Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia del. WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1660/14 w sprawie ze skargi P. K. N. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 13 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz P. K. N. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania administracyjnego.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Ministra Finansów z dnia 13 marca 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 7 lutego 2014 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

1.2. W uzasadnieniu Sąd podał, że Polski Komitet Normalizacyjny z siedzibą w Warszawie (skarżący/Komitet) wniósł o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku przedstawił, że zgodnie z art. 9 ust. 2 i art. 14 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169 poz. 1386 ze zm.) jest państwową jednostką organizacyjną i państwową jednostką budżetową. Zgodnie z art. 11 pkt 2 w.w. ustawy, do zadań Komitetu należy organizowanie i prowadzenie normalizacji krajowej zgodnie z potrzebami, w tym organizowanie oraz nadzorowanie działań związanych z opracowywaniem i rozpowszechnianiem Polskich Norm (PN) i innych dokumentów normalizacyjnych, w szczególności przez ankietę powszechną projektów norm. Ankieta ta jest realizowana przez podawanie do publicznej wiadomości tytułów, terminów zakończenia ankiety oraz miejsca i sposobu udostępniania zainteresowanym treści projektów. Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o normalizacji, PN korzystają z ochrony jak utwory literackie, a autorskie prawa majątkowe do nich przysługują krajowej jednostce normalizacyjnej. W celu realizacji wyżej określonych zadań Komitet organizuje i prowadzi prace związane z przygotowywaniem PN, tłumaczeniem norm zagranicznych oraz innych dokumentów normalizacyjnych. Czynności te wykonuje zarówno samodzielnie za pomocą pracowników, jak i podmiotów zewnętrznych na podstawie odpłatnych, cywilnoprawnych umów na wykonanie tzw. opracowań normalizacyjnych. Zgodnie ze stosowanymi wzorami umów na wykonanie opracowań normalizacyjnych, wykonawca może powierzyć osobie trzeciej wykonanie w całości lub w części opracowania, przy czym wobec zamawiającego będzie ponosił odpowiedzialność za całość opracowania, jak za swoje działania i zaniechania. Ponadto osoba trzecia w umowie na wykonanie opracowań normalizacyjnych zawartej z wykonawcą zobowiązuje się przenieść na Komitet wszelkie autorskie prawa majątkowe oraz prawa zezwalania na wykonywanie autorskich praw zależnych do wykonanych przez siebie opracowań w takim terminie, aby ich przeniesienie na Komitet nastąpiło w momencie przekazania opracowania wykonawcy. Zgodnie z umową pomiędzy Komitetem a wykonawcą, osoba trzecia przenosi na niego prawa do nieograniczonego w czasie rozporządzania opracowaniem w całości i we fragmentach, w kraju i za granicą, na następujących polach eksploatacji: odtwarzanie, adaptacja, adiustacja, tłumaczenie, wynajęcie i użyczenie, dystrybucja w kraju i za granicą, uzyskiwanie dochodu z powielania i pożyczek, podawanie do wiadomości publicznej, w streszczeniu lub z komentarzami, transferu licencji eksploatacyjnych, autoryzacja wszelkich dystrybucji pośrednich, zwielokrotnianie każdą techniką, wprowadzanie do pamięci komputera, sieci multimedialnej (w tym internet), oraz zapewnia przeniesienie na Komitet prawa zezwalania na wykonywanie zależnych praw autorskich. Ponadto w umowach o opracowanie tematów normalizacyjnych zawieranych pomiędzy wykonawcą, a osobą trzecią, zawarte jest zobowiązanie osoby trzeciej do niewykonywania autorskich praw osobistych. Opisane umowy opodatkowane są 23% stawką VAT zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej ustawa o VAT)

1.3. W związku z powyższym opisem skarżąca zapytała, czy do umów o opracowanie tematów normalizacyjnych zawieranych przez Komitet z wykonawcami zlecającymi wykonanie części lub całości prac osobom trzecim, które w wyniku ich wykonania przenoszą autorskie prawa majątkowe oraz prawa zezwalania na wykonanie zależnych praw autorskich bezpośrednio na Komitet, może być stosowana przewidziana w poz. 181 załącznika nr 3 do ustawy o VAT obniżona, 8% stawka VAT dla usług twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzanych w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania. Prezentując własne stanowisko, Komitet udzielił pozytywnej odpowiedzi.

