I SA/Po 838/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-17	
Data wpływu	2025-11-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Marek Sachajko /przewodniczący sprawozdawca/
Mirella Ławniczak
Walentyna Długaszewska	
Symbol z opisem	6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne	
Hasła tematyczne	Podatek od nieruchomości	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 1 a, art. 2, art. 3, art. 4; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Dnia 17 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (sprawozdawca) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2026 roku sprawy ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2019 oddala skargę.	
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej - SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia 13 sierpnia 2025 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. (dalej – Prezydent, organ I instancji) z 16 września 2024 r. w sprawie określenia spółce - W. R. S.A. w [...] (dalej – strona, skarżąca, spółka) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r. na kwotę 1888672 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w dniu 22.01.2024 r. W. R. S.A. do Urzędu Miasta P. złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2019 rok, zgłaszając tym samym do opodatkowania następujące podstawy opodatkowania:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: 122 355 m2;

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: 57 084 m2;

- budowle: 14 254 715,73 zł.

W dniu 29.01.2024 r. Prezydent Miasta P. wezwał spółkę do złożenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania przedmiotowego wezwania korekty deklaracji na podatek od nieruchomości na 2019 rok, obowiązującej od miesiąca stycznia, wskazując na nieprawidłowy sposób reprezentacji przy złożeniu korekty, która wpłynęła 22.01.2024 r. Wezwano przy tym również stronę do złożenia wyjaśnień.

Pismem z dnia 13.02.2024 r. spółka odpowiedziała na ww. wezwanie przekazując tym samym korektę podpisaną przez osoby upoważnione do reprezentacji spółki zgodnie z KRS oraz składając stosowne wyjaśnienia.

Przekazana korekta deklaracji wskazuje do opodatkowania następujące podstawy opodatkowania:

1. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: 122 355 m2;

2. budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: 57 084 m2;

3. budowle: 14 254 715,73 zł.

Spółka ww. pismem wyjaśniła przy tym, że:

- nie posiada inwentaryzacji odzwierciedlającej powierzchnię użytkową posiadanych przez spółkę budynków w 2019 roku;

- posiadana przez spółkę dokumentacja odzwierciedlająca powierzchnię użytkową to dokumentacja projektowo-budowlana;

- korekta deklaracji na podatek od nieruchomości wynika z faktu przeprowadzenia inwentaryzacji z natury, a nie określenia w oparciu o powierzchnię wskazaną w dokumentacji projektowo-budowlanej;

- od 2019 roku do dnia sporządzenia inwentaryzacji (tj. styczeń 2023 r.) nie dokonano przebudowy lub rozbiórki budynków, których dotyczy korekta;

- pomiar powierzchni użytkowej budynków w inwentaryzacji sporządzonej w styczniu 2023 roku został przeprowadzony przez profesjonalny podmiot zewnętrzny, posiadający właściwe uprawnienia budowlane;

- powierzchnia platformy komunikacyjnej obliczono poprzez pomniejszenie powierzchni zabudowy z dokumentacji projektowej o powierzchnię klatek schodowych i szybów windowych wynikający z inwentaryzacji przeprowadzonej w 2023 roku.

W dniu 12.06.2024 r. Prezydent Miasta P. wydał postanowienie, nr [...] którym wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 rok.

W ww. postanowieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że złożona przez stronę korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za 2019 rok jest nieprawidłowa, ponieważ wątpliwość budzi zadeklarowana powierzchnia użytkowa budynków oraz opodatkowania budowli posadowionych na nieruchomościach położonych w P. przy ul. [...] o oznaczeniach geodezyjnych [...] i [...] Ww. postanowienie doręczono stronie w dniu 13.06.2024 r.

Prezydent Miasta P. pismem z dnia 15.07.2024 r. postanowił włączyć do akt przedmiotowego postępowania dokumenty dotyczące postępowania podatkowego w sprawie o zwrot nadpłaty za rok 2018 wobec W. R. S.A. (mające znaczenie także w przedmiotowej sprawie z uwagi na analogiczną kwestie sporną dotyczącą powierzchni użytkowej budynki zadeklarowanej przez spółkę na podstawie inwentaryzacji z 2023 roku).

