Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Paweł Borszowski, po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 642/19 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od gier za miesiące od kwietnia do czerwca 2015 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz G. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. kwotę 10 640 (słownie: dziesięć tysięcy sześćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 642/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę G. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: Dyrektor IAS lub organ odwoławczy) z dnia 19 kwietnia 2019 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od gier za kwiecień, maj, czerwiec 2015 r.

Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Decyzją z dnia 14 grudnia 2018 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: Naczelnik US lub organ pierwszej instancji) określił zobowiązanie w podatku od gier z tytułu prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych za kwiecień, maj, czerwiec 2015 r., zaś za lipiec i sierpień 2015 r. umorzył postępowanie podatkowe. Organ wyjaśnił, że wykonał zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2017r., I SA/Wr 253/17 uchylającym decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 11 stycznia 2017 r. w części dotyczącej miesięcy od kwietnia do sierpnia 2015 r., w którym to wyroku Sąd zobowiązał organ do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie dotyczącym ilości i rodzaju automatów do gier oraz kwestii anulowania zawieszenia użytkowania automatów do gier od kwietnia 2015 r.

Decyzją z dnia 19 kwietnia 2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US. Organ odwoławczy uznał, że ustalenia odnośnie do ilości automatów do gier są prawidłowe. Za niezasadny uznał zarzut wydania rozstrzygnięcia w oparciu o składane w kwietniu 2015 r. pisma w sprawie anulowania zawieszenia automatów, które według skarżącej podpisane są przez osobę nieuprawnioną, tj. Z. K. niepełniącego już funkcji likwidatora spółki. Dyrektor IAS wskazał, że zgodnie z informacją zawartą w Krajowym Rejestrze Sądowym nr [...] do reprezentacji podmiotu w okresie od 22 września 2014 r. do 26 listopada 2015 r. upoważniony był likwidator Z. K.

W skardze do Sądu pierwszej instancji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm., dalej: O.p.) poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca w okresie od kwietnia do czerwca 2015 r. urządzała gry na automatach na terenie województwa dolnośląskiego pomimo faktu, iż z dniem 31 marca 2015 r. zakończyła urządzanie gier na automatach do gier o niskich wygranych, a także przez niedokonanie oceny dowodów przedstawionych w piśmie pełnomocnika i nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez spółkę dowodów, w tym dowodu z akt KRS spółki w celu wykazania do jakiego dnia spółkę reprezentował Z.K. Skarżąca podniosła, że według jej wiedzy poprzedni likwidator spółki Z.K. zrezygnował z funkcji likwidatora w marcu 2015 r., a w jego miejsce został powołany w dniu 14 kwietnia 2015 r. nowy likwidator I.W. Zdaniem skarżącej Z.K. pisma o anulowaniu zawieszenia złożył bez porozumienia z władzami spółki i z likwidatorem, a poza tym nie mogą one wywoływać skutków prawnych, gdyż zostały złożone przez osobę nieupoważnioną. Skarżąca utrzymywała, że pisma o zawieszeniu anulowania są sporządzone w niedopuszczalnej formie, przez co nie wywierają skutków prawnych, nawet gdyby podpisała je osoba uprawniona.

We wskazanym na wstępie wyroku Sąd pierwszej instancji zauważył, że pełnomocnik spółki dokonał wyłącznie negacji stanu faktycznego przedstawionego przez organy podatkowe w niniejszej sprawie, podczas gdy powinien wykazać błędy w rozumowaniu lub w dokonanej ocenie, odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy. Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącej nie przedstawił żadnego dokumentu, który podważyłyby wynikający z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] wpis co do reprezentacji podmiotu, a mianowicie, że Z.K. był w okresie od 22 września 2014 r. do 26 listopada 2015 r. upoważniony do reprezentowania spółki jako likwidator. Według Sądu zastanawiające jest, że składane wnioski dowodowe dotyczą przeprowadzenia dowodu z akt KRS i przesłuchania nowego likwidatora, w sytuacji gdy to spółka (jej pełnomocnik) mogłaby przejrzeć te akta. Sąd wskazał na postanowienia art. 10 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 1500; dalej: ustawa o K.R.S.). Podniósł, iż wbrew twierdzeniom skarżącej z KRS wynika, że I.W. wpisany został do rejestru jako likwidator spółki w dniu 26 listopada 2015 r. Podzielił stanowisko organów, że przesłuchanie tego likwidatora było bezcelowe oraz że przesłany pismem z dnia 25 marca 2019 r. wydruk z ksiąg rachunkowych spółki obrazujący brak uzyskiwanych przychodów z eksploatacji automatów po 31 marca 2015 r. nie stanowi dowodu na okoliczność nieeksploatowania automatów do gier w spornym okresie, a jedynie może wskazywać na brak wykazania z tego tytułu przychodów.

