I OSK 1990/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2013-09-24	
Data wpływu	2012-08-08	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Anna Lech
Tamara Dziełakowska /sprawozdawca/
Wiesław Morys /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6197 Służba Celna	
Hasła tematyczne	Służba celna	
Sygn. powiązane	II SA/Wa 2838/11	
Skarżony organ	Szef Służby Celnej	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny	
Powołane przepisy	Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323; art. 233 ust. 1 i 4, art. 223 ust. 3 pkt 2, art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b; Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.
Dz.U. 2013 nr 0 poz 267; art. 138 § 1 pkt 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Anna Lech Sędzia WSA del. Tamara Dziełakowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Służby Celnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2838/11 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania w Służbie Celnej uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2838/11, uwzględniając skargę T. P. uchylił decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie mianowania na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż: zaskarżoną decyzją utrzymana została w mocy decyzja Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z [...] listopada 2009 r., który na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 w zw. z art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował T. P. na stopień służbowy młodszego aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej.

W odwołaniu od powyższego aktu mianowania strona wniosła o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez mianowanie na stopień podkomisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej lub uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie funkcjonariusza celnego w sprawie należało zastosować przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 cytowanej ustawy. Przyjęcie za podstawę decyzji przepisu art. 223 ust. 4 tej ustawy nastąpiło bowiem z naruszeniem zasady praworządności i bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z którego wynika wcześniejsze zajmowanie stanowisk związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, wskazanych w odwołaniu. Jego zdaniem organ dopuścił się nieprawidłowej wykładni użytego tamże zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy", w konsekwencji czego wydał błędną decyzję.

Zaskarżoną decyzją Szef Służby Celnej utrzymał w mocy akt mianowania T. P. na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej w zakresie określenia korpusu. Jak podał w motywach swej decyzji ów organ przywołana ustawa o Służbie Celnej wprowadziła nowe stopnie służbowe funkcjonariuszy celnych przyporządkowane do korpusów. Skoro odwołujący się bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko eksperta celnego i posiadał stopień służbowy dyspozytora celnego, to zasadnie organ I instancji mianował go na stopień w korpusie aspirantów celnych. W sprawie nie można było zastosować art. 223 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, bo nie pełnił on służby na wskazanym w nim stanowisku bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy, czyli w dniu 30 października 2009 r. Wcześniejsze zajmowanie takiego stanowiska nie daje takich uprawnień, gdyż tak należy interpretować zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. P. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucił organowi naruszenie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej poprzez błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy". W jej uzasadnieniu wskazał, iż w latach 1996 - 2004 zajmował stanowiska związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy, a wobec tego że miało to miejsce przed dniem 31 października 2009 r., czyli przed dniem wejścia w życie cytowanej ustawy, to po jej wejściu w życie powinien zostać powołany na stopień w korpusie oficerów młodszych. W jego ocenie zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" winien być rozumiany jako dowolny okres poprzedzający wejście w życie ustawy, a nie jako bezpośrednio poprzedzający to zdarzenie. Na poparcie swego stanowiska przytoczył uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 1995 r., sygn. akt III CZP 174/94, oraz orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04.

W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1685/11, stwierdził, iż akt mianowania dotyczył mianowania na stopień służbowy w korpusie służby celnej, a więc zawierał rozstrzygnięcie obejmujące stopień służbowy i korpus, bo mianowanie do korpusu wiąże się z mianowaniem na jeden ze stopni doń przypisanych. Zatem działanie w tej materii odbywa się zawsze w jednej sprawie administracyjnej, załatwianej w drodze jednego rozstrzygnięcia obejmującego obie kwestie. Tymczasem zaskarżoną decyzją doszło tylko do orzeczenia w przedmiocie korpusu, co prowadzi do konkluzji o niezałatwieniu sprawy w zakresie stopnia służbowego, a więc o nierozstrzygnięciu o całości sprawy. W ocenie Sądu I instancji takie działanie organu stanowiło naruszenie art. 7, 77 i 107 kpa uzasadniające uchylenie decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. Analizując zarzut naruszenia przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej Sąd zważył, że jest on nietrafny. Przy interpretacji użytego w nim pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" należy odwołać się do reguł wykładni systemowej i celowościowej, które przekonują do rozumienia go jako określenia chwili bezpośrednio poprzedzającej wejście w życie ustawy. Wynika to też z utrwalonego już orzecznictwa.

Wyrok ten skargą kasacyjną zaskarżył Szef Służby Celnej, domagając się uchylenia go w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2011 r., mimo że nie została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez:

a) zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wzajemnie wykluczających się ustaleń w zakresie mianowania funkcjonariusza celnego na stopień służbowy, co uniemożliwia jego wykonanie,

b) niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że doszło do naruszeń przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

c) niezawarcie w wyroku wytycznych dla organu administracji, pomimo uchylenia zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając pierwszy z zarzutów organ argumentował, że błędnego sformułowania sentencji decyzji "w zakresie określenia korpusu" w okolicznościach niniejszej sprawy nie można było potraktować jako naruszenia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika bowiem z uzasadnienia uchylonej decyzji organ odwoławczy ocenił decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu w całości, a zatem nie tylko w zakresie określenia korpusu, ale także nadanego stopnia służbowego, wyjaśniając że w związku z zajmowaniem przez funkcjonariusza przed dniem wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej stanowiska eksperta celnego i posiadania przez niego stopnia dyspozytora celnego prawidłowe było jego przemianowanie na stopień młodszego aspiranta celnego. Zatem uchylona decyzja zawiera rozstrzygnięcie z tym że wadliwie zamieszczone w jej uzasadnieniu. Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. w sprawie I OSK 2419/11 organ wywodził, że błędna redakcja sentencji decyzji nie powinna być w takiej sytuacji traktowana jako uchybienie mające wpływ na wynik sprawy. Organ zwrócił uwagę, że przekazując odwołanie skarżącego od aktu mianowania Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu wyjaśnił, w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r., że mianowanie skarżącego na stopień służbowy młodszego aspiranta celnego nastąpiło zgodnie z art. 223 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o Służbie Celnej przy zastosowaniu kryteriów w postaci stażu w administracji celnej, wykształcenia, posiadanego stopnia i stanowiska służbowego oraz udziału w zespołach Ministerstwa Finansów, misjach zagranicznych i uprawnień wykładowcy. Oznacza to, że w przypadku ponownego rozpatrywania sprawy w wyniku zastosowania przez Szefa Służby Celnej wprowadzonych przez niego kryteriów punktowych, wprowadzonych pomocniczo dla realizacji ogólnych przesłanek wskazanych w art. 203 ust. 7 ustawy, wynik sprawy nie ulegnie zmianie.

Uzasadniając zarzut odnoszący się do wadliwości uzasadnienia Sądu I instancji organ wskazał na brak wykazania, że wadliwość sentencji rozstrzygnięcia ma jakikolwiek wpływ na wynik sprawy oraz brak wskazań dla organu w ponownym rozpoznawaniu sprawy. Zarzucił też, że w uzasadnieniu zawarto sprzeczne wykluczające się stwierdzenia, albowiem Sąd najpierw zarzucił organowi wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę jedynie w zakresie określenia korpusu, a następnie w reasumpcji uzasadnienia stwierdził, że organ ten rozstrzygnął jedynie kwestie dotyczące stopnia służbowego pomijając kwestie odnoszące się do korpusu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę. Na wstępie godzi się wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga kasacyjna powołała się na podstawę naruszenia przepisów postępowania. W istocie do naruszenia tych przepisów doszło, a wskazane na uzasadnienie tej podstawy okoliczności mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bo gdyby ich nie popełniono, mógłby zapaść wyrok o odmiennej treści. Konkluzja ta wypływa z faktu naruszenia przez Sąd meriti przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., co jest konsekwencją uchybienia przepisowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy. Oto bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło przekonywującego wykazania, że dostrzeżone przez ten Sąd uchybienia przez organ przepisom art. 7, art. 77 i art. 107 (zresztą bez wskazania jednostki redakcyjnej) K.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem nie doszło do wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Tymczasem uchylenie decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. może nastąpić wówczas, gdy stwierdzi on inne (niż naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji dostrzegając naruszenie przez organ odwoławczy przywołanych przepisów K.p.a. nie uwypuklił przekonująco wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Mianowicie nie wyjaśnił dlaczego w przypadku niepopełnienia tego uchybienia wynik sprawy mógłby być inny, a zatem że mogłaby wówczas zapaść decyzja innej treści. Generalnie Sąd ten powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w przywołanym orzeczeniu, nie zadając sobie trudu nawet minimalnego zaprezentowania własnej koncepcji rozstrzygnięcia. Tymczasem ów wyrok nie ma cechy wiążącego rozstrzygnięcia, gdyż nie zapadł w tej sprawie, ani też nie wiąże z innych powodów. Poza tym okazał się odosobniony, bo później zapadały orzeczenia odmiennej treści. Mianowicie w wyrokach z dnia: 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 187/12, z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1036/12, 19 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1308/12 i I OSK 1400/12, 21 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1695/12, 27 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1674/12, Naczelny Sąd Administracyjny forsował pogląd, wedle którego tego rodzaju uchybienie organu nie ma wpływu na treść decyzji. Trzeba bowiem zważyć, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji powołał się i rozstrzygnął na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bo utrzymał decyzję w mocy. Zatem posłużył się przepisaną formą decyzji odwoławczej. Co prawda uczynił to jedynie w zakresie korpusu, podczas gdy organ pierwszej instancji orzekł o mianowaniu na stopień i do korpusu, lecz analizując to zagadnienie trzeba mieć na względzie kwestie ewentualnego błędnego orzeczenia zamieszczonego w osnowie (jej sformułowania) oraz rozpatrzenia całości czy części sprawy, które należy rozróżnić. Pomocne tu być może uzasadnienie decyzji, które jest jej integralnym składnikiem. Poza tym przepisy postępowania administracyjnego przewidują rozpatrzenie przez organ odwoławczy fragmentu sprawy, rozpatrzonej przez organ pierwszej instancji w szerszym zakresie, co może mieć miejsce przykładowo w przypadku częściowego tylko zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji, bądź ze względu na inne okoliczności. Umożliwiają też sprostowanie oczywistej omyłki. Wreszcie stronie, która zarzuca niepełne orzeczenie zawarte w osnowie decyzji w pierwszej kolejności przysługuje prawo żądania jej uzupełnienia w trybie art. 111 § 1 k.p.a. (w postępowaniu odwoławczym w związku z art. 140 k.p.a.). Tych zagadnień Sąd I instancji nie dostrzegł. Ubocznie przyjdzie zważyć, że nie bez znaczenia dla oceny całokształtu okoliczności sprawy jest też fakt, że wypowiadające się w sprawie organy przyjęły brak swej kognicji w przedmiocie stopnia służbowego, więc miały tę kwestię na względzie. Wadliwość tego poglądu, wynikająca – w uproszczeniu - z faktu, że przepisy przejściowe regulują to zagadnienie inaczej niż przepisy właściwe, stąd mianowanie na stopień i do korpusu następuje w jednej sprawie administracyjnej podlegającej załatwieniu w drodze decyzji, od której służy odwołanie, a następnie skarga do sądu administracyjnego (przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 1872/11), nie mogłaby jednak w tych okolicznościach przesądzić o trafności zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., ani jak przyjął Sąd pierwszej instancji art. 7, art. 77, art. 107 K.p.a. Rozstrzygając o korpusie organ zdaje się rozpatrzył w całości odwołanie zaczepiające mianowanie zarówno na stopień, jak i do korpusu, przez to załatwił sprawę w jej całokształcie, orzekając o obu materiach. W konsekwencji należy wyrazić pogląd, że zaskarżony wyrok, jako uchylający się spod oceny instancyjnej, jest przedwczesny. Prowadzi to też do konkluzji o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stąd trafne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej w omawianym zakresie, które musiały skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Natomiast chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wytycznych co do dalszego postępowania. Wszak Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał, iż organ nie orzekł o całości sprawy, przeto w ponownym jej rozpatrzeniu należało to uczynić. Bardziej szczegółowe wskazania nie były możliwe, skoro Sąd ten przyjął taki stan rzeczy. Inaczej wyraziłby wiążące wskazania co do materii nieobjętej skargą i niejako wydałby rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej. Do tego zaś jest nieuprawniony. Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a dotyczący zawarcia w uzasadnieniu wzajemnie wykluczających się ustaleń. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na brak rozstrzygnięcia organu w zakresie stopnia służbowego funkcjonariusza. Zapis zawarty w przedostatnim akapicie uzasadnienia stwierdzający, że organ rozstrzygnął kwestie związane ze stopniem służbowym pomijając kwestie związane z korpusem w kontekście wcześniejszej argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wskazuje, że podsumowując swoje wywody Sąd popełnił zwykłą omyłkę pisarską nie mającą istotnego znaczenia.

Z tych przyczyn skarga kasacyjna została uwzględniona na mocy art. 185 § 1 P.p.s.a. W toku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceni legalność zaskarżonej decyzji przez pryzmat wszystkich jej elementów, a następnie rozważy czy narusza ona prawo procesowe, kierując się stanowiskiem przedstawionym w niniejszym wyroku. Badając jej aspekt materialnoprawny uwzględni utrwalone orzecznictwo w tym zakresie.

Wszystkie powołane wyżej orzeczenia publikowane są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.