1.4. Postanowieniem z 7 lutego 2014 r. Minister Finansów odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, z uwagi na to, że wniosek nie dotyczy sfery opodatkowania skarżącego, a zatem nie jest on zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej O.p.). Po rozpoznaniu zażalenia, w którym skarżący zarzucił naruszenie art. 165a w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h O.p., postanowieniem z 13 marca 2014 r. Minister Finansów utrzymał w mocy własne postanowienie.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji:

2.1. W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 165a w zw. z art. 14b § 1, art. 14h O.p. W uzasadnieniu wskazał, że zarówno przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny, jak i przyporządkowane do niego pytanie, dotyczą bezpośrednio jego praw i obowiązków, skoro wysokość stawki VAT stosowanej przez kontrahentów skarżącego wpływa na wysokość VAT należnego, do którego odprowadzania jest zobowiązany. Skarżący ma bowiem obowiązek prawidłowo określić wartość podatku naliczonego, o którą następnie pomniejszony zostanie jego podatek należny. Wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, świadczy o związku polegającym na tym, że przedstawiony we wniosku o interpretację problem dotyczy bezpośrednio jego sfery praw podatkowych.

3. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

3.1. Sąd uwzględniając skargę zgodził się co do zasady z uwagami organu w zakresie cech podmiotu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b O.p. Przyznał, że z wnioskiem o wydanie interpretacji może wystąpić jedynie ten, kto wykaże już istniejący lub możliwy potencjalnie związek pomiędzy swoją sytuacją prawnopodatkową, a zagadnieniem postawionym we wniosku. Podniósł, że konstrukcja VAT skutkuje nie tylko faktycznym, ale i prawnym związkiem pomiędzy sytuacją prawną podatnika, a sytuacją prawną jego kontrahenta, który ma prawo do odliczenia podatku naliczonego i ujawnionego w fakturze dokumentującej nabycie towaru/usługi. Jakkolwiek taki kontrahent, w ramach konkretnej transakcji, nie jest podatnikiem VAT, to okoliczności dotyczące podatku, m.in. jego stawka, stają się prawnie relewantne dla jego sytuacji podatkowej.

3.2. Sąd wskazał, że chociaż w opisanej we wniosku sytuacji wydana interpretacja nie będzie skutkowała dla Komitetu funkcją ochronną (art. 14k, art. 14m, art. 14n O.p.), to aktualna pozostaje jej funkcja informacyjna. Sąd zauważył, że gdyby dla organu nie był wystarczająco pewny status Komitetu jako zainteresowanego w niniejszej sprawie, dla wyjaśnienia jej zobowiązany jest do zastosowania art. 169 O.p.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. W skardze kasacyjnej Minister Finansów zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej ustawa p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, polegające na błędnej wykładni art. 14b § 1 O.p. polegającej na uznaniu, że funkcja informacyjna interpretacji podatkowej może być niezależna od wymogów formalnych, związanych z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i przyjęcie, że z wnioskiem wystąpić może także osoba niezainteresowana w rozumieniu w/w przepisu, gdy tymczasem art. 14b § 1 O.p. nie zezwala na żadne odstępstwa jednoznacznie określając, że podmiotem ubiegającym się o wydanie interpretacji prawa podatkowego może być tylko zainteresowany.

4.2. W związku z tak sformułowanym zarzutem organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualne uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniósł, że status "zainteresowanego" jest obiektywny i wynika z prawa materialnego. Sformułowane przez Komitet pytanie w żaden sposób nie rzutuje na sferę jego praw i obowiązków podatkowych. Skarżący może być uznany za zainteresowanego jedynie w sprawie, która kształtuje jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Interpretacja indywidualna prawa podatkowego może dotyczyć więc tylko tych stanów faktycznych, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych, może rzutować na prawidłowe rozliczenie wnioskodawcy w ramach tego podatku, tj. jako podatnika VAT.

4.3. W przedmiotowej sprawie natomiast, wnioskodawca oczekuje od organu, rozstrzygnięcia o właściwej stawce VAT do świadczonych przez kontrahentów usług na rzecz skarżącego. Minister Finansów podkreślił, że odpowiedzialność za nieprawidłowe zastosowanie przepisów ustawy o VAT w sprawie spoczywa na kontrahentach skarżącego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT do ewentualnego opodatkowania VAT wykonywanych czynności i zastosowania właściwej stawki podatku zobowiązany jest podmiot działający jako podatnik VAT świadczący usługę czy dokonujący dostawy towarów.

4.4. Organ podniósł, że ubiegający się o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie zgodnie z art. 14b § 4 O.p.; w razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. Jednocześnie w związku z wydaniem interpretacji przepisów prawa podatkowego wnioskodawca, który o taką interpretację wystąpił, uzyskuje ochronę prawną przewidzianą w art. 14k - 14n O.p.