Sąd stwierdził, że przewidziany w art. 122 O.p. obowiązek organów nie jest nieograniczony. Jeśli organ podatkowy nie ma już podstaw do przeprowadzenia kolejnych dowodów, nie można mu czynić zarzutu naruszenia określonej w tym przepisie zasady. Natomiast, jeżeli o pewnych faktach wiedzę ma jedynie podatnik i w sposób przekonujący ich nie poda, nie można czynić zarzutu organowi podatkowemu, że faktów takich nie ustalił. Podatnik nie jest bowiem uwolniony od współudziału w realizacji obowiązku wynikającego z zasady prawdy obiektywnej.

Skargę kasacyjną wywiodła skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art.121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia na niekorzyść strony w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz poprzez oparcie orzeczenia na ustaleniach stanu faktycznego korzystnych tylko i wyłącznie dla organu podatkowego, a także poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów;

b) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie pisemnego uzasadnienia argumentacji dotyczącej podstaw i przyczyn uznania przez Sąd pierwszej instancji skuteczności oświadczenia o cofnięciu druków deklaracji GL2 złożonych przez Z.K., a dotyczących cofnięcia tych deklaracji w formie zgodnej z wymogami obowiązujących przepisów i tym samym przyjęcie, że oświadczenia te bez względu na formę pozostawały skuteczne, mimo iż wywód taki został poczyniony w trakcie podawania ustnych motywów rozstrzygnięcia, co skutkuje brakiem możliwości instancyjnej kontroli toku rozumowania oraz stosowania przepisów przez Sąd;

c) art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z akt rejestrowych Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki w celu ustalenia daty od jakiej Z.K. nie jest osobą uprawnioną do reprezentowania spółki;

2) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 81 § 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że złożone przez Z.K. oświadczenia o cofnięciu deklaracji GL2 dotyczących zawieszenia użytkowania automatów o niskich wygranych pozostają skuteczne mimo, że nie spełniają formalnych warunków normy nałożonej tym przepisem, a przyjęcie wykładni zaaprobowanej przez Sąd prowadzi do przyzwolenia na składanie korekt deklaracji z pominięciem urzędowych formularzy, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a także o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), ze względu na konieczność rozpoznania jej bez zbędnej zwłoki oraz na ograniczenia związane z sytuacją pandemiczną. Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. W szczególności zasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest bowiem wadliwe na tyle, że uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie sposób wywieźć z niego jaki stan faktyczny przyjął za miarodajny Sąd pierwszej instancji i jakie przepisy prawa materialnego zastosował w niniejszej sprawie. Sąd nie dokonał subsumcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, podczas gdy zaskarżona została decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od gier za kwiecień, maj, czerwiec 2015 r.

