Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 37 § 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej zwanej Kpa) uznało za nieuzasadnione ponaglenie wniesione przez A. A. na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania w sprawie załatwienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta R. dotyczące zwrotu kosztów i należności z tytułu osobistego stawiennictwa na wezwanie organu.
Pismem z dnia 14 sierpnia 2018 r. A. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe postanowienie Kolegium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:
Zakres kognicji sądów administracyjnych określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające co do istoty. Nadto, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w trybie art. 37 Kpa. Stosownie do treści art. 37 § 1 pkt 2 i § 3 pkt 2 Kpa, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) stronie służy prawo wniesienia ponaglenia do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 Kpa). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Z tego wynika, że nie ma ono waloru aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa, brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.
W związku z powyższym, Sąd obowiązany był wniesioną skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 Ppsa. W zakresie zwrotu wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.