4.5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając tylko przesłanki nieważności postępowania, które wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Zaskarżony wyrok nie został wydany w warunkach nieważności, stąd do rozstrzygnięcia pozostawały zarzuty skargi kasacyjnej, które oparte zostały wyłącznie na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a. tj. naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

5.2. Zarzut procesowy w skardze kasacyjnej został sformułowany jako błędna wykładnia art. 14b § 1 O.p. polegająca na uznaniu przez Sąd w zaskarżonym wyroku, że funkcja informacyjna generowana przez interpretacje podatkowe może być niezależna od wymogów formalnych wniosku o interpretację i, co za tym idzie, z wnioskiem może wystąpić także osoba niezainteresowana w rozumieniu powołanego przepisu. Przepis art. 14b § 1 O.p stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W trybie powołanego przepisu, właściwy organ podatkowy wyraża stanowisko jedynie w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. w odniesieniu do przedstawionego przez zainteresowanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego w jego indywidualnej sprawie. Organ wskazał, że zainteresowanym może być podatnik, płatnik, inkasent i podmioty uprawnione do występowania z wnioskiem o interpretację na podstawie szczególnych przepisów. Zainteresowanym może być jedynie ten, którego odpowiedzialności podatkowej dotyczy przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), gdyż tylko podmiot o tych cechach może skutecznie korzystać z przywileju ochronnej funkcji interpretacji, w razie zastosowania się do jej treści.

5.3. Skarżący w analizowanym wniosku o interpretację niewątpliwie przedstawił problem z zakresu podatku od towarów i usług, który w znacznym zakresie dotyczył działań podatkowych jego kontrahentów, od których nabywa usługi. Pytał bowiem o stawkę podatku od towarów i usług, którą w przedstawionym stanie faktycznym, powinni zastosować jego kontrahenci na fakturach wystawianych dla skarżącego jako nabywcy usług i towarów. Organ stanął na stanowisku, że gdyby interpretacja w sprawie została wydana, to nie dawałaby skarżącemu żadnej ochrony, skoro Komitet nie jest wystawcą faktury, a jego kontrahent wystawiający fakturę nie będzie tą interpretacją związany, gdyż nie występował o jej wydanie.

5.4. Istota sporu w sprawie sprowadza się więc do rozstrzygnięcia, czy w ramach przedstawionego przez skarżącego we wniosku o interpretację stanu faktycznego można uznać, że Komitet spełnia warunek zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku zasadnie wskazał, że organ, do którego wpływa wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej, jest w pierwszej kolejności zobowiązany do przeanalizowania tego wniosku pod kątem ustalenia dopuszczalności wydania interpretacji tj. wyjaśnienia, czy przedstawiony opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) odnosi się do indywidualnej sprawy wnioskodawcy.

5.5. Problem statusu zainteresowanego wielokrotnie podejmowany był jako przesłanka rozstrzygnięcia w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zagadnienie to zostało wyczerpująco przedstawione w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2011 r., sygn. akt II FSK 923/09, gdzie Sąd stwierdził, że "Organ interpretacyjny nie będzie badał wprost interesu prawnego danego podmiotu w uzyskaniu dochodzonej przezeń interpretacji, ale tylko: czy jest on "zainteresowany" w uzyskaniu interpretacji, z uwagi na skutki w zakresie odpowiedzialności podatkowej, które przedstawiany stan faktyczny w jego sprawie, bądź (wyjątkowo) w odniesieniu do planowanej spółki albo oddziału lub przedstawicielstwa, może spowodować. Interes prawny w zakresie prawa podatkowego w podatkowym postępowaniu interpretacyjnym konstytuuje realizację pochłaniającego go wymogu: ubiegania się o interpretację i uzyskanie interpretacji wyłącznie we własnej indywidualnej sprawie podatkowej".

5.6. Zestawiając niekwestionowaną tezę, że osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, powodujący określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego, stwierdzić należy, że skarżący określając we wniosku o interpretację stan faktyczny, będący podstawą faktyczną rozstrzygnięcia, wskazał na swój status podatnika i wykazał związek przedstawianego stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową, co sprawia, że występując o interpretację wystąpił jako zainteresowany, to jest uprawniony w świetle art. 14b § 1 O.p.

5.7. W przypadku VAT, wystąpienie zobowiązania podatkowego lub zwrotu podatku wynika z podstawowego założenia konstrukcyjnego podatku od towarów i usług, jakim jest powiązanie opodatkowania z odliczeniem podatku. Mechanizm VAT oparty jest na istnieniu w okresie rozliczeniowym trzech wielkości podatku obrotowego: podatku należnego zawartego w fakturach stwierdzających sprzedaż lub świadczenie usług, podatku naliczonego wynikającego z faktur stwierdzających nabycie towarów lub usług, oraz podatku do zapłacenia - kiedy to występuje zobowiązanie podatkowe, albo też podatku do zwrotu, kiedy to podatek należny jest niższy od naliczonego ((R. Mastalski, Prawo podatkowe, Warszawa 2000, str. 450). W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego sformułował pytanie dotyczące obniżonej stawki VAT dla usług twórców i artystów wykonawców wynagradzanych w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania. Pytanie to dotyczyło więc sytuacji prawnej skarżącego, a nie jego kontrahenta. Ustawowe uprawnienie podatnika VAT do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, co niewątpliwie wpływa na wysokość zobowiązania podatkowego, uzasadnia prawo do uzyskania interpretacji w zakresie podatku naliczonego. Otrzymaną w tym zakresie informację podatnik może bowiem wykorzystać we własnym rozliczeniu podatku, jak również może powoływać się na nią w kontaktach z kontrahentami, dla których ma ona walor informacyjny (por. podobnie wyroki NSA z 15 lipca 2014 r. sygn. akt I FSK 1204/13, z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt I FSK 1572/12 dostępne na www.orzeczeniansa.gov.pl).

