Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Rektora Politechniki C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], Rektor Politechniki C., działając na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., dalej u.d.i.p.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję z [...] r. o odmowie udzielenia D. S. (dalej: wnioskodawca, skarżący) informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem z 2 lipca 2019 r.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 2 lipca 2019 r., skarżący zwrócił się do Prorektora ds. nauczania Politechniki C. o udostępnienie informacji publicznej w związku z przeprowadzeniem postępowania konkursowego w roku akademickim 2018/2019 w sprawie stypendium Rektora dla najlepszych doktorantów Politechniki C. tj. wszystkich dokumentów związanych z tym postępowaniem (do wglądu i kopiowania), a w szczególności:

1. Wszystkich złożonych wniosków wraz z kompletem załączników (po anonimizacji danych osobowych),

2. Protokołów z posiedzeń Odwoławczej Komisji Doktorantów Politechniki C., sporządzonej listy rankingowej, uwzględniającej wszystkie rozpatrzone przez w/w Komisję wnioski, zawierającą informację o liczbie zdobytych punktów przez każdego z uczestników konkursu,

3. Dodatkowe kryteria Rektora w postępowaniu konkursowym (o ile takie były ustalone).

W pisemnej odpowiedzi na wniosek z 15 lipca 2019 r., skarżący został poinformowany, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, której udostępnienie wiąże się z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz oraz usuwaniem danych chronionych prawem oraz nakładem pracy, a zatem jej udostępnienie może nastąpić zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., po wykazaniu przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W piśmie z 16 lipca 2019 r. skarżący wyraził odmienny pogląd co do charakteru żądanych informacji, podkreślając, że wniosek dotyczy udostępnienia informacji prostej, a sama anonimizacja nie czyni z takiej informacji, informacji przetworzonej i tym samym wniósł ponownie o jej udostępnienie.

Następnie organ ponownie, pismami z 19 lipca, 5 sierpnia i 21 sierpnia 2019 r. wzywał skarżącego o wykazanie powodów, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, konsekwentnie prezentując pogląd, że wnioskowane informacje mają charakter informacji przetworzonej. Zaznaczył przy tym w piśmie z 5 sierpnia 2019 r., że z uwagi na wniesioną przez skarżącego skargę na decyzję Rektora dotyczącą odmowy przyznania mu stypendium dla najlepszych doktorantów, skarżący nie jest uprawniony do korzystania z prawa w innych celach niż dopuszcza prawo. Skarżący w odpowiedzi na ww. korespondencję organu pozostając przy stanowisku, że żądana informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej, wskazał, że udzielone informacje pozwalałyby na weryfikację oceny składanych przez doktorantów wniosków i społeczną kontrolę przyznawania stypendium oraz respektowania Regulaminu przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej doktorantom uczelni.

W tym stanie rzeczy, decyzją z [...] r. Prorektor ds. nauczania Politechniki C. orzekł o odmowie udzielenia skarżącemu informacji publicznej w zawnioskowanym zakresie.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że powyższa wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a wnioskodawca nie wykazał, że udzielenie informacji będzie wykorzystane dla dobra ogółu. Swoją argumentację poparł przywołanym w uzasadnieniu decyzji orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Dalej przypomniał, że wnioskodawca pismem z 15 lipca 2019 r. został zobowiązany do obligatoryjnego dostarczenia szczegółowego uzasadnienia w jakim zakresie udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz wskazał, że wnioskodawca nie wykazał szczególnego interesu publicznego do udzielenia informacji publicznej przetworzonej. Prorektor ds. nauczania Politechniki C., w piśmie z 19 lipca 2019 r. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w wezwaniu z 15 lipca 2019r. oczekując, że wnioskodawca przedstawi Politechnice C. powody szczególnie istotne dla interesu publicznego udzielenia powyższych informacji, mając na uwadze fakt, iż istniała możliwość wykorzystania przedstawionych danych w postępowaniu sądowym w złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Rektora Politechniki C. nr [...] z [...] r dotyczącej odmowy przyznania stypendium Rektora dla najlepszych doktorantów. W odpowiedzi z 24 lipca 2019 r., wnioskodawca odniósł się ww. pisma z 19 lipca 2019 r., ale nie wykazał w nim szczególnego interesu publicznego do udzielenia informacji publicznej przetworzonej. W dniu 5 sierpnia 2019 r. Prorektor ds. nauczania Politechniki C. wyznaczył dodatkowy termin na uzupełnienie wniosku, jednak wnioskodawca w piśmie z 8 sierpnia 2019r. podtrzymał swoje wcześniej złożone wyjaśnienia dotyczące szczególnego interesu publicznego i wniósł o rozpatrzenie swojego wniosku. Z kolei, Prorektor ds. nauczania Politechniki C. w piśmie z 21 sierpnia 2019r., w odpowiedzi na pismo wnioskodawcy ostatecznie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko podtrzymując, że wnioskowane informacje mają charakter przetworzony i ponownie zażądał uzupełnienia wniosku poprzez wykazanie szczególnego interesu publicznego, który uzasadniałby udzielenie informacji publicznej. Wnioskodawca w piśmie z dnia 26 sierpnia 2019 r. odnosząc się to tego pisma podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, jak również wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku z dnia 2 lipca 2019r. uzupełnionego o późniejszą korespondencję oraz wydanie ostatecznej decyzji administracyjnej.

