drukuj    zapisz    Powrót do listy

6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym, Odrzucenie skargi, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, Odrzucono skargę, II SA/Rz 1081/25 - Postanowienie WSA w Rzeszowie z 2025-09-30, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Rz 1081/25 - Postanowienie WSA w Rzeszowie

Data orzeczenia
2025-09-30 orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II GZ 43/26 - Postanowienie NSA z 2026-02-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935 art. 58 § 1 pkt 3, art. 74a § 8, art. 220 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 9 czerwca 2025 r. nr 1801-IOC.4802.26.2025 w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.

Uzasadnienie

W dniu 18 sierpnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga B.sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "spółka" lub "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 9 czerwca 2025 r. nr 1801-IOC.4802.26.2025 w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 sierpnia 2025 r. wezwano spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – dalej: P.p.s.a.). Wezwanie zawierało pouczenie, że należy je wykonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jednocześnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 sierpnia 2025 r. wezwano skarżącą spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, wskazując, że procesową konsekwencją nieuiszczenia wpisu od skargi będzie jej odrzucenie.

Wezwania przesłano do skarżącej za pośrednictwem platformy ePUAP. Ze znajdującego się w aktach sprawy urzędowego poświadczenia doręczenia (dalej w skrócie: UPD) wynika, że elektroniczna przesyłka zawierająca wyżej opisane wezwania nie została odebrana. Informacje zawarte w UPD wskazują, że pierwsze zawiadomienie informujące o możliwości odbioru pisma zostało przesłane do spółki w dniu 26 sierpnia 2025 r., natomiast powtórne zawiadomienie miało miejsce w dniu 3 września 2025 r.

W wyznaczonym terminie skarżąca nie uzupełniła wymaganych braków skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismem takim jest również skarga. W przypadku gdy skarga nie została należycie opłacona, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi, uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Ponadto zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z elementów treści pisma procesowego jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, co wprost wynika z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 P.p.s.a.). Jak stanowi art. 29 P.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w ww. art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności.

W niniejszej sprawie stroną skarżącą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Jest to zatem osoba prawna działająca przez uprawnione do tego organy zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do jej reprezentowania. Osoba podpisująca skargę w imieniu takiego podmiotu ma obowiązek zgodnie z art. 29 P.p.s.a. wykazać swoje umocowanie stosownym dokumentem, na przykład odpisem z KRS, gdyż podmioty takie jak spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podlegają obowiązkowemu wpisowi do tego rejestru, w którym dane o sposobie reprezentacji podmiotu są ujawniane.

Brak tego dokumentu stanowi brak formalny skargi podlegający uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 P.p.s.a. W tym wypadku przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie 7 dni. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie wezwania dotyczące konieczności uzupełnienia wymaganych braków skargi zostały przesłane do spółki za pośrednictwem platformy ePUAP i nie zostały odebrane. Natomiast zgodnie z treścią art. 74a § 8 P.p.s.a., w przypadku nieodebrania pisma (doręczanego przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej), doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia informującego o możliwości odbioru pisma. Pierwsze zawiadomienie informujące o możliwości odbioru wezwań miało miejsce w dniu 26 sierpnia 2025 r. W związku z powyższym doręczenie należało uznać za dokonane z dniem 9 września 2025 r. Ostatnim zatem dniem przewidzianym na uzupełnienie braków skargi był dzień 16 września 2025 r. W wyznaczonym terminie spółka nie uzupełniła wymaganych braków skargi, co uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu.

Wobec powyższego, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a.



Powered by SoftProdukt