II SA/Kr 456/19 - Wyrok

Data orzeczenia	2019-05-29	
Data wpływu	2019-04-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Agnieszka Nawara-Dubiel
Beata Łomnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz	
Symbol z opisem	6099 Inne o symbolu podstawowym 609	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie	
Sygn. powiązane	III OSK 1981/21	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1566; art. 35, 268, 270, 272 i 280; Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne
Dz.U. 2018 nr 0 poz 1302; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie : WSA Małgorzata Łoboz WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 14 lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie określenia opłaty podwyższonej za pobór wody powierzchniowej skargę oddala.	
Uzasadnienie
II SA/Kr 456/19

Uzasadnienie

W dniu 15 stycznia 2019 roku Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] ( zwane dalej PGW WP) na podstawie art. 272 ust. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku – prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 ze zm.) zwanej dalej "p.w." ustaliło względem [...] Sp. z o.o. (zwanej dalej Spółką lub Skarżącą) opłatę podwyższoną za usługi wodne Nr [...], [...] Podstawą podwyższenia było korzystanie przez Spółkę z usług wodnych polegających na poborze wody powierzchniowej z wód rzeki W. w km 80+875 do celów energetycznych dla Elektrowni Wodnej [...] bez wymaganego pozwolenia wodno prawnego albo pozwolenia zintegrowanego, podstawę kompetencyjną powyższej czynności PGW WP stanowił zaś art. 281 ust. 5 p.w.. Na podstawie art. 272 ust. 1 oraz § 5 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502) wysokość opłaty ustalono na kwotę 13 050,00 PLN. W dniu 6 lutego 2019 roku do PGW WP wpłynęła reklamacja Spółki dotycząca ustalenia powyższej opłaty. Spółka zarzuciła, że opłata została ustalona z naruszeniem:

1. Prawa materialnego, w szczególności art. 35 ust. 3 pkt 1 i 6, art. 270 ust. 4, art. 281 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 280 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku Prawo wodne (Dz. U. z 2018 roku, poz. 2268 z późń. Zm.) poprzez przyjęcie bez podstawy prawnej, że Spółka korzysta z usług wodnych polegających na poborze wód powierzchniowych, chociaż w rzeczywistości korzysta z usług wodnych obejmujących korzystanie z wód do celów energetyki wodnej

2. Przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozważenia, a tym samym niewyjaśnienie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, co spowodowało bezpodstawne przyjęcie, że [...] sp. z o.o. nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych na potrzeby Elektrowni Wodnej [...] w K..

Jednocześnie Spółka wniosła o uznanie reklamacji i odstąpienie od ustalenia oraz naliczenia opłaty podwyższonej.

W uzasadnieniu reklamacji Spółka wskazała, że opłatę podwyższoną można ustalać wyłącznie w przypadku korzystania z usług wodnych określonych w zamkniętym katalogu z art. 280 p.w. który to katalog nie zawiera usług wodnych, które polegają na korzystaniu z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej (art. 35 ust. 3 pkt 6 p.w.), z których Spółka korzysta. Dodatkowo podniosła, że w przedmiotowej sprawie do czynienia mamy z poborem zwrotnym (art. 16 pkt 40 p.w.), który jest jednym ze sposobów korzystania z wód do celów energetyki wodnej, natomiast pobór wód podziemnych lub powierzchniowych jest poborem bezzwrotnym w rozumieniu Prawa Wodnego. Opłatę za pobór wód do celów elektrowni wodnej ponosi się wyłącznie za ilość energii elektrycznej wyprodukowanej z wykorzystaniem wody pobranej zwrotnie (art. 270 ust. 4 p.w.), a nie za ilość pobranej wody. Nie ponosi się również opłaty stałej za pobór wody do celów elektrowni wodnej (art. 270 ust. 2 p.w.) przez co niemożliwe jest ustalenie wysokości opłaty podwyższonej za pobór wód powierzchniowych, która stanowi 500% opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych (art. 281 ust. 1 pkt 1 p.w.) gdyż ustalenie opłaty podwyższonej wymaga ustalenia ilości pobranych wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodno prawnego, na podstawie badań, pomiarów lub innych czynności kontrolnych, co oznacza, że opłata zmienna nie może być podstawą do ustalenia opłaty podwyższonej, bo jej wysokość jest ustalona w oparciu o ilość energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej z wykorzystaniem wody pobranej zwrotnie, a nie ilości pobranych wód powierzchniowych. W związku z powyższym, zdaniem Spółki ustalenie opłaty podwyższonej nastąpiło bez podstawy prawnej. Organowi Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania a w szczególności art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. gdyż przez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozważenia, nie został wyjaśniony rzeczywisty stan faktyczny sprawy, co spowodowało bezpodstawne przyjęcie, że Spółka nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych na potrzeby Elektrowni Wodnej [...] w K.. Według Spółki w obrocie prawnym funkcjonuje pozwolenie wodnoprawne na korzystanie z wód W. do celów energetycznych na potrzeby Elektrowni Wodnej [...]