W dniu 16.09.2024 r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję nr [...] w sprawie określenia spółce - W. R. S.A. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 rok na kwotę 1 888 672 zł.

W dniu 03.10.2024 r. W. R. S.A. wysłała odwołanie od decyzji z dnia 16.09.2024 r. nr [...]

Strona nie zgodziła się z powyższą decyzją zarzucając jej nieprawidłowe określenie podstaw opodatkowania, co zdaniem spółki skutkowało błędnym określeniem wysokości należnego podatku. Wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zarzuty odwołania za niezasadne.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170, dalej – u.p.o.l.) użyte w ustawie określenia oznaczają: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1. budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2. gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3. budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 Zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 1-3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z kolei z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

- właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

- posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

- użytkownikami wieczystymi gruntów;

- posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

- wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

- jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

- dla gruntów - powierzchnia;

- dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

- dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Na podstawie art. 5 ust. 1 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (...).

Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - od gruntów: rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie, sposób wykorzystywania gruntu.

Przy określeniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - od budynków lub ich części: rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków.

Na podstawie natomiast art. 6 ust. 9 ust. 1 u.p.o.l. osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa L. L. P. są obowiązane:

- składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku;

- odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia;

- wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15. każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia.

Przenosząc powyższe na stan faktyczny niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wydając w dniu 16.09.2024 r. decyzję nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 rok na kwotę 1 888 672 zł, działał prawidłowo - na podstawie obowiązujących przepisów prawa (w tym w szczególności przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) i Uchwały Rady Miasta P. nr LXXIV/1403/VII/2018 z dnia 16 października 2018 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2019 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 25.10.2018 r., poz. 8257) oraz na podstawie zebranego materiału dowodowego, znajdującego się w aktach sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawą określenia wysokości zobowiązania były przede wszystkim zapisy w systemie Elektronicznych Ksiąg Wieczystych - KW [...] i KW [...] oraz dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, ale także pozostałe dokumenty znajdujące się w aktach, tj.:

• Korekta deklaracji przedłożona przez spółkę pismem z dnia 13.02.2024 r.;

• Pismo z dnia 10.07.2024 r.; Pismo z dnia 05.08.2024 r.; Pismo z dnia 20.06.2024 r.;

• Inwentaryzacja ze stycznia 2023 r.;

• Protokół oględzin z dnia 13.06.2024 r.;

• Kartoteka środków trwałych na dzień 31.12.2017 r.

Na podstawie powyższego materiału Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ pierwszej instancji wydał w dniu 16.09.2024 r. prawidłową decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 rok na kwotę 1 888 672 zł, która została wyliczona dla następujących przedmiotów opodatkowania:

- gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 122 355,12 m2, a więc powierzchni ustalonej między innymi na podstawie korekty deklaracji przedłożonej przez spółkę pismem z dnia 13.02.2024 r.;

- budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni

61 537,35 m2, a więc powierzchni wyliczonej poprzez odjęcie od zadeklarowanej przez spółkę powierzchni w korekcie deklaracji wynoszącej 57 084 m2: powierzchni schodów i klatek schodowych w hali [...] (o powierzchni 101,92 m2) i dalej dodanie do tego: pominiętych przedmiotów opodatkowania, w tym:

- antresol w halach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o

powierzchni 1 571,74 m2 (zadeklarowanej w piśmie z dnia 10.07.2024 r.);

- antresol w hali [...] 507 i w hali [...] 2013 o powierzchni 33,70 m2

(uzupełnionej przez stronę w piśmie z dnia 05.08.2024 r.);

- antresoli w budynku technicznym o powierzchni 62,08 m2 (wynikającej z inwentaryzacji ze stycznia 2023 roku);

- pomieszczenia dwukondygnacyjnego ujawnionego podczas oględzin znajdującego się w budynku technicznym o powierzchni 47,22 m2 (wskazanej w piśmie z dnia 20.06.2024 r.);

- budynków ochrony o powierzchniach 4,5 m2 i 7,5 m2 (zgodnie z Ewidencją Gruntów i Budynków sklasyfikowanych jako budynki niemieszkalne);

