowo-aromatycznych lub syntetyczno-naturalnych". Argumentując swoje stanowisko powołał się na decyzje wydane przez Głównego Inspektora Sanitarnego i Państwowy Zakład Higieny potwierdzające, iż oferowany przez Spółkę napój jest odżywką dla ludzi prowadzących aktywny tryb życia powodującą wymierne pozytywne skutki dla spożywających ten produkt, posiadającą - według opisu właściwości regenerujące (z uwagi na dużą zawartość węglowodanów i witamin), przeznaczoną dla osób o wzmożonym wysiłku fizycznym i napięciu psychicznym. Z uwagi na specyficzne zastosowanie, napój "E." nie jest, więc - w opinii Skarżącej -zwyczajnym produktem spożywczym i w żadnym wypadku nie może być jako taki zakwalifikowany.

Zdaniem Skarżącej właściwa w tym przypadku jest klasyfikacja SWW 2525-59 – "odżywki węglowodanowe pozostałe", co skutkuje opodatkowaniem przedmiotowych towarów stawką 7%.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji dopuścił się naruszenia szeregu przepisów proceduralnych, gdyż nie zbadał całego materiału dowodowego i nie dokonał w sposób wyczerpujący jego oceny. W odniesieniu do zakwestionowania przez organ pierwszej instancji jako kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę z tytułu spłaty rat leasingowych, organ odwoławczy wskazał, iż z protokołu przekazania z dnia [...] czerwca 2000 r. wynika wprawdzie, że nastąpiło przekazanie samochodu, ale umowa leasingu nr [...] wygasła w dniu [...] czerwca 2001 r. Tym samym przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji miał wyjaśnić, czy był jeszcze inny aneks do umowy nr [...], który doprowadził do skutku w postaci przedłużenia trwania tej umowy (w kontekście pisma "E." z dnia [...] kwietnia 2001 r.). Organ pierwszej instancji został również zobligowany do ustalenia, czy przedmiotowy samochód wykorzystywany był do działalności Skarżącej oraz dla kogo były wystawione faktury na czynsz leasingowy. Organ drugiej instancji dopatrzył się również szeregu nieprawidłowości w tej części zaskarżonej decyzji, w której Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zakwestionował prawo Skarżącej do odliczania podatku naliczonego za zakupione paliwo oraz naprawę samochodów z uwagi na brak wskazania w fakturze zakupu, danych określających nazwę i numer pojazdu. Podobnie jak w przypadku zakwestionowania jako koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę z tytułu spłaty rat leasingowych, również w przypadku zakupu paliwa i naprawy samochodów w aktach sprawy brak było faktur VAT dokumentujących zakup przez Skarżącą towarów i usług, o których mowa wyżej. Ponadto organ pierwszej instancji nie wskazał podstawy prawnej zakwestionowania odliczenia dokonanego przez Spółkę z tytułu zakupu paliwa i naprawy samochodów, przy czym zauważyć należy, że o ile w przypadku zakupu paliwa istniał przepis mówiący, iż faktury dokumentujące sprzedaż paliw silnikowych benzynowych powinny zawierać numer rejestracyjny tego samochodu (tj. § 37 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług 22 grudnia 1999 r.), o tyle w przypadku napraw samochodów brak jest takiego przepisu, a w przypadku zakwestionowania przez organ pierwszej instancji zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów (art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku VAT), Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej winien powołać stosowną argumentację na tę okoliczność. Dyrektor Izby Skarbowej przychylił się również do stanowiska pełnomocnika Skarżącej, iż kwota należna z tytułu sprzedaży wynikająca z faktur wystawionych przez Spółkę jest kwotą brutto, w której zawarty został należny podatek. W takim przypadku, przy obliczaniu podatku należnego z tytułu sprzedaży napojów energetyzujących należało zastosować stawkę podatku w wysokości 18,03% (metoda "w stu"). Ponadto powołując treść art. 21 ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku VAT Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zaskarżona decyzja narusza normy wynikające z wyżej zacytowanych przepisów, tj. w rozliczeniach dotyczących marca 2000 r. naruszono art. 21 ust. 3 ustawy o podatku VAT (zakup środków trwałych, brak sprzedaży ze stawkami niższymi niż wynikające z art. 18 ust. 1 ww. ustawy), zaś w czerwcu i październiku 2000 r. - art. 21 ust. 2 (brak sprzedaży w stawkach niższych niż 22%). Konsekwencją takiego działania organu pierwszej instancji było otrzymanie przez Skarżącą zwrotów różnicy podatku w wysokościach odmiennych od przewidzianych przepisami art. 21 ustawy o podatku VAT. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również, iż w przedmiotowej sprawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie miał podstaw do ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, kwiecień, maj, lipiec - do grudnia 2000 r.- z uwagi na upływ terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2000 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za marzec, czerwiec i grudzień 2000 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie odnośnie prawidłowości stosowania przez Skarżącą przy sprzedaży napojów energetycznych 7% stawki VAT klasyfikując sprzedawany towarów wg kodu SWW 2525-9. Zdaniem organu pierwszej instancji biorąc pod uwagę nazwę i właściwości towaru prawidłowym kodem SWW dla napojów energetycznych powinien być kod 2532-1 23 dla grupowania o nazwie "napoje bezalkoholowe gazowane" słodzone z dodatkiem substancji smakowo-aromatycznych lub syntetyczno naturalnych", dla którego właściwą stawką VAT jest stawka 22%.