. Jest ono zawarte w pkt I decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 października 2016 r. ([...]). Poprzez zaskarżenie tej decyzji przez obie strony została ona uchylona w całości przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (Dyrektor RZGW) decyzją z 10 lutego 2017 r. ([...]). Zdaniem spółki zakres obu odwołań obejmował tylko sporną kwestię zakresu i sposobu partycypacji w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, samo pozwolenie wodnoprawne nie było zaś przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] (dalej :RZGW)kwestionowane. Uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. w całości przez organ odwoławczy stanowiło zdaniem spółki rażące naruszenie prawa. Na decyzję Dyrektora RZGW Spółka złożyła skargę do WSA w Krakowie, która nie przyniosła efektu, natomiast NSA po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z 27 lipca 2017 r. uchylił wyrok WSA i uchylił decyzję Dyrektora RZGW podzielając stanowisko Spółki. Zdaniem Spółki NSA stwierdził, że do wyjaśnienia pozostała jedynie kwestia uczestniczenia w wyżej wspomnianych kosztach utrzymania urządzeń wodnych, gdyż w części pozwolenia wodnoprawnego nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Ponadto według Spółki NSA uznał, że Dyrektor RZGW po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego ma wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do meritum, a to wszystko zdaniem Spółki oznacza, że decyzja Prezydenta Miasta K. z 5 października 2016 roku w zakresie udzielenia pozwolenia wodno prawnego nie ulegnie już zmianie, czyli pozwolenie funkcjonuje w obrocie prawnym już od chwili wydania decyzji przez Prezydenta Miasta K.. Decyzją z 14 lutego 2019 r. ([...]) Dyrektor Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, nie uznał reklamacji Spółki i na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 272 ust.1 oraz art. 281 ust. 3 pkt 1 , ust. 3 p.w. określił jej opłatę podwyższoną w wysokości 13 050,00 PLN za pobór wody powierzchniowej z wód rzeki W. w km 80+875 do celów energetycznych dla Elektrowni Wodnej [...] bez pozwolenia wodnoprawnego w okresie II kwartału. Organ podniósł, że zgodnie z art. 270 ust. 4 p.w. przewiduje się opłatę za pobór wody do celów energetycznych, co świadczy o tym, że ustawodawca uznał korzystanie z wód do celów energetycznych za rodzaj poboru wód., o czym ma świadczyć sformułowanie "pobór do celów energetycznych". W przedmiotowej sprawie organ wyliczył opłatę zmienną (nr 939) w zgodzie z art. 272 ust. 3 p.w. jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej za pobór wód do celów elektrowni wodnej oraz ilości energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej, ilości te zostały podane przez Spółkę w protokole kontroli z [...]07.2018 r., opłata zgodnie z art. 281 ust. 1 pkt 1 p.w. została ustalona w wysokości 500% opłaty zmiennej, wysokość opłaty zmiennej nie była zaś negowana przez Spółkę i została naliczona na podstawie przedstawionych przez nią danych. Organ podniósł, że odwołanie Dyrektora RZGW z dnia 24.10.2016r. dotyczyło całości decyzji, mimo faktu, że podniesione w nim argumenty odnosiły głównie kwestii partycypacji. Zdaniem organu fakt zaskarżenia decyzji w całości przez Dyrektora RZGW wynika z samego uzasadnienia wyroku NSA. Organ stwierdził, że Spółka ma co najwyżej ekspektatywę uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, natomiast zakwestionował twierdzenie Spółki, o tym że pozwolenie wodnoprawne na jej rzecz w istocie funkcjonuje w obrocie prawnym pomimo nieprawomocności decyzji Prezydenta Miasta K.. Wobec powyższego, zdaniem organu, Spółka nie ma pozwolenia wodnoprawnego, co świadczy o tym, że nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w pkt 2 reklamacji. W skardze do tut. Sądu będącej przedmiotem tego postępowania Spółka podniosła przeciwko decyzji argumenty tożsame z tymi, które przywołała w opisanej na wstępie reklamacji. Organ w odpowiedzi na skargę przeciwko twierdzeniom Spółki wysunął argumenty takie jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu.