- rampy hali [...] o powierzchni użytkowej 1 410,80 m2 (wynikającej z inwentaryzacji ze stycznia 2023 roku);

- rampy hali [...] o powierzchni użytkowej 1 416,18 m2 (wynikającej z inwentaryzacji ze stycznia 2023 roku);

- brakującej powierzchni wynoszącej 1,55 m2 odnoszącej się do kuchni znajdującej się w budynku administracyjnym (zgodnie z protokołem oględzin powierzchnia ta wynosi bowiem 2,6 m2, a nie 1,05 m2, jak wskazano w inwentaryzacji);

- budowli o sumarycznej wartości 16 530 025 zł, a więc wartości wyliczonej poprzez odjęcie do podstawy opodatkowania zadeklarowanej przez stronę w korekcie deklaracji wynoszącej 14 254 715,73 zł kwoty 2 zł (z tytułu rozbieżności między zadeklarowanymi wartościami, a tymi wynikającymi z ewidencji środków trwałych) oraz dalej dodanie wartości budowli wykazanych w ewidencji środków trwałych w postaci:

- linii energetycznych o wartości 1 734 954,66 zł;

- kolektora [...] o wartości 205 607,50 zł;

- platformy przeładunkowej hydraulicznej o wartości 38 606 zł;

- tablicy reklamowej o wartości 7 220 zł;

- wagi pomostowej o wartości 22 000 zł;

- wiat na wózki (3 sztuki) o łącznej wartości 29 514 zł;

- wiat na wózki (2 sztuki) o łącznej wartości 17 000 zł;

- pylonów reklamowych (2 sztuki) o łącznej wartości 47 740,98 zł;

- tablicy reklamowej o wartości 5 332 zł;

- szyldu nad wjazdem o wartości 56 230 zł;

- barier betonowych o wartości 46 148 zł;

- tablicy reklamowej o wartości 18 589,78 zł;

- oznakowania o wartości 12 000 zł;

- banerów reklamowych o wartości 15 998 zł;

- banerów reklamowych o wartości 18 370 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, ze przyjęcie ww. podstaw opodatkowania skutkowało określeniem wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 rok w kwocie 1 888 672 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że w strona nie zgodziła się z decyzją organu I instancji zarzucając jej nieprawidłowe określenie podstaw opodatkowania. W szczególności strona wskazała, że kwestionuje opodatkowanie podatkiem od nieruchomości antresol znajdujących się na terenie przedmiotowych nieruchomości, twierdząc, że nie są one odrębną kondygnacją oraz że nie można zmierzyć ich powierzchni użytkowej po wewnętrznej długości ścian.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że rację ma w tym zakresie organ pierwszej instancji, który wskazał, że strona sama podała powierzchnię użytkową tych antresol w pismach z dnia 10.07.2024 r. i 05.08.2024 r., nie wskazując w żadnym z nich, że nie jest w stanie dokonać pomiarów tychże antresol. Powierzchnia antresoli w budynku technicznym (62,08 m2) została przy tym wskazana w inwentaryzacji powierzchni użytkowej obiektów ze stycznia 2023 r., co również przeczy twierdzeniom strony o braku możliwości dokonania takiego pomiaru.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że strona nie zgodziła się także z opodatkowaniem budynków ochrony i uznaniem ich jako budynki w podstawie opodatkowania. Spółka podkreśliła, że nie są one trwale związane z gruntem i nie posiadają fundamentów.

W kontekście powyższego za słuszne – zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego - oceniono zachowanie organu pierwszej instancji, który oparł się w tym zakresie na Ewidencji Gruntów i Budynków, które przedmiotowe budynki klasyfikuje jako budynki niemieszkalne.

Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne: "podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków".

Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, a to znaczy, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi (tak np. w wyrokach NSA: z dnia 25 sierpnia 2021 r., III FSK 4002/21, z dnia 6 października 2021 r., III FSK 165/21, czy z dnia 12 października 2021 r., III FSK 385/21, z dnia 22 lutego 2022 r. III FSK 4707/21).