5.8. Okoliczność, że kontrahenci skarżącego nie są związani treścią takiej interpretacji nie oznacza, że skarżący może być przez organ podatkowy traktowana jako nie mający statusu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Ustalenie, czy czynność prawna ujęta w fakturze zakupu podlega opodatkowaniu obniżoną czy podstawową stawką VAT wpływa na sytuację podatkową skarżącego, który ma obowiązek prawidłowo określić wartość podatku naliczonego, o którą następnie pomniejszy swój podatek należny. Aby to uczynić musi posiadać wiedzę, którą może uzyskać poprzez otrzymanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego

5.9. Prawidłowe jest stanowisko skarżącego, że wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych świadczy o istnieniu związku polegającego na tym, że przedstawiony we wniosku o interpretację problem dotyczy bezpośrednio jego sfery praw podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wysokość podatku naliczonego oraz kwestie związane z jego obliczeniem mają bezpośredni wpływ na prawnopodatkowe obowiązki podatnika podatku od towarów i usług. W tym zakresie uzyskana interpretacja chroni dokonane przez skarżącego rozliczenia przy uwzględnieniu zawartego w nim stanowiska.

5.10. W odniesieniu do stanowiska skarżącego kasacyjnie organu co do funkcji pełnionej przez indywidualne interpretacje prawa podatkowego, to niewątpliwie funkcji ochronnej towarzyszy funkcja informacyjna. Analiza tej instytucji prawnej zawarta została m.in. w wyroku 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2012 r. sygn. akt I FPS 4/12, w którym Sąd stwierdził, że indywidualne interpretacje nie są rozstrzygnięciami władczymi ani też aktami stosowania prawa, brakuje bowiem w nich procesu ustalania stanu faktycznego sprawy, skoro organ przyjmuje stan faktyczny przedstawiony we wniosku. Są one jedynie poglądem organu w kwestii stosowania prawa. Samo wydanie interpretacji nie wywołuje żadnych skutków w sferze praw i obowiązków wnioskodawcy. Skutki takie, w postaci ochrony prawnej, wywołuje dopiero zastosowanie się do indywidualnej interpretacji, czego wnioskodawca czynić nie musi. Wydana interpretacja nie ogranicza zatem jego praw i obowiązków. Natomiast na swoje uprawnienia może powołać się przy okazji sądowej kontroli późniejszej decyzji podatkowej w tym zakresie.

5.11. W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że jedynie w sytuacji, gdyby wnioskodawca nie wykazał związku przedstawionego stanu faktycznego z jego ewentualną odpowiedzialnością podatkową, można byłoby przyjąć, że o interpretację wystąpił podmiot nieuprawniony, jako niezainteresowany w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanej sprawie z takim przypadkiem nie mamy do czynienia, a zatem brak było podstaw do wydania przez Ministra Finansów postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a O.p.

5.12. Nie jest trafny zarzut, że kontrolując zaskarżone postanowienie, Sąd pierwszej instancji pominął brak statusu skarżącego jako zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. a więc spełnienie przez niego podstawowych warunków ustawowych podmiotu ubiegającego się o interpretację, dając prymat funkcji informacyjnej. Jak to bowiem wyżej uzasadniono skarżący wykazał posiadanie statusu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma uzasadnienia stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że wydana interpretacja dla skarżącego nie niesie żadnej funkcji ochronnej, skoro dokonanie rozliczeń wg. udzielonej interpretacji taką rolę spełni.

5.13. Niezrozumiały pozostaje zarzut w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji "...zupełnie pominął kwestię oświadczenia, jakie składa wnioskodawca ubiegający się o wydanie interpretacji indywidualnej pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej..". Organ nie wyjaśnił dlaczego ten zapis traktuje za istotny argument przeciwko uznaniu, że skarżący ma przymiot zainteresowanego w uzyskaniu interpretacji podatkowej. Powyższe informacje dotyczące toczących się postępowań odnoszą się przecież do sytuacji skarżącego, a nie jego kontrahentów.

5.14. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. przy uwzględnieniu § 18 ust pkt 1 lit.c) i pkt 2 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. nr 163 poz 1348 ze zm.).