Kwestionując zalecenia Dyrektora Izby Skarbowej wynikające z decyzji z dnia [...] lipca 2005r., odnoszące się do obliczenia podatku należnego metodą "w stu" organ pierwszej instancji stwierdził, że obliczenie podatku należnego ww. metodą nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a przychylenie się do wniosku pełnomocnika Skarżącej w tej kwestii "pogwałciłoby konstytucyjną zasadę równości podmiotów gospodarczych wobec prawa". W związku z tym w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2005 r. przy obliczeniu podatku należnego nie uwzględnił ww. metody.

Odnośnie faktur dotyczących zakupu paliwa do samochodów oraz faktur naprawy pojazdów, organ pierwszej instancji stwierdził, że ponieważ nie określały one numerów rejestracyjnych samochodów, które były tankowane, względnie naprawiane, a Strona nie posiada ewidencji "przebiegu pojazdów" tym samym brak jest dowodów, że poniesione wydatki były spożytkowane na pojazdy znajdujące się we władaniu Strony. Jednocześnie organ pierwszej instancji podzielił stanowisko pełnomocnika Strony i stwierdził, że sporne faktury zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wskazując jednocześnie na brzmienie § 37 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym faktury dokumentujące sprzedaż paliw powinny zawierać numer rejestracyjny samochodu, a w przypadku braku stosownego zapisu na fakturze nie można zaliczyć kwoty VAT jako podatku naliczonego. Odnosząc się do uwagi Dyrektora Izby Skarbowej, iż w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest kwestionowanych faktur, organ pierwszej instancji wskazał, że zgromadzenie fotokopii faktur obejmowałoby ok. 150 segregatorów, dlatego w dokumentacji sprawy znajdują się tylko wydruki komputerowe kont analitycznych i syntetycznych, a zapisy dokonane na tych wydrukach zostały szczegółowo sprawdzone przez kontrolujących z oryginałami dokumentów. W związku z tym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie uznał prawa Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie paliwa do samochodów oraz faktur dokumentujących naprawy samochodów. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uznał natomiast podatek naliczony w kwocie [...] zł. od rat leasingowych z tytułu używania samochodu ciężarowego marki F..

