Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratora Okręgowego w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 lipca 2023 r. sygn. akt II SO/Po 1/23 w sprawie wniosku A.B. o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Okręgowemu w K. za niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 18 lipca 2023 r., sygn. akt II SO/Po 1/23, po rozpoznaniu wniosku A.B. o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Okręgowemu w K. za nieprzekazanie w terminie skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę w przedmiocie na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w pkt I. wymierzył Prokuratorowi Okręgowemu w K. grzywnę w wysokości 400 zł z tytułu niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę; a w pkt II. zasądził od Prokuratora Okręgowego w K. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu Sąd I. instancji wskazał, że skarga wnioskodawcy wpłynęła do Prokuratury Okręgowej w K. w dniu 27 stycznia 2023 r. Ten dzień rozpoczął 15-dniowy bieg terminu do przekazania dokumentów, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Termin ten upłynął w dniu 13 lutego 2023 r. Do tego dnia należało więc przesłać Sądowi skargę, odpowiedź na skargę oraz akta sprawy. Prokurator przekazał do WSA w Poznaniu skargę oraz odpowiedź na skargę w piśmie z dnia 27 marca 2023 r. (data wpływu do Sądu: 28 marca 2023 r.). Jak wynika z pisma z dnia 15 marca 2023 r. skierowanego do Prokuratora, w tymże dniu akta sprawy o sygn. I Ds. 128/12 oraz I Dsa 26/12 znajdowały się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Akta te, chociaż niezbędne do rozpoznania sprawy o sygn. akt II SAB/Po 37/23, wpłynęły do tut. Sądu po upływie 15-dniowego terminu. Sąd w składzie orzekającym przyjmuje stanowisko, że gdyby Prokurator przekazał tut. Sądowi skargę oraz odpowiedź na skargę bez akt sprawy w terminie, to Sąd oddaliłby wniosek o wymierzenie grzywny z uwagi na fakt, że organ nie miał obiektywnie możliwości odnieść się do zarzutów i wniosków podniesionych w skardze, gdyż nie posiadał akt sprawy niezbędnych do zajęcia stanowiska. Prokurator nie spełnił jednak tego obowiązku.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prokurator. Zarzucił błędną wykładnię art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. polegającą na przyjęciu, że niewykonanie przez organ w terminie obowiązku jest przewinieniem skutkującym automatycznie represyjnym wymierzeniem grzywny. Zdaniem Prokuratora, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności powodujące popadnięcie organu w zwłokę przy nadaniu biegu skardze na bezczynność, a w szczególności przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas, jaki upłyną od wniesienia skargi, starania organu do skompletowania akt, wyjaśnienie powodu niedotrzymania terminu, uznać należy, że wymierzenie grzywny organowi jest nieuzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Podstawą do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest uchybienie obowiązkom określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a. Należy do nich w szczególności przekazanie sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

Bezsporną okolicznością w niniejszej sprawie jest niezachowanie przez Prokuratora ustawowego terminu na wykonanie obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela ocenę Sądu I. instancji, że okoliczność braku kompletnych akt sprawy nie wyłącza obowiązku przekazania do Sądu samej skargi, ale też odpowiedzi na skargę. Fakt nieposiadania akt sprawy nie może skutkować zwolnieniem z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., który przecież nie dotyczy tylko przekazania akt, ale również samej skargi oraz odpowiedzi na nią (postanowienie NSA z 29.06.2012 r., II GZ 223/12, LEX nr 1230563).

W tym kontekście okoliczności, które spowodowały nieprzekazanie oryginału skargi sądowi, nie mają istotnego znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, bowiem wyłączną materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewykonanie wskazanych w ustawie obowiązków. Organ miał obiektywną możliwość przekazania do Sądu samej skargi, a zatem obowiązku tego nie wykonał w terminie. Natomiast okoliczności tego zaniechania mogą mieć wpływ na wysokość grzywny, ponieważ sądowi orzekającemu w przedmiocie wymierzenia grzywny ustawodawca pozostawił swobodny zakres ustalenia jej wysokości w ramach granic wynikających z art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. Okoliczności na które powołuje się w zażaleniu Prokurator, tj. czas, jaki upłyną od wniesienia skargi, starania organu do skompletowania akt miały zatem znaczenie dla ustalenia wysokości wymierzonej grzywny. Grzywna została wymierzona w wysokości zawierających się w dolnych granicach jej wymiaru.

W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, że Prokurator przekazał skargę do WSA, zgodnie z procedurą przepisaną prawem. Tym samym ukaranie Organu grzywną w kwocie 400 złotych było w pełni zasadne.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.