Rozpatrywanymi danymi organ podatkowy jest więc związany i nie może ich pominąć przy wymiarze podatku.

Za nieprawidłowe strona uznała także opodatkowanie powierzchni użytkowych ramp hal [...] i [...], twierdząc, że powierzchni tych nie da się zmierzyć po wewnętrznych ścianach (ponieważ ich nie posiada).

Podobnie jak w przypadku antresol, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że rozważania w tym zakresie organu pierwszej instancji są prawidłowe, a twierdzenie strony o braku możliwości zmierzenia powierzchni użytkowej ramp jest nieprawidłowe, gdyż opisywane powierzchnie użytkowe ramp zostały wyraźnie wskazane w inwentaryzacji wykonanej w styczniu 2023 r.

Dalej spółka za błędne uznała również opodatkowanie podatkiem od nieruchomości niektórych budowli, w tym linii energetycznych, kolektora [...], platformy przeładunkowej hydraulicznej, wagi pomostowej, wiat na wózki, barier betonowych i nośników reklamowych.

Strona wskazała, że powyższe nie stanowią budowli między innymi przez brak własności ze strony spółki (jak w przypadku kolektora [...] czy braku istnienia (w przypadku wiat na wózki).

W kontekście powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że rozważania w tym zakresie organu pierwszej instancji są prawidłowe. Prezydent bowiem wskazał, że budowle te widniały i widnieją w kartotece środków trwałych spółki, której odpis znajdujący się w aktach niniejszej sprawy został dokonany na dzień 31.12.2017 r.

Wszystkie zresztą budowle, o których wartość organ pierwszej instancji powiększył podstawę opodatkowania wskazaną przez stronę w korekcie deklaracji przedłożonej pismem z dnia 13.02.2024 r., znajdują się w kartotece środków trwałych i zostały wzięte pod uwagę w dokładnie takiej wartości, jaka w tym dokumencie została wskazana.

W skardze do WSA w Poznaniu strona podniosła zarzut naruszenia :

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 poz. 111 ze zm., dalej – OrdP, o.p.) poprzez nieprzeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a jedynie ograniczenie się do oceny stanowiska organu pierwszej instancji i powielenia jego argumentacji, z pominięciem zarzutów oraz argumentów przedstawionych przez Skarżącą, bez dokonania własnych ustaleń faktycznych i oceny zgromadzonych dowodów, w sytuacji gdy organ odwoławczy - działając jako organ drugiej instancji - zobowiązany był do ponownego i samodzielnego rozpoznania sprawy w całości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem pozbawiło skarżącą prawa do rzeczywistego, niezależnego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym i skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I Instancji.

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 210 § 1 pkt 4) i 6) oraz § 4 OrdP w zw. z art. 235 OrdP w zw. z art. 121 § 1 i § 2 OrdP w zw. z art. 124 OrdP w zw. z art. 122 OrdP w zw. z art. 187 § 1 OrdP w zw. z art. 191 OrdP poprzez zaniechanie dokonania wyczerpujących ustaleń faktycznych w sprawie, nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistych cech poszczególnych obiektów oraz niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji oraz zbiorcze ujęcie podstawy opodatkowania bez indywidualnej analizy poszczególnych przedmiotów opodatkowania, w szczególności bez wskazania jakie konkretnie obiekty zostały zaliczone do opodatkowania, z jakiej przyczyny oraz w jakim zakresie, w sytuacji w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze winien ocenić pod kątem objęcia podatkiem od nieruchomości ocenić każdy obiekt oddzielnie i podać uzasadnienie objęcia danego obiektu podatkiem od nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej decyzję organu I Instancji w mocy, pomimo braku wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego dla przyjętej kwalifikacji;