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącej ponownie zarzucił decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art. 122, art. 180, art. 187, art. 191 ustawy Ord.pod. poprzez nie wyjaśnienie całego stanu faktycznego sprawy i dokonanie oceny na postawie niepełnego materiału dowodowego. Naruszenie art. 180 ww. ustawy nastąpiło według pełnomocnika Skarżącej poprzez nieuznanie wszystkich dowodów w sprawie. Zadaniem Skarżącej doszło również do naruszenia art. 19 ust. 1 ustawy o podatku VAT, poprzez pozbawienie Spółki możliwości odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupionych paliw oraz naruszenie art. 18 ustawy o podatku VAT, poprzez niewłaściwe zastosowanie stawki podatkowej w wysokości 22% do sprzedaży napoju energetycznego. Pełnomocnik Spółki wskazał także, że organ pierwszej instancji nie zastosował się do zaleceń Dyrektora Izby Skarbowej zawartych w decyzji z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...], co jest równoznaczne z naruszeniem art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 ustawy Ord. pod. W szczególności pełnomocnik Spółki wskazał, iż organ pierwszej instancji nie dołączył do materiału dowodowego faktur dotyczących zakupu paliwa, co zdaniem pełnomocnika jest działaniem niedopuszczalnym i świadczy o tym, że organ podatkowy dokonał wybiórczego sprawdzenia materiału dowodowego. Według pełnomocnika czynnik objętości akt nie powinien stanowić przyczyny dopuszczenia faktury jako materiału dowodowego, ponieważ nie decyduje on o wartości dowodowej tego dokumentu. Ponadto pełnomocnik wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie zastosował się również do nakazu organu odwoławczego w kwestii uznania, iż kwota należna z tytułu sprzedaży napojów energetycznych wynikająca z faktur wystawionych przez Stronę jest kwotą brutto, która zawiera podatek. Podstawę opodatkowania stanowi różnica pomiędzy kwotą brutto wynikającą z faktur, a kwotą należnego podatku. W takiej sytuacji przy obliczeniu podatku należnego z tytułu sprzedaży towarów zastosowanie znajdzie stawka podatku w wysokości 18,03%, a organ pierwszej instancji zakwestionował powyższy pogląd Dyrektora Izby Skarbowej i nie podjął żadnych działań celem potwierdzenia w/w ustaleń. Odnosząc się do zakwestionowania przez organ pierwszej instancji odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup paliwa do pojazdów wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej pełnomocnik wskazał, iż faktura pełni funkcję dokumentującą sprzedaż towarów i powinna zawierać elementy wskazane w przepisach prawa. Dla uznania faktury za ważny dokument konieczne jest aby zawierała ona dane o charakterze merytorycznym, a braki o charakterze formalnym nie przesądzają jeszcze o utracie przez fakturę prymatu prawnie skutecznego dokumentu, ponieważ elementy te mają charakter wyłącznie dowodowy, a istotne jest aby faktura pozwalała stwierdzić wystąpienie zdarzenia gospodarczego, przy czym fakt ten co do zasady ustala się w oparciu o elementy merytoryczne, tj. takie, które pozwalają na określenie przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania oraz określenia wysokości podatku naliczonego. Według pełnomocnika faktury, które zostały wydane w przedmiotowej sprawie zasługują na uwzględnienie ponieważ spełniają w/w przesłanki. Zdaniem pełnomocnika przepis § 37 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów niewątpliwie tworzy wymóg o charakterze formalnym, a niespełnienie tego kryterium powoduje wystąpienie tylko błędu formalnego, natomiast w 2000 r. nie istniał żaden przepis, który fakturę VAT wystawioną niezgodnie z art. 32 ust. 5 i w konsekwencji § 37 ust. 4 rozporządzenia sankcjonowałby poprzez eliminację u nabywcy prawa od odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Pełnomocnik stwierdził, że z faktu, że kwoty wynikające ze sporych faktur zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów należy wywodzić, iż dla potrzeb podatku dochodowego dokumenty te są prawnie skuteczne, co również nie pozwala zakwestionować organowi pierwszej instancji ważności przedmiotowych faktur jako podstawy do odliczenia podatku naliczonego w podatku od towarów i usług. W odniesieniu do zastosowania przez organ pierwszej instancji stawki VAT 22 % w odniesieniu do sprzedawanych przez Stronę napojów energetycznych "E." pełnomocnik, przyznał, że stosowana w odniesieniu do w/w towaru przez Stronę klasyfikacja była nieprawidłowa, ale nieprawidłowa jest również klasyfikacja przyjęta przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Według pełnomocnika zarówno skład, jak i właściwości oraz praktyczne zastosowanie napoju wskazują jednoznacznie, iż sprzedawany towar jest odżywką dla ludzi prowadzących aktywny tryb życia, powodującą wymierne pozytywne skutki dla spożywających ten produkt. Dlatego też pełnomocnik nie zgodził się z zaklasyfikowaniem tego towaru do grupy SWW 2532-123 "napoje bezalkoholowe gazowane, słodzone z dodatkiem substancji smakowo- aromatycznych lub syntetyczno- naturalnych". Zdaniem Spółki klasyfikacja ta jest odpowiednia dla napojów typu "C.", ale jest nieodpowiednia dla napojów energetycznych o charakterze odżywek dla sportowców o dużej zawartości węglowodanów oraz witamin, natomiast właściwa jest klasyfikacja SWW 2525-39 odżywki węglowodanowe pozostałe i w związku z tym właściwa jest dla tego towaru stawka VAT 7%. Według pełnomocnika organ pierwszej instancji prezentując pogląd przeciwny powinien swoją tezę udowodnić, jednakże w aktach sprawy brak jest takich dowodów, co narusza art. 122, art. 180 i art. 187 ustawy Ord.pod.

