Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.
J. K. w dniu [...] maja 2005 r. skierował (zgodnie z pouczeniem) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku o wypłatę zaległego uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Od niniejszego postanowienia przysługiwał skarżącemu środek zaskarżenia w postaci zażalenia, który skarżący mógł wnieść bezpośrednio do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego postanowienia (art. 65 § 1 kpa). Wobec powyższego należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga została złożona przed wyczerpaniem środków zaskarżenia i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.
Na marginesie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 112 kpa błędne pouczenie, co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, ale też nie może dawać tej stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Błędne pouczenie będzie stanowiło uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, jeśli skarżący zechce z tej możliwości wzruszenia zaskarżonego postanowienia skorzystać (por. postanowienie NSA z dnia 1 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 230/97, LEX nr 38205).