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 210 § 1 pkt 4) i 6) oraz § 4 OrdP w zw. z art. 235 OrdP w zw. z art. 121 § 1 i § 2 OrdP w zw. z art. 124 OrdP w zw. z art. 122 OrdP w zw. z art. 187 § 1 OrdP w zw. z art. 191 OrdP poprzez zaniechanie dokonania wyczerpujących ustaleń faktycznych w sprawie, nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistych cech obiektów zakwalifikowanych jako budowle, a w rezultacie braku wskazania, jakie konkretne cechy tych środków trwałych uzasadniają ich kwalifikację jako budowli w rozumieniu przepisów prawa podatkowego, a także bezrefleksyjne i nieuzasadnione przyjęcie za organem I Instancji ustaleń, co do charakteru tych środków trwałych i nieprawidłowe ich uwzględnienie w podstawie opodatkowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej decyzję organu I Instancji w mocy, pomimo braku wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego dla przyjętej kwalifikacji;

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1, 2) u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 122 OrdP w zw. z art. 187 § 1 oraz § 3 OrdP w zw. z art. 191 OrdP poprzez zaniechanie dokonania wyczerpujących ustaleń faktycznych w sprawie oraz nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, czy Kolektor [...] stanowi własność spółki, bądź czy Spółka jest jego posiadaczem, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że Kolektor [...] powinien zostać uwzględniony w podstawie opodatkowania, w sytuacji gdy urządzenie to stanowi własność Miasta P., natomiast jego użytkownikiem jest M. P. - Z. D. M. w P., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem Decyzji utrzymującej decyzję organu I Instancji w mocy, pomimo braku wystarczającego uzasadnienia stanu faktycznego i prawnego dla przyjętej kwalifikacji;

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122 OrdP w zw. z art. 187 § 1 OrdP w zw. z art. 191 OrdP poprzez zaniechanie dokonania wyczerpujących ustaleń faktycznych oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów i ustalenie, że obiekty (1) budynki ochrony o powierzchniach 4,5 m2 oraz 7,5 m2 oraz (2) linie energetyczne o wartości 1.734.954,66 zł nie zostały ujęte w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za 2019 rok, a w rezultacie winny w całości powiększać podstawę opodatkowania, w sytuacji gdy na podstawie wyczerpujących ustaleń oraz prawidłowej oceny dowodów w postaci dokumentu inwentaryzacji ze stycznia 2023 r. oraz korekty deklaracji przedłożonej przez spółkę pismem z dnia 13 lutego 2024 r. należało ustalić, iż (1) budynki ochrony zostały ujęte w korekcie deklaracji w załączniku nr [...] w poz. [...] jako pomieszczenie kasjerów i ochrony o łącznej powierzchni 11,56 m2 (2) linie energetyczne w zakresie podlegającym podatkowi od nieruchomości tj. w zakresie wartości 112.888,24 zł zostały ujęte w korekcie deklaracji w załączniku nr [...] w poz. [...], co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej decyzję Organu I Instancji w mocy pomimo tego, iż podatek od nieruchomości we wskazanych zakresie został już naliczony;

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 187 § 1 OrdP oraz art. 191 OrdP w zw. z art. 121 § 1 OrdP wzw. z art. 122 OrdP wzw. z art. 197 § 1 OrdP w zw. z art. 229 OrdP poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z pominięciem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, budowli, geodezji oraz obiektów liniowych i arbitralne uznanie, że organ miał w tym zakresie dostateczną wiedzę i umiejętności, podczas gdy organ nie posiadał wiedzy specjalnej w tym zakresie, aby móc jednoznacznie ocenić, czy poszczególne obiekty spełniają warunki niezbędne dla ich objęcia podatkiem od nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej decyzję organu I Instancji;

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 2 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 19 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170) w zw. art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie w podstawie opodatkowania powierzchni antresol w całości bez względu na to czy w rzeczywistości można im przypisać charakter kondygnacji, bez względu na ich rzeczywistą wysokość w świetle oraz bez względu ich rzeczywistą powierzchnię użytkową liczoną jako powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, w sytuacji której doliczeniu do podstawy opodatkowania mogą podlegać tylko takie antresole, którym można przypisać charakter kondygnacji, a także posiadają wysokość w świetle co najmniej 1,40 m oraz możliwe jest obliczenie ich powierzchni użytkowej po wewnętrznej długości ścian, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji w mocy i doliczeniem powierzchni użytkowej antresol;

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 2 ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5) u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że możliwe jest obliczenie powierzchni użytkowej ramp hal [...] oraz