Organ odwoławczy wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Spółka dokonała błędnej klasyfikacji napojów energetyzujących "E.", przez co nieprawidłowo w okresie od stycznia do grudnia 2000 r. stosowała przy sprzedaży 7% stawkę podatku od towarów i usług zamiast stawki 22%. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wbrew zarzutom pełnomocnika przedmiotowa kwestia została przez organy podatkowe w trakcie toczącego się postępowania wyjaśniona. Pismem z dnia [...] grudnia 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego w L. (Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych) o dokonanie klasyfikacji napojów energetyzujących sprzedawanych przez Skarżącą. W odpowiedzi (pismo Urzędu Statystycznego w L. z dnia [...] , znak [...] uzyskano opinię, że napój energetyzujący "E." o składzie: woda, cukier inwertowany, regulator kwaśności — kwas cytrynowy, substancja stabilizująca- cytrynian trójsodowy, tauryna, kofeina, barwnik: karmel amoniakalno-siarczynowy, aromat identyczny z naturalnym, dwutlenek węgla oraz witaminy: niacyna, kwas pantotenowy, ryboflawina, witamina B6, witamina B12, mieści się w grupowaniu: PKWiU 15.98.12-30.00-wody z dodatkiem cukru i innych naturalnych substancji słodzących lub aromatyzujących, wyłączając mineralne i gazowane, podgrupa:1598.12.30.1- Napoje bezalkoholowe, gazowane, słodzone, co z kolei odpowiada klasyfikacji SWW.2532-1 Napoje bezalkoholowe, gazowane.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przy sprzedaży towaru o nazwie "E." Spółka winna stosować stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22%. Organ odwoławczy przychylił się natomiast do stanowiska pełnomocnika Strony odnośnie odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu paliwa do samochodów oraz faktur napraw samochodów. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie znalazł podstaw do pozbawienia Strony prawa do odliczenia podatku naliczonego z ww. faktur. Zdaniem organu drugiej instancji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. także błędnie zastosował w przedmiotowej sprawie regulacje artykułu 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Stosownie do treści przepisu zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę podatku naliczonego przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba, że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Organ podatkowy w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości w rozliczeniu dokonanym przez podatnika za dany okres w zakresie podatku od towarów i usług, może w wydanej za ten okres decyzji określić jedynie zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę podatku naliczonego. Przepis ten nie przewiduje możliwości wydania przez organ podatkowy decyzji o charakterze deklaratoryjnym w której zostałby określony "nienależny zwrot na konto podatnika". Nie jest możliwe, aby w wyniku rozliczenia podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy organ podatkowy mógł określić jednocześnie zobowiązanie podatkowe w określonej wysokości oraz kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

Mając na uwadze powyższe, organ drugiej instancji określił Stronie za poszczególne miesiące 2000 r. zobowiązania podatkowe, kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny miesiąc oraz za marzec 2001 r. kwotę zwrotu w różnicy podatku w wysokościach odmiennych niż organ pierwszej instancji.

