Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Asesor WSA Jolanta Sokołowska (spr.), Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie : wniosku o udzielenie informacji w zakresie stosowania przepisów podatkowych p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Pismem z dnia 11.11.2004r. W. K. zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. z żądaniem wyjaśnienia rozbieżności interpretacyjnych, jakie wystąpiły w wydanych w tej samej sprawie opiniach dwóch Urzędów Skarbowych, tj. [...] Urzędu W.-Ś. i Urzędu W.-W.. Pierwszy z nich odpowiedział twierdząco na pytanie zadane przez W. K., czy przychody biegłych sądowych należy traktować jako przychody z samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej i w związku z tym podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT. Natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-W. w piśmie skierowanym do Sądu Okręgowego w W. stwierdził, że czynności biegłych sądowych są wyłączone spod zakresu przedmiotowego ustawy o podatku od towarów i usług.

Pismem z dnia 25.01.2005r. W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zatytułowaną "skarga na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. i bezczynność organów administracji publicznej". Wskazał w niej przyczynę, dla której wystąpił do Urzędu Skarbowego o uzyskanie stanowiska w kwestii opodatkowania podatkiem VAT czynności biegłych sądowych, przedstawił treść odpowiedzi tego Urzędu oraz stanowisko zajęte w tej samej sprawie przez Urząd Skarbowy W.-W.. Poinformował, że swoje pismo z dnia 11.11.2004r. przekazał do Ministra Finansów, a pismem z dnia 25.11.2004r. o występujących rozbieżnościach interpretacyjnych poinformował również Izbę Skarbową. Podniósł, że do dnia, w którym pisał skargę, nie uzyskał odpowiedzi ani od Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-Ś., ani od Dyrektora Izby Skarbowej.

W nawiązaniu do tej skargi Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. wystosował do W. K. pismo z dnia 10.03.2005r., w którym wyjaśnił, że o zajęcie stanowiska w sprawie stanowiącej przedmiot jego pisma z dnia 11.11.2004r. zwrócił się do Izby Skarbowej, lecz dotychczas nie uzyskał odpowiedzi.

W piśmie z dnia 12.05.2005r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. K. stwierdził, że pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. z dnia 10.03.2005r., nie satysfakcjonuje go, ponieważ nie zawiera ono merytorycznego stanowiska. Pytanie zadawane wcześniej organom podatkowym postawił Sądowi.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że dotychczas Izba Skarbowa nie zmieniła stanowiska prezentowanego w spornej kwestii przez ten Urząd. Natomiast Minister Finansów w piśmie z dnia 15.03.2005r. przekazał do Sądu Apelacyjnego w interpretację w tej sprawie. Ponieważ stanowisko Ministra Finansów jest takie samo jak Urzędu Skarbowego W.-Ś., zdaniem organu podatkowego, skarga jest bezzasadna. Poza tym wszystkie terminy do udzielenia odpowiedzi zostały dotrzymane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przede wszystkim wyjaśnić trzeba, że zgodnie z postanowieniami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw poprzez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Z tego względu do kompetencji Sądu nie należy udzielanie odpowiedzi na pytania dotyczące interpretacji przepisów prawa.

Odnośnie zaś bezczynności organów podatkowych zauważenia wymaga, że zakres działania sądów administracyjnych został określony w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Zgodnie z § 2 przywołanego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

W rozpoznawanej sprawie jest oczywiste, że zaskarżona czynność nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym albo egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 cytowanej wyżej ustawy, ani żadnym z aktów określonych w pkt 5-7 tego przepisu. Nie jest jednak także innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 powyższej ustawy. Otóż w przepisach art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, są wymienione konkretne indywidualne akty administracyjne (decyzje i postanowienia), natomiast w przepisach art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy są wymienione konkretne ogólne akty administracyjne (przepisy gminne i inne uchwały organów gmin i ich związków oraz przepisy prawa miejscowego stanowione przez terenowe organy administracji rządowej). W przepisie art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy jest natomiast mowa o innych "niż określone w pkt 1-3" aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej. Z powyższego wynika, że także ten przepis odnosi się do indywidualnych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, to jest dotyczących zewnętrznych, konkretnych, imiennie oznaczonych podmiotów znajdujących się w określonej sytuacji. Natomiast użyte w tym przepisie sformułowanie "dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, s. 22).

Taka zależność nie występuje w przypadku pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach podatnika, o której mowa w art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), udzielanej przez naczelnika urzędu skarbowego, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Informacja ta, czy też jej brak, nie pozbawia bowiem podatnika możliwości realizowania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; nie ma ona mocy ani prawotwórczej ani wiążącej. Co więcej, zastosowanie się przez podatnika do opinii naczelnika urzędu skarbowego nie zwalnia go z obowiązku zapłaty podatku (art. 14a § 4 w związku z art. 14 § 3 Ordynacji podatkowej).

Z tego względu zarówno działania naczelnika urzędu skarbowego, jak i ich brak w zakresie udzielania informacji dotyczącej stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach podatnika - nie podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W przypadku bezczynności organu podatkowego podatnik może, zgodnie z postanowieniami art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, wnieść ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia, a jeśli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej - do ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wówczas organ podatkowy, do którego wpłynęło ponaglenie, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej). W świetle postanowień przytoczonego przepisu skarżący mógł złożyć ponaglenie na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. do Dyrektora Izby Skarbowej w W., zaś na bezczynność tego ostatniego do Ministra Finansów.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.