Na wstępie rozważań należy w pierwszej kolejności odpowiedzieć na pytanie czy Spółka w dacie wydania zaskarżonej decyzji posiadała wymagane prawem pozwolenie wodnoprawne i czy na jego podstawie uprawniona była do poboru wód zgodnie z jego treścią. W tym celu należy w skrócie przytoczyć okoliczności faktyczne związane z tą kwestią: - Prezydent Miasta K., decyzją z dnia 5 października 2016 r. znak: [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego [...] sp. z.o.o. w J. na pobór wody z rzeki W. w km 80+875 do celów energetycznych poprzez pobór wód z rzeki dla Elektrowni Wodnej [...] w K. oraz zrzut przepuszczonej przez turbiny wody do rzeki W., pod warunkami określonymi w punkcie I.1-4 decyzji; - Decyzją z dnia 10 lutego 2017 r., znak: [...] Dyrektor RZGW, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: k.p.a.), art. 128 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015 roku, póz. 469 z późn. zm., dalej: Prawo wodne) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia; - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 478/17 oddalił skargę [...] sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej: Dyrektor RZGW) w [...] z dnia 10 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego; - Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 czerwca 2018r., sygn. akt II OSK 3210/17 uchylił ww. wyrok WSA w Krakowie z 27 lipca 2017 r. oraz zaskarżoną decyzję Dyrektora RZGW z 10 lutego 2017 r.; - Decyzją nr [...] z 21 marca 2019 r. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 5 października 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Z powyższych okoliczności prawnych wynika, że w dacie wydania zaskarżonej obecnie do Sądu decyzji z 14 lutego 2019r. o opłacie podwyższonej - decyzja organu I instancji z 5 października 2016 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego pozostawała nadal w obrocie prawnym – ale nie miała ona waloru ostateczności. Należy nadto zwrócić uwagę, że Decyzji PMK z dnia 5 października 2016 r. nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, ani też decyzja ta nie podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3 k.p.a.). Wykonanie i wykonalność decyzji administracyjnej należą do zagadnień spornych w doktrynie, lecz trafnie zwraca się uwagę, że zasadniczo decyzja nie może być przez stronę wykonana w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania a w przypadku jego wniesienia przez dalszy okres, aż do rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (patrz Anna Gołęba [w:] Hanna Knysiak – Molczyk (red.) Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, komentarz do art. 130 k.p.a. teza 3 (publikacja LEX). Autorka trafnie podkreśla bowiem, że "Zasada, zgodnie z którą decyzja przed upływem terminu do wniesienia odwołania nie podlega wykonaniu, dotyczy zarówno wykonalności decyzji w trybie przymusowym, jak i trybu wykonania dobrowolnego przez strony. Reguła ta nie ma jednak zastosowania, gdy decyzja jest zgodna z żądaniem wszystkich stron (art. 130 § 4). W świetle powyższego przepisu dobrowolne wykonanie decyzji nieostatecznej jest zatem dopuszczalne wtedy, gdy jest tylko jedna strona, a decyzja jest zgodna z jej żądaniem oraz gdy w sprawie występuje wiele stron, a ich interesy nie są sporne i decyzja jest zgodna z ich żądaniem, nie naruszając interesów prawnych osób trzecich." (idem teza 2). Należy zatem uznać, że strona uprawniona jest do korzystania z uprawnienia nadanego jej decyzją przed uzyskaniem przez nią waloru ostateczności jedynie wtedy, gdy akt ten podlega natychmiastowemu wykonaniu lub gdy jego treść jest zgodna z żądaniem wszystkich stron lub jeżeli w postępowaniu jest tylko jedna strona i decyzja odpowiada jej żądaniu. "Pozwolenie wodnoprawne jest bowiem wydawane w drodze decyzji administracyjnej, a wykonanie decyzji co do zasady jest powiązane z jej ostatecznością W takim przypadku należy przyjąć, że zgodnie z art. 130 § 1 k.p.a., przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie podlegała wykonaniu i mogła dopiero być wykonana (obowiązywać) z datą uzyskania przymiotu ostateczności". Taki pogląd, podzielany przez skład orzekający, wyraził również NSA w wyroku z 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt II OSK 423/12). Tym samym stwierdzić należy, że bezpodstawnym okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania – art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a poprzez niewzięcie przez organ pod uwagę faktu istnienia w obrocie prawnym pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Spółce decyzją PMK z 5 października 2016 r. albowiem przedmiotowa decyzja, w dacie wydania zaskarżonej obecnie do Sądu decyzji z 14 lutego 2019 r., wprawdzie pozostawała w obrocie prawnym, nie mniej nie korzystała z waloru ostateczności uprawniającej Spółkę do jej wykonywania. Następną zatem kwestią wymagającą wyjaśnienia, w kontekście zgłoszonych w skardze zarzutów, jest naruszenie przez organ art. 35 ust. 3 pkt 1 i 6, art. 270 ust. 4, art. 281 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 280 pkt 1 lit. a, które sprowadza się w istocie do odpowiedzi na pytanie czy art. 280 pkt 1 lit. a p.w. obejmuje swym zakresem pobór wody do celów elektrowni wodnych. O poborze wody w związku z szeroko pojętą energetyką ustawa Prawo Wodne wspomina w art. 35 ust. 3 p.w. W powyższej jednostce w 8 punktach sformułowano zamknięty katalog usług wodnych. I tak w pkt 1 ustawa wymienia pobór wód podziemnych lub powierzchniowych w pkt 2 m.in. piętrzenie wód, w pkt 3 m.in. uzdatnianie wód, w pkt 4 odbiór i oczyszczanie ścieków, w pkt 5 m.in. wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, w pkt 7 m.in. odprowadzanie wód opadowych, w pkt 8 m.in. trwałe odwadnianie gruntów, co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy w pkt 6 ustawa wskazuje "korzystanie z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej". Korzystanie z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej zostało więc w niniejszym przepisie zamieszczone osobno w stosunku do "poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych", o którym mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1. Co ważne, art. 35 ust. 3 pkt 6 p.w. mówi o korzystaniu z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej, a nie o poborze wody do tych celów. Zgodnie z zasadą zakazu nadawania tożsamego znaczenia różnym wyrazom uznać należy, że w rozumieniu omawianego artykułu korzystanie z wody ma znaczenie odmienne niż jej pobór. Gdyby w pkt 6 chodziło o pobór wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej, to nie byłoby żadnego sensu w wydzielaniu osobnej jednostki redakcyjnej (punktu) o takiej treści, gdyż pobór wód do celów energetyki z punktu widzenia logiki (stosunków zakresowych) mieści się w pełni w ogólniejszej kategorii o której mowa w pkt 1 czyli poborze wód podziemnych lub powierzchniowych (bez dookreślenia celu), między takimi pojęciami występuje stosunek nadrzędności/podrzędności zakresowej. W sformułowaniu "pobór wód podziemnych lub powierzchniowych"( art. 35 ust. 3 pkt 1 p.w) nie dookreślono celu, w którym ten pobór ma następować, w kategorii tej mieści się więc pobór wód w każdym możliwym celu, również w celu energetyki, w tym energetyki wodnej. Wykładając art. 35 ust. 3 pkt 6 p.w. zgodnie z zasadą racjonalności logicznej prawodawcy uznać należy, że w tej jednostce redakcyjnej chodzi o takie użycie wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej, które nie polega na poborze wód podziemnych lub powierzchniowych. Za taką wykładnią przemawia w pełni treść art. 268 ust. 1 p.w, art. 270 ust. 1 i 4 p.w. oraz art. 272 ust. 3 p.w. Oto w art. 268 ust. 1 p.w. ustawodawca zamieścił zamknięty katalog usług wodnych, za które uiszcza się opłatę, w którym znajduje się "pobór wód podziemnych lub powierzchniowych", natomiast brak w nim "korzystania z wód na cele energetyki, w tym energetyki wodnej", o którym mowa w art. 35 ust. 3 pkt 6 p.w. W art. 270 ust. 1 i 4 oraz art. 272 