W skardze na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego:

- art.18 ustawy o podatku VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie stawki podatkowej w wysokości 22% do sprzedaży napoju energetycznego,

- art. 208 w związku z art. 70 ustawy Ord. pod. poprzez nie umorzenie postępowania w sprawie pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego będącego jego przedmiotem,

- art. 180 i art. 187 ustawy Ord. pod. poprzez oparcie skarżonej decyzji na niepełnym materiale dowodowym,

- art. 200 ustawy Ord. pod. poprzez wydanie decyzji w terminie uniemożliwiającym zapoznanie się z wyjaśnieniami Spółki złożonymi w uzasadnionym prawnie terminie.

Jednocześnie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącej kosztów postępowanie wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącej stwierdził, iż uznanie przez organ odwoławczy stawki 22 % do sprzedawanych przez Spółkę napojów energetycznych oraz zastosowanie do niej klasyfikacji 2532-123 SWW jest nieprawidłowe. Pełnomocnik wskazał, że w tej sprawie właściwą klasyfikacją jest klasyfikacja SWW 2525-39 - odżywki węglowodanowe pozostałe. Ponadto podniósł zarzut, że dokonanie pierwszej czynności egzekucyjnej przez Naczelnika [...][...] Urzędu Skarbowego nie zostało skutecznie wykonane przed dniem [...] grudnia 2005 r. wobec doręczenia zawiadomienia o przeprowadzeniu czynności egzekucyjnych wraz z tytułami wykonawczymi pod nieprawidłowy adres.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przed rozprawą zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w W. o przesłanie oryginałów akt egzekucyjnych dotyczących sprawy określenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za 2000r. w dniu [...] czerwca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej przesłał do Sądu poświadczone za zgodność z oryginałem akta egzekucyjne dotyczące Spółki w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za 2000 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

skarga zasługuje na uwzględnienie.

I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) — c) p.p.s.a., lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd zwraca również uwagę na dyspozycję art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji organu podatkowego.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy, a także mając na względzie przesłane do Sądu dokumenty związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym dotyczącym przedmiotowej sprawy, uznał, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za 2000 r. Tym samym, Sąd podzielił zarzut pełnomocnika Skarżącej w przedmiocie naruszenia przez organ wyższego stopnia przepisu art. 208 w związku z art. 70 ustawy Ord. pod.

II. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przy piśmie z dnia [...] października 2004 r. skierowanym do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej pełnomocnik Skarżącej doradca podatkowy [...] przedstawił pełnomocnictwo do działania w imieniu spółki z o.o. "D." w toczących się przed Urzędem Skarbowym, Urzędem Kontroli Skarbowej i Izbą Skarbową postępowaniach dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1999, 2000, 2001, 2002 oraz podatku od towarów i usług za rok 1999, 2000, 2001, 2002 i 2003. Załączone do pisma pełnomocnictwo zostało podpisane przez Prezesa Zarządu Skarżącej spółki p. P.K. Jednocześnie pełnomocnik Skarżącej na podstawie przepisu art. 190 ustawy Ord. pod. zwrócił się o powiadomienie go o miejscu i terminie wszystkich czynności zawiązanych z ww. postępowaniami w celu umożliwienia udziału w przeprowadzaniu czynności procesowych. W dniu [...] listopada 2004 r. Urząd Kontroli Skarbowej przesłał Izbie Skarbowej w W. do wiadomości odpis udzielonego pełnomocnictwa.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając na podstawie art. 216, art. 123 § 1 i art. 200 § 1 ustawy Ord. pod wyznaczył stronie postępowania reprezentowanej przez pełnomocnika siedmiodniowy termin do zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zgodnie z datą i podpisem widniejącym na wydanym przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanowieniu, akt ten został doręczony pełnomocnikowi Skarżącej w dniu [...] grudnia 2005 r. W protokole z zapoznania z dowodami i materiałami sprawy podatkowej spisanym w dniu [...] grudnia 2005 r. pełnomocnik Spółki oświadczył, że jest jedyną osobą upoważnioną do odbioru wszelkich pism oraz wskazał nowy adres do doręczeń ul. [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. Skarżący ponownie poinformował Dyrektora Izby Skarbowej w W. za pośrednictwem faxu o zmianie adresu do doręczeń. Zgodnie z urzędową pieczęcią złożoną na piśmie pełnomocnika, przedmiotowe pismo wpłynęło do Izby Skarbowej w W. w dniu [...] grudnia 2005 r. Pismo to zostało przesłane również do Izby Skarbowej w W. za pośrednictwem poczty w dniu [...] grudnia 2005 r.

