Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 845/25 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 sierpnia 2025 r., nr SKO.4121.141.2025 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Łodzi, postanowieniem z dnia 17 grudnia 2025 r., odmówił B. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 sierpnia 2025 r., w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 26 listopada 2025 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucono wniesioną przez stronę na wskazaną decyzję skargę z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.

Skarżący pismem z dnia 8 grudnia 2025 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że uchybienie terminu do złożenia skargi było niezamierzone i powstało w wyniku błędnego zapisu daty odbioru pisma. Jako datę odbioru pisma skarżący wskazał 10 września 2025 r. i podkreślił, że nie odbierał korespondencji osobiście.

Sąd I instancji wskazując na treść przepisów art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. stwierdził, że okoliczności wskazane przez skarżącego - zapisanie błędnej daty odbioru pisma przez osobę odbierającą korespondencję nie świadczyły o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu powołane okoliczności nie były równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

B. K. zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu jako niezasadne.

Analiza treści przepisów regulujących kwestie uchybienia i przywrócenia terminu, art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a., wskazują, że warunkiem przywrócenia uchybionego przez stronę terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym uwarunkowane jest uprawdopodobnieniem okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Na kanwie powołanych regulacji ukształtował się w judykaturze pogląd, że przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu jest kryterium braku winy. Kryterium to wymaga uprawdopodobnienia, że pomimo dołożenia szczególnej staranności przy prowadzeniu własnej sprawy, wystąpiły okoliczności od strony niezależne, które uniemożliwiły dochowania tej staranności. Zatem strona wnioskująca o przywrócenie terminu powinna przedstawić okoliczności, poparte argumentacją lub dokumentami źródłowymi, na podstawie których możliwe będzie uznanie, że powołane we wniosku okoliczności faktycznie wystąpiły. (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt III OZ 522/23). Ponadto przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15).

Mając na uwadze powyższe, podzielić należy ocenę wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 sierpnia 2025 r., w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, jakiej dokonał Sąd I instancji.

Treść wniosku jak i argumentacja zażalenia nie wskazują, ani nie uprawdopodniają aby do uchybienia przez skarżącego terminu do niesienia skargi na powołaną decyzję doszło wskutek okoliczności, na które nie miał on wpływu lub których przy dochowaniu należytej staranności nie mógł uniknąć.

Jakkolwiek strona podnosi, że uchybienie terminu było skutkiem błędnego wpisania daty odbioru korespondencji zawierającej skarżoną decyzję, którego to wpisu dokonała inna niż skarżący osoba, to brak jest podstaw do stwierdzenia aby była to okoliczność braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w powołanym rozumieniu. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki zawierającej sporną decyzję SKO w Łodzi wynika, że przesyłka doręczona została w dniu 4 września 2025 r. dorosłemu domownikowi przebywającemu pod adresem do korespondencji skarżącego. Błędne oznaczenie daty doręczenia decyzji przez odbierającego rzeczoną korespondencję nie świadczy, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji o braku winy w uchybieniu terminu, a wręcz przemawia za uznaniem, że w sprawie doszło co najmniej do lekkiego niedbalstwa po stronie skarżącego, wynikającego z niedochowania należytej staranności w związku z toczącą się przed organem sprawą w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Konkludując, Sąd I instancji zasadnie uznał, że w sprawie nie zaistniała przesłanka braku winy strony w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej, wobec czego również zasadnie odmówił on przywrócenia skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję SKO w Łodzi z dnia 26 sierpnia 2025 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.