ust. 3 p.w. przewidziano zaś szczegółowe zasady na jakich opłatom podlega pobór wody do celów elektrowni wodnych. Skoro w zamkniętym katalogu usług wodnych podlegających opłacie sformułowanym w art. 268 ust. 1 p.w. ustawodawca nie ujął poboru wody do celów elektrowni wodnych lub też korzystania wody dla celów energetyki, zamieścił tam natomiast ogólnie opisaną usługę "pobór wód podziemnych i powierzchniowych" to oczywistym staje się, że w jego zamyśle "pobór wód do celów elektrowni wodnych" mieści się w "poborze wód podziemnych i powierzchniowych", o którym mowa w art. 268 ust. 1 pkt 1 p.w. Odmienne zapatrywanie prowadziłoby do absurdalnego wniosku, że ustawa nie przewiduje opłaty za pobór wód do celów elektrowni wodnych w katalogu odpłatnych usług wodnych a równocześnie określa szczegółowo zasady na podstawie których oblicza się opłatę za pobór wody do tych właśnie celów, taka interpretacja jest nie do przyjęcia w świetle założenia o racjonalności prawodawcy, którym trzeba się kierować przy wykładni tekstu prawnego. Pobór wód do celów elektrowni wodnych nie jest pojęciowo tożsamy z korzystaniem z wód dla celów energetyki. W świetle rozważań poczynionych wcześniej, należy zwrócić uwagę, że ustawa, określając zasady obliczania opłaty za pobór wody dla celów elektrowni wodnych posługuje się słowem "pobór" a nie np. "korzystanie", co przemawia na rzecz tego, że ustawodawca uznał, że pobór wód na cele elektrowni wodnych mieści się w "poborze wód podziemnych lub powierzchniowych", o którym mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1 w.p oraz art. 268 ust. 1 pkt 1 p.w.. Sama więc zasada odpłatności poboru wód do celów elektrowni wodnych wynika z art. 268 ust.1 pkt 1 p.w. gdyż ten rodzaj poboru mieści się w ogólnej kategorii "pobór wód podziemnych lub powierzchniowych", o której mowa w tej jednostce redakcyjnej. Art. 270 ust. 1 i 4 oraz art. 272 ust. 3 p.w. regulują jedynie w sposób szczególny metodę wyliczania wysokości opłaty jaką należy uiszczać za pobór wód na cele elektrowni wodnych, sam zaś obowiązek ponoszenia opłaty wynika, z art. 268 ust. 1 pkt 1 lit. a w.p. I tak art. 270 ust. 1 p.w. stanowi, że opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej. Dalsza zaś redakcja tego przepisu wskazuje, że w kolejnych jego ustępach ustawodawca reguluje zasady poboru opłaty stałej, którą zgodnie z ust. 4 dla elektrowni wodnych ponosi się wyłącznie za ilość energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej z wykorzystaniem wody pobranej zwrotnie, rozumianej jako woda, która została pobrana, wykorzystana, a następnie odprowadzona w tej samej ilości i niepogorszonej jakości, oraz za pobraną bezzwrotnie wodę technologiczną nieprzeznaczoną wprost do produkcji energii elektrycznej. Natomiast art. 272 odnosi się do ustalenia wysokości opłaty zmiennej, którą zgodnie z ust. 3 za pobór wód do celów elektrowni wodnych ustala się jako sumę iloczynów jednostkowej stawki opłaty i ilości energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej, wyrażonej w MWh, oraz stawki opłaty i ilości wód podziemnych lub wód powierzchniowych pobranych bezzwrotnie na potrzeby technologiczne, wyrażonej w m3, nieprzeznaczonej wprost do produkcji energii elektrycznej. W kontekście powyższych wywodów, uzasadniona jest konkluzja, że pobór wód na cele elektrowni wodnych (który jest także poborem wód podziemnych lub powierzchniowych) bez wymaganego zezwolenia wodnoprawnego może wiązać się z obowiązkiem poniesienia opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 ust. 1 pkt 1 lit. a p.w., gdyż przesłankami zastosowania tej instytucji jest pobór wód podziemnych lub powierzchniowych oraz brak odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego. Z powyższych zatem względów należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa i nie jest dotknięta wadami uzasadniającymi jej eliminację z obrotu prawnego, o czym Sąd orzekł oddalając bezzasadną skargę biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.