Z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] grudnia 2005 r. w sprawie określenia wysokości podatku VAT za miesiące styczeń, luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2000 r. oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za marzec 2000r., kwiecień 2000 r., maj 2000 r., czerwiec 2000 r., lipiec 2000 r., wrzesień 2000 r., grudzień 2000 r., oraz kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów usług za marzec 2000 r. – została doręczona na wskazany przez pełnomocnika Skarżącej adres do doręczeń w dniu [...] stycznia 2006 r.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego sprawy, wskazać należy, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie. Za uzasadniony należało bowiem uznać podniesiony w niej zarzut wydania zaskarżonej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe i zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000r. z przekroczeniem terminu określonego w art. 70 § 1 ustawy Ord. pod.

W powołanym przepisie ustalony został 5 - letni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego, liczony od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku.

Istota przedawnienia zobowiązania podatkowego polega na tym, że ze względu na upływ określonego czasu od momentu powstania zobowiązania podatkowego, w którym organy podatkowe nie podjęły czynności w celu jego wyegzekwowania lub czynności te okazały się nieskuteczne – zobowiązanie podatkowe wygasa; przestaje istnieć.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zagadnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego na skutek niedoręczenia decyzji organu odwoławczego przed upływem 5-letniego okresu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 ustawy Ord. pod. było przedmiotem istotnych rozbieżności w orzecznictwie sądowym. Początkowo dominował pogląd przyjęty w orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtowany na gruncie art. 7 i art. 30 ustawy z 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.). Zgodnie z tym poglądem do przedawnienia zobowiązań podatkowych nie dochodziło wówczas, kiedy decyzja wymiarowa była wydana przez organ pierwszej instancji przed upływem terminu przedawnienia wynoszącego 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Odmienny pogląd został wyrażony w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyroku z 19 kwietnia 2000 r., III SA 917/99. W wyroku tym Sąd stwierdził, że wydanie decyzji deklaratoryjnej przez organ pierwszej instancji nie przerywa biegu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy Ord. pod. Istniejące rozbieżności w orzecznictwie sądowym doprowadziły do wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 6 października 2003 r., FPS 8/03, w której wyrażono pogląd, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 ustawy Ord. pod. upłynął przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie sprawy przez władcze działanie prawne organu podatkowego musi być skierowane do konkretnego adresata. Sprawa nie będzie załatwiona, co do swej istoty, gdy organ podatkowy wyda decyzję i nie doręczy jej stronie. Spełnienie bowiem przez organ wymagań formalnych decyzji oznacza jedynie, że decyzja została sporządzona, a nie wydana, co również przesądza o słuszności stanowiska, iż data doręczenia decyzji stronie jest faktyczną datą wydania decyzji (por. H. Dzwonkowski, Ordynacja podatkowa – Komentarz, Wyd, C.H. Beck, W-wa 2006, s. 892). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku o sygn. VI SA/Wa 246/2004 stwierdził wprost, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt od chwili jej doręczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2000 r. (sygn. akt V SA 821/99) stwierdził z kolei, że z "decyzją wydaną", rozumianą jako decyzja wywołująca skutki prawne, mamy do czynienia z momentem jej doręczenia stronie, a nie z chwilą jej sporządzenia, podpisania, czy też opatrzenia datą. W prawie administracyjnym bowiem decyzja z natury rzeczy jest oświadczeniem kierowanym do adresata, skutecznym dopiero od momentu doręczenia. Z przytoczonych poglądów piśmiennictwa i orzecznictwa wynika, że decyzja administracyjna, jako akt zewnętrzny będący oświadczeniem władczym woli organu administracji, może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli organu na zewnątrz struktur organizacyjnych i stworzenia adresatowi rozstrzygnięcia możliwości zapoznania się z treścią tego oświadczenia woli.

Skoro bowiem decyzja administracyjna jest oświadczeniem woli o charakterze zewnętrznym, to musi ona ujawniać wolę organu administracyjnego w sposób dostateczny, i to na zewnątrz organu. Oświadczenie woli nieskierowane na zewnątrz nie może być uznane za decyzję. Nie wystarczy też wskazanie adresata decyzji. Oświadczenie woli, które ma być złożone adresatowi decyzji, jest złożone z chwilą, gdy doszło do adresata w taki sposób, że mógł się on zapoznać z jego treścią (por. uchwała NSA z dnia 4 grudnia 2000 r. sygn. akt FPS 10/00, ONSA 2001, z. 2, poz. 56).

Sąd w składzie orzekającym podziela poglądy wyrażone w powołanych powyżej orzeczeniach sądów administracyjnych oraz argumentację służącą ich uzasadnieniu.

III. Zaskarżona decyzja została podpisana w dniu [...] grudnia 2005 r. i doręczona Skarżącej spółce na adres jej pełnomocnika w dniu [...] stycznia 2006 r., tj. z przekroczeniem pięcioletniego okresu przedawnienia upływającego z dniem [...] grudnia 2005 r. w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące do listopada 2000 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o podatku VAT, zobowiązanie podatkowe w tym podatku powstaje z mocy prawa, a podatnicy są zobowiązani do składania deklaracji miesięcznych w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. W tym samym terminie podatnicy są zobowiązani do obliczenia i wpłaty podatku (art. 26 tej ustawy). Zatem zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług zgodnie z omówionym przepisem art. 70 § 1 ustawy Ord. pod. za listopad 2000r. oraz miesiące poprzednie wygasło z dniem [...] grudnia 2005 r.

Zdaniem Sądu po doręczeniu decyzji w dniu [...] stycznia 2006 r., organ odwoławczy zobowiązany był uwzględnić upływ terminu przedawnienia. Tym bardziej, że jak wynika z załączonego do akt administracyjnych wyciągu z akt postępowania egzekucyjnego oraz przesłanych Sądowi w dniu [...] czerwca 2007 r. odpisów akt egzekucyjnych nie zostały podjęte skuteczne czynności egzekucyjne, które w myśl art. 70 § 4 ustawy Ord.pod. przerywałyby bieg okresu przedawnienia.

Na uwagę w kontekście podejmowanych czynności egzekucyjnych zasługuje to, iż w aktach sprawy znajdują się kopie pocztowego potwierdzenia odbioru zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego oraz odpisów tytułów wykonawczych (których podstawę prawną stanowiła zaskarżona decyzja), które zostały doręczone na adres Kancelarii Doradztwa Podatkowego [...]. Zgodnie z datą widniejącą na kopii dokumentów pocztowych, zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone na ww. adres w dniu [...] grudnia 2005 r. Sąd uznał, iż mimo zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, Skarżąca spółka nie została w sposób skuteczny zawiadomiona o podjętym przez organ egzekucyjny środku egzekucyjnym. Z akt sprawy wynika bowiem, że doręczenie zawiadomień o podjętych czynnościach egzekucyjnych było nieskuteczne. Wskazać bowiem należy, iż w aktach sprawy administracyjnej, a także w przesłanych odpisach akt egzekucyjnych brak jest pełnomocnictwa udzielonego doradcy podatkowemu R.O. do działania w imieniu Skarżącej spółki w odrębnym postępowaniu egzekucyjnym. Za istotne uznać należy także to, że w sytuacji gdyby takie pełnomocnictwo zostało sporządzone, to zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika Skarżącej o zmianie adresu do doręczeń, przesłanym za pośrednictwem faksu oraz poczty, od dnia [...] grudnia 2005 r. adresem na który organy powinny przesyłać korespondencję jest ul. [...], a nie ul. [...], na który organ egzekucyjny przesłał dokumenty potwierdzające zastosowanie środka egzekucyjnego wobec Skarżącej.

Wobec stwierdzenia przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za styczeń, luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2000r., Sąd odstąpił od oceny merytorycznej innych zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c), art. 135, art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.