Art. 141 § 4 P.p.s.a. stanowi, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (zdanie pierwsze). Cytowany przepis określa wymogi formalne uzasadnienia orzeczenia, z których wynika, iż sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie. Jednym z elementów koniecznych uzasadnienia jest wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia sąd powinien podać argumenty, którymi kierował się wydając takie, a nie inne rozstrzygnięcie oraz podać powody, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę uznał za zasadne, bądź niezasadne. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2009 r., akt I OSK 1605/09; z dnia 5 listopada 2010 r., II OSK 1713/10; z dnia 30 listopada 2012 r., II FSK 745/11; z dnia 16 kwietnia 2019 r., II FSK 3761/17; z dnia 8 sierpnia 2019 r., II FSK 2675/17; publ. na orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). Ponadto na gruncie uregulowania z art. 141 § 4 P.p.s.a. wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu. Podkreślić należy, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie w stanie sprawy przyjętego stanu faktycznego i jego rozpatrzenie w kontekście całego materiału dowodowego sprawy. Brak któregokolwiek z tych elementów skutkuje naruszeniem przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nieprzyjęcie stanu faktycznego pozbawia sąd administracyjny możliwości jego subsumcji z wzorcem ustawowym. Podobnie uzasadnienie wyroku, zawierające jedynie opis poszczególnych elementów stanu faktycznego, bez wskazania, w jakim zakresie zostały one przyjęte przez sąd i dlaczego, nie spełnia wymogów art. 141 § 4 P.p.s.a. Przypomnieć warto, że w uchwale z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż przez stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., należy rozumieć nie tylko zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji, ale także, jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana już jest w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Prawidłowe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie jest możliwe bez prawidłowej oceny podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Tylko wtedy bowiem sąd administracyjny władny jest dokonać prawidłowej oceny zastosowania prawa materialnego przez organ administracji, tj. przyrównać przyjęty stan faktyczny do miarodajnej normy prawa materialnego i ustalić na tej podstawie treść wyroku.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia kryteriów określnych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w ogóle nie przedstawił stanu faktycznego, który uznał za miarodajny i nie rozpatrzył sprawy poprzez pryzmat zebranych dowodów. Jak już wspomniano, nie dokonał subsumcji stanu faktycznego do mających zastosowanie norm prawnych. W zasadzie nie wyjaśnił podstawy prawnej, bo trudno przyjąć, że takowym wyjaśnieniem jest omówienie działania wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) i napomknięcie o regulacji z art. 134 § 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd poprzestał na odniesieniu do niektórych zarzutów skargi, przy czym nie odniósł się podniesionej przez skarżącą kwestii, z którą wiązała ona daleko idące skutki. Otóż skarżąca twierdziła, że pisma o cofnięciu użytkowania automatów o niskich wygranych nie wywierają skutków prawnych, ponieważ zostały sporządzone w niedopuszczalnej formie (nie zostały złożone na formularzu GL-2), zaś Sąd ten argument zbył milczeniem. Sąd nie odniósł się również do innego istotnego argumentu podniesionego w skardze, iż skarżąca z dniem 31 marca 2015 r. zakończyła urządzanie gier na automatach do gier o niskich wygranych. W skardze kasacyjnej skarżąca podała, iż w okresie objętym zaskarżoną decyzją nie urządzała żadnych gier, nie zatrudniała pracowników, nie posiadała już żadnych automatów do gier, rozwiązane zostały umowy najmu lokali, w których wystawione były automaty do gier, nie osiągała przychodów z tytułu urządzania gier. Tych twierdzeń skarżącej Naczelny Sąd Administracyjni nie może ocenić poprzez pryzmat stanowiska Sądu pierwszej instancji, bo go nie ma, a przecież wszystkie podnoszone przez skarżącą okoliczności powinny być zweryfikowane przez organy podatkowe, a ustalenia poczynione w postępowaniu podatkowym poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ramach rozpoznawania skargi.

Wady uzasadnienia zaskarżonego wyroku powodują, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie może merytorycznie ocenić zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej oraz zweryfikować podniesionych w niej argumentów na podstawie zaskarżonego wyroku, gdyż wymagałoby to dokonania kontroli zaskarżonej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny, co pozostaje w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowego. Zgodnie z tą zasadą decyzję najpierw powinien skontrolować Sąd pierwszej instancji w taki sposób, aby nie było wątpliwości, że kontrola ta objęła wszystkie elementy składające się na jej legalność, czemu powinno towarzyszyć (w znaczeniu musi) danie właściwego wyrazu w uzasadnieniu wyroku. Tylko wtedy można mówić o zachowaniu prawidłowej realizacji funkcji przypisanych każdemu ze wspomnianych Sądów.