Pismem z 26 września 2019 r., wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie precyzując jednocześnie konkretnych zarzutów, a jedynie kwestionując stanowisko organu. Pismem z [...]r. wnioskodawca wniósł o dołączenie do akt sprawy dokumentu - opinii w przedmiocie oceny charakteru informacji przetwarzanych przez jednostki organizacyjne szkolnictwa wyższego dotyczących postępowań stypendialnych prowadzonych w roku akademickim 2018/2019 jako informacji publicznej wydanej przez Krajową Reprezentację Doktorantów z dnia 18 października 2019r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną decyzją z [...] r., Rektor Politechniki C. utrzymał w mocy decyzję z [...] r.

Organ uznał, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazał, że zasady udzielania informacji publicznej reguluje ustawa o dostępie informacji publicznej, która w art. 1 wprowadza ogólną zasadę uznającą każdą informację o sprawach publicznych za informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą. Jednocześnie art. 3 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przytoczył wyrok WSA w Szczecinie z 10 stycznia 2013 r., sygn. IISAB/Sz 51/12, w którym Sąd wyjaśnił, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazania przesłanki interesu publicznego. Ze względu na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Podsumowując stwierdził, że wnioskowane informacje nie istnieją jako gotowe dokumenty lecz wymagają sporządzenia żądanych danych, specjalnie przygotowanych dla wnioskodawcy, co wymaga wykazania przez wnioskodawcę posiadania interesu publicznego w ich uzyskaniu, a tego warunku skarżący nie spełnił.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zaskarżył w całości decyzję Rektora Politechniki C. z [...] r. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, a ponadto zobowiązanie Rektora Politechniki C. do udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętej wnioskiem skarżącego poprzez przekazanie wszystkich dokumentów objętych wnioskiem.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1.naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 kpa w związku z art. 140 k.p.a i art. 7 k.p.a w związku art. 3 ust. 1pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że żądana przez skarżącego informacja publiczna stanowi informację publiczną przetworzoną, a wskutek tego błędne zastosowanie normy dotyczącej informacji publicznej przetworzonej i żądanie od skarżącego wykazanie szczególnego interesu publicznego;

2. naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a w związku z art. 140 k.p.a i art. 6 k.p.a w związku art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p poprzez błędne ustalenie, że dokumenty objęte wnioskiem nie stanowią dokumentów urzędowych i nieudostępnienie ich do wglądu zgodnie z wnioskiem;

3. naruszenie art. 138 § 1 ust.1 pkt 1 k.p.a w związku z art. 140 k.p.a i art.6 k.p.a w związku art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że zbiór dokumentów poddanych anonimizacji stanowi informację przetworzoną oraz poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący wnosił o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej oraz bezpodstawne żądanie wykazania szczególnego interesu publicznego;

4. naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a w związku z art. 140 k.p.a i art. 6 k.p.a w związku art. 3 ust. 1 pkt 2 poprzez niezastosowanie i nieudostępnienie wglądu do dokumentów urzędowych objętych wnioskiem;

5. naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej - poprzez nieuprawnione ograniczenie prawa do informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że wydane decyzje naruszają prawo i nie powinny utrzymać się w obrocie prawnym, a zmierzają jedynie do doprowadzenia do stanu, w którym decyzje Rektora i posiedzenia Komisji w przedmiocie dysponowania środkami publicznymi na stypendia będą miały charakter całkowicie dowolny wobec braku możliwości kontroli i krytyki, przy jednoczesnym całkowicie błędnym przyjęciu, że żądane dane wymagają dodatkowych czynności skutkujących przekształceniem żądanych danych z informacji prostych w informacje przetworzone. Skarżący wnosił o udostępnienie kompletnej dokumentacji dotyczącej przyznawania stypendiów w jednym roku akademickim 2018/2019, która w istocie stanowi jedno zbiorcze postępowanie, albowiem rozpatrywanie wniosków opiera się między innymi na porównywaniu osiągnięć wnioskodawców, czego nie sposób dokonać, nie łącząc rozpoznawania wniosków. Nie ulega wątpliwości, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter publiczny, a spór w niniejszej sprawie dotyczy kwalifikacji informacji, którą organ uznał za posiadającą przymiot informacji przetworzonej, a tym samym wymagającej dla jej udostępnienia spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, której według organu wnioskodawca nie wykazał. Wskazał, na ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, że konieczność anonimizacji danych osobowych nie prowadzi do przekształcenia informacji prostej w informację przetworzoną, a jest jedynie czynnością techniczną, wobec czego dopiero znaczący zakres tych danych, ulokowanych w różnych dokumentach prowadziłby do takiego przekształcenia. Sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Bezpodstawne są twierdzenia organu, że żądane przez skarżącego informacje publiczne stanowią informacje przetworzone. Skarżący zażądał dokumentacji sporządzonego w toku uczelnianej procedury przyznania stypendiów, w jednym roku, których dostarczenie nie wymaga wykonywania żadnych czynności jakie ogólnikowo wskazuje organ, w postaci analiz, zestawień, wyciągów, dostarczenie tych informacji polega na prostym skopiowaniu dokumentów i usunięciu z nich danych osobowych. Organ w żaden sposób nie wykazał, że jest konieczność prowadzenia wskazanych czynności, a ogólnikowe powołanie się na takie czynności ma za zadanie jedynie umożliwić wskazanie podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej. Należy wykluczyć, by wymienione czynności wymagały dokonania przez organ odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, czy wyciągów, a zatem działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych, prowadzonego do przekształcenia zbioru tych informacji w nową jakościowo informację przetworzoną. Ponadto organ nie wykazał, by ze względu na przygotowanie dużej ilości informacji prostej, należało zakwalifikować ją jako przetworzoną, co wiązałoby się z czynnościami wykraczającymi poza zwykłą działalność zobowiązanego. Organ nie wskazał nawet w przybliżeniu ilości nakładów pracy i środków niezbędnych do poniesienia w związku z koniecznością udostępnienia żądanej informacji. Nie wskazał również, że udostępnienie wnioskowanej informacji zakłóci normalny tok działania organu i utrudni wykonywanie przypisanych mu zadań. Organ nie przedstawił tym samym przekonywujących argumentów, że żądaną informację uznać należy za informację przetworzoną. Trudności wewnętrzne organu, w tym problemy organizacyjne, nie mogą obciążać podmiotu czyniącego użytek ze swojego prawa do informacji publicznej, gwarantowanego konstytucyjnie. Skarżący dalej wskazał, że część żądanych dokumentów w ogóle nie wymaga nawet anonimizacji, co przykładowo dotyczy dodatkowych kryteriów Rektora w postępowaniu konkursowym, które jako forma normy prawnej (podstawy przyznania j stypendium w sytuacji braku możliwości rozstrzygnięcia na podstawie regulaminu) ma charakter ogólny, abstrakcyjny i stanowi uzupełnienie regulaminu przyznawania stypendiów. Za bezpodstawne uznał rozważania organu w zakresie wykorzystania żądanej informacji w toku postępowania sądowego, albowiem po pierwsze strona w danym postępowaniu miała możliwość żądania załączenia całości dokumentów oraz w dacie wydania decyzji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postępowanie przed Sądem było już zakończone, co więcej Sąd w rzeczonym postępowaniu uchylił decyzję Rektora przedmiocie odmowy przyznania stypendium, więc to uczelnia mogła skarżyć decyzję Sądu i wykorzystywać informacje lub je ukrywać co akurat czyni) w celu uzyskania pozytywnego orzeczenia Sądu, to uczelnia miała interes w takim postępowaniu, a nie skarżący. W tej sytuacji uznał, że decyzja Rektora i poprzedzająca ją decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej naruszają prawo i powinny zostać uchylone.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że żądane informacje są żądaniami związanymi z prywatnym interesem skarżącego, który zamierza uzyskane informacje wykorzystać w sporach sądowych, a nie dla dobra ogółu. Ze względu na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Po analizie zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji Organy wskazały, że wnioskowana przez skarżącego informacja publiczna w zakresie żądania udzielenia informacji w postaci wykazów zawierających informacje o wszystkich złożonych wnioskach wraz z kompletem załączników (po anonimizacji danych osobowych); protokołów z posiedzeń Odwoławczej Komisji Doktorantów Politechniki C.; sporządzonej listy rankingowej, uwzględniającej wszystkie rozpatrzone przez w/w Komisję wnioski, zawierające informacje o liczbie zdobytych punktów przez każdego z uczestników konkursu oraz dodatkowych kryteriów Rektora w postępowaniu konkursowym (o ile takie były ustalone) jest informacją przetworzoną. Powyższe zdaniem Organów wynika z faktu, iż wnioskowane informacje nie istnieją jako gotowe dokumenty lecz wymagają dokonania szeregu czynności m.in. anonmizacji danych. W przypadku skarżacego oznaczało by to konieczność anonimizacji 97 wniosków z załącznikami (gdyż tyle wniosków o przyznanie stypendium Rektora wpłynęło do Politechniki C.) i tym samym wymagało użycia dodatkowych sił i środków czyli przygotowania informacji specjalnie dla skarżącego.

Ponadto wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został złożony po wydaniu przez organ decyzji odmawiającej przyznania mu stypendium dla najlepszych doktorantów (decyzja z [...] r. oraz decyzja z [...] r.) Mając na uwadze powyższe w niniejszej sprawie istnieje przepuszczenie, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące udostępnienia wszystkich złożonych wniosków wraz z kompletem załączników (po anonimizacji danych osobowych), Protokołów z posiedzeń Odwoławczej Komisji Doktorantów Politechniki C., sporządzonej listy rankingowej, uwzględniającej wszystkie rozpatrzone przez ww. Komisję wnioski, zawierającą informację o liczbie zdobytych punktów przez każdego z uczestników, dodatkowych kryteriów Rektora w postępowaniu konkursowym (o ile takie były ustalone) są żądaniami związanymi z prywatnym interesem skarżącego, który zamierza uzyskane informacje wykorzystać w sporach sądowych, a nie dla dobra ogółu, tym bardziej, że wyrokiem z 25 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił ww. decyzje i tym samym sprawa skarżącego wróciła ponownie do rozpoznania. Podkreślił przy tym, że po ponownym rozpoznaniu sprawy organy w obu instancjach ponownie odmówiły przyznania na rzecz skarżącego stypendium (decyzja z [...] r. oraz decyzja z listopada 2019 r.) natomiast w dniu 17 grudnia 2019 r. do Politechniki C. wpłynęła skarga skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Rektora Politechniki C. z dnia [...] r. Z uwagi na powyższe, w niniejszej sprawie zachodzi duże prawdopodobieństwo, że wnioskowane przez skarżącego dane mogą zostać wykorzystane w kolejnym postępowaniu sądowym z organem.

Po nieprawomocnym zakończeniu sprawy do akt zostało załączone pismo o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Krajowej Reprezentacji Doktorantów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.

Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

Poza sporem pozostaje, że żądane przez skarżącego informacje są informacją publiczną, a Rektor Politechniki C. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (pkt 1), wglądu do dokumentów urzędowych (pkt 2), dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (pkt 3). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.).

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zachodziły uzasadnione podstawy do wydania przez podmiot zobowiązany decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, która w ocenie organu była informacją przetworzoną, a zdaniem skarżącego była informacją prostą jak również czy skarżący wykazał istnienie interesu publicznego.

O ile dostęp do informacji publicznej prostej ma właściwie nieograniczony charakter, to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania po stronie wnioskodawcy, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odmowa udzielenia przetworzonej informacji publicznej następuje w formie decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W razie przyjęcia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, konieczne staje się rozstrzygnięcie drugiej kwestii, a mianowicie, czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968). Wielokrotnie wyjaśniano w wyrokach sądów, że przetworzenie informacji to zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji powstałych na podstawie różnych kryteriów, które wymagają odpowiedniego zestawienia, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia stosownych czynności analitycznych, a także zgromadzenia informacji prostych poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ich ilość konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne do jego prawidłowego funkcjonowania.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wadliwe jest bardzo wąskie rozumienie pojęcia informacji przetworzonej wprowadzające przesłankę koniecznego wytworzenia jakościowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności czy liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1513/15, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015r., I OSK 863/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11).

Podkreśla się też, że jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany znaczny nakład środków i zaangażowania pracowników, a w szczególności, gdy w celu wybrania dokumentów, o które wnioskuje osoba zainteresowana, jest wymagane dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów, to informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA Krakowie z dnia 17 marca 2017 r., II SA/Kr 1612/16, CBOSA; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. I OSK 202/12, Lex nr 1264654).

W niniejszej sprawie, jak wynika z wyjaśnień organów, udostępnienie wnioskowanej informacji wymagałoby nakładu pracy koniecznego dla przygotowania znacznej ilości dokumentów wymagających zanonimizowania, co z kolei będzie się wiązało z działaniami ponadstandardowymi, wymagającymi zaangażowania dodatkowych sił i środków, wykraczającego poza bieżącą realizację zwykłych obowiązków. Anonimizacja musiałaby objąć m.in. 97 wniosków z załącznikami. W ocenie Sądu, nie wymaga szczególnego uzasadnienia twierdzenie, że tak duża ilość dokumentów, wniosków i załączników przed ich udostępnieniem wymagałaby czasochłonnego opracowania wyłącznie na potrzeby wnioskodawcy, a tym samym, że zredagowanie informacji, stanowi ciąg działań o charakterze zarówno intelektualnym, jak i technicznym, wymagający czasu, uwagi i zaangażowania zasobów ludzkich i technicznych, w większym zakresie. Nie ma racji skarżący, że udostępnienie wnioskowanej informacji sprowadza się wyłącznie do udzielenia poszczególnych informacji prostych zawartych w żądanych dokumentach.

Skarżący przedłożył w dniu wydania zaskarżonej decyzji pismo z 18 października 2019 r. sporządzone na papierze firmowym Krajowej Reprezentacji Doktorantów w przedmiocie oceny charakteru informacji dotyczących postępowań stypendialnych. Zważywszy na anonimowy charakter tego pisma zawierający prywatne poglądy nieznanych autorów działających na rzecz podmiotu, który nie był ani stroną ani uczestnikiem tego postępowania, jak również datę jego złożenia do akt sprawy, należy jedynie stwierdzić, że pismo to nie było przedmiotem analizy organu i nie miało wpływu na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że żądana przez skarżącego informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, ponieważ zawiera ona szereg danych osobowych wymagających dokonania anonimizacji, a dotyczy to m.in. 97 wniosków z załącznikami. Jak trafnie zauważył wnioskodawca, anonimizacja danych sama w sobie nie może stanowić wystarczającej podstawy do odmowy udzielenia informacji publicznej. Czynność ta polega jedynie na przekształceniu informacji, a nie jej przetworzeniu, stąd informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez sam proces anonimizacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 865/17, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w Lublinie z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 175/17 oraz w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Go 538/15). Nie oznacza to jednak, że anonimizacja danych nie będzie miała wpływu na proces przetwarzania informacji publicznej. Niekiedy bowiem może się zdarzyć tak, że jej zakres będzie na tyle znaczny, aby czynności konieczne do udzielenia odpowiedzi na wniosek uznać za przetworzenie danych. Wówczas jednak podmiot zobowiązany, chcąc wezwać stronę do wykazania szczególnego interesu publicznego, a następnie podejmując rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia zawnioskowanych danych, nie może poprzestać na zakomunikowaniu konieczności usunięcia danych osobowych. Organ powinien wykazać zakres nakładów, jakie musi ponieść, ich czasochłonność, liczbę zaangażowanych pracowników, ilość koniecznych do przeanalizowania i zanonimizowania dokumentów, czy też inny rodzaj okoliczności mogących zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14, z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14 i z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11). Potrzeba wyczerpującego przedstawienia powyższych kwestii wynika również z wymogów formy, w jakiej podmiot zobowiązany winien podjąć rozstrzygnięcie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie bowiem z art. 17 ust.1 u.d.i.p., do rozstrzygnięcia wydawanego w tym przedmiocie należy stosować odpowiednio regulację art. 16 u.d.i.p., odsyłającego z kolei w ust. 2 do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl zaś art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, na które składają się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie organ bardzo ogólnikowo i zdawkowo przedstawił w uzasadnieniu decyzji swoje stanowisko, konsekwentnie twierdząc, że wnioskowane informacje mają charakter informacji przetworzonych i dopiero w odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że postępowanie o stypendium Rektora obejmowało 97 wniosków z załącznikami. Jednak w ocenie Sądu ten mankament nie miał wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem mieć na uwadze, że niniejsze postępowanie jest niejako pochodną niekorzystnie zakończonego dla skarżącego postępowania o przyznanie mu stypendium Rektora, w którym jak sam skarżący w skardze zauważył, miał możliwość żądania załączenia całości dokumentów. Wówczas, skarżący miałby wiedzę o przebiegu tego postępowania, a w tym o ilości wniosków z załącznikami, o treści protokołów i sporządzonej listy rankingowej czy przyznanej punktacji. Zatem niewykorzystanie przez skarżącego inicjatywy dowodowej w sprawie o przyznanie stypendium, która była co do wcześniejszych decyzji i jest co do później wydanych w następstwie wyroku WSA w Gliwicach w sprawie, sygn. III SA/Gl 441/19, przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej nie uzasadnia jego wniosku o udzielenie mu informacji publicznej objętej wnioskiem z 2 lipca 2019 r. obejmujących m.in. 97 wniosków z kompletem załączników. Taki zakres informacji wymagających anonimizacji z całą pewnością wymagałby ponadstandardowego nakładu pracy, dodatkowych sił i środków. Byłaby to informacja przetworzona, specjalnie przygotowana dla skarżącego, nie tyle w interesie publicznym, co w prywatnym interesie skarżącego, który mógł realizować w innym pstępowaniu.

W świetle powyższego, za prawidłowe należało uznać stanowisko Rektora, że w analizowanym przypadku informacja objęta wnioskiem nie istnieje w postaci odpowiadającej żądaniu strony, a jej udzielenie musiałoby być poprzedzone dokonaniem jej specjalnego opracowania (wytworzeniem), tak aby informacja mogła przyjąć treść i formę oczekiwaną przez wnioskodawcę i z tego względu wnioskowana informacja wyczerpuje definicję informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W ocenie Sądu organ był nie tylko uprawniony, ale też zobowiązany do wezwania skarżącego do wykazania, że jego żądanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy wyjaśnić, że pojęcie "szczególnie istotnego interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym i niezdefiniowanym na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych instytucji publicznych jako prawnej całości. Co do zasady ujawnienie każdej informacji o działaniach podejmowanych przez władzę publiczną leży w kręgu zainteresowania obywatela, czy też szeroko rozumianej opinii publicznej. Jednakże ustawodawca uzależnił udzielenie informacji publicznej przetworzonej od wykazania po stronie żądającego, że uzyskanie przedmiotowej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca kładzie tu szczególny nacisk na kwalifikowaną formą interesu publicznego poprzez sformułowanie "szczególnie istotne". Szczególny interes publiczny powinien być rozumiany w ten sposób, że żądana informacja jest bardzo istotna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a jej uzyskanie powinno przyczynić się do bardzo ważnych dla Państwa, instytucji publicznych, czy społeczeństwa działań w szczególności, w zakresie poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10). W świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przyjmuje się, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku.

Zdaniem Sądu, organ zasadnie uznał, że skarżący nie wykazał, że otrzymanie przez niego informacji publicznej przetworzonej, o której mowa we wniosku z dnia 2 lipca 2019 r., jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Twierdzenie o potrzebie weryfikacji i społecznej kontroli przebiegu postępowania w przedmiocie przyznania stypendium Rektora dla najlepszych doktorantów pozostaje w kolizji z prywatnym interesem skarżacego, który dwukrotnie decyzją Rektora takiego stypendium nie otrzymał. Decyzje w tym przedmiocie są przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, a w ramach tych postępowań skarżący ma prawo do wykazywania wszystkich swoich racji.

Podkreślić należy, że prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie może być rozumiane jako nieograniczony instrument do pozyskiwania informacji o funkcjonowaniu organów administracji publicznej po to, aby na ich podstawie każda zainteresowana osoba mogła przygotować dokumentację przeznaczoną do wykorzystania na własny użytek. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji, bowiem prawo do informacji publicznej, nie jest nieograniczone (art. 61 ust. 3 Konstytucji), a tym przypadku wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W związku z tym brak podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11; wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że organ dopuścił się w tej sprawie naruszenia powołanych w skardze przepisów. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca spełnia wymogi określone w art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.