Nie dość, że wadliwe jest uzasadnienie wyroku, to błędne jest też wyrażone w nim stanowisko. Sąd błędnie bowiem przyjął, że w warunkach niniejszej sprawy organ podatkowy nie miał obowiązku przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącą dowodu z akt KRS oraz przesłuchania nowego likwidatora. Odnośnie do pierwszego wniosku dowodowego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pełnomocnik skarżącej mógł sam przejrzeć te akta, odnośnie do drugiego – nie wypowiedział się w ogóle.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, to organ podatkowy, zgodnie z wyrażoną w art. 122 O.p. zasadą prawdy obiektywnej, miał obowiązek przeprowadzić dowód z akt KRS, zważywszy że skarżąca kontestowała przyjęty przez organy okres pełnienia funkcji likwidatora przez Z.K., a znajdujące się w KRS akta rejestrowe mogły przyczynić się do wyjaśnienia tej kwestii. Według skarżącej z akt rejestrowych spółki wynika, że wniosek o wykreślenie Z.K. z funkcji likwidatora został złożony 13 lipca 2015 r. oraz że znajduje się w nich Protokół Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki z 14 maja 2015 r., zgodnie z którym uchwałą nr 2 ów likwidator został odwołany z dniem jej podjęcia. Przypomnieć trzeba, że organy i Sąd pierwszej instancji przyjęli, iż Z.K. pełnił funkcję likwidatora do 26 listopada 2015 r. Podkreślić należy, zakres czasowy sprawowania funkcji likwidatora przez Z.K. wymagał wyjaśnienia przez organy podatkowe nie tylko dlatego, że żądała tego spółka, ale i z tej przyczyny, iż w aktach podatkowych znajdują się pisma nowego likwidatora – I.W. kierowane do Urzędu Celnego w L. w okresie, kiedy to według organów podatkowych likwidatorem miał być Z.K. (organy i Sąd przyjęli, że I.W. pełnił funkcję likwidatora od 26 listopada 2015 r.). Jednym z takich pism jest datowane 14 lipca 2015 r., w którym I.W. poinformował Urząd o zmianie likwidatora z dniem 14 maja 2015 r. Już chociażby ta okoliczność powinna skłonić organy podatkowe do przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego w omawianym zakresie. Pomimo, ze organy podatkowe tego nie uczyniły, Sąd pierwszej instancji uznał, iż nie było podstaw do przeprowadzenia kolejnych dowodów.

Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie wystąpiła sytuacja uwalniająca organy podatkowe od obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Sąd przyjął, że odstąpienie od tego obowiązku może nastąpić, gdy organ podatkowy nie ma już podstaw do przeprowadzenia kolejnych dowodów, a wiedzę o pewnych faktach ma jedynie podatnik. Odnosząc to stwierdzenie Sądu pierwszej instancji do realiów rozpoznanej sprawy pozostaje zauważyć, że wiedzę o istnieniu akt rejestrowych powinien posiadać organ podatkowych i zapewne ją posiadał, podobnie jak i wiedzę, jakie dokumenty akta te mogą zawierać. Bezsprzecznie nie jest to wiedza, którą posiada wyłącznie podatnik. Jeśliby jednak przyjąć, że organ nie wiedział, to należy mieć na uwadze, że został poinformowany przez skarżącą we wniosku o przeprowadzenie dowodu z akt KRS.

Z powyżej wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art.121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznający niniejszą sprawę Sąd pierwszej instancji zobowiązany jest uwzględnić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i przede wszystkim przeprowadzić kontrolę zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem art. 3 § 1 i art. 134 P.p.s.a., co powinno znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wyroku, czyli spełniającym wymogi przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.

sędzia J. Sokołowska sędzia J. Rudowski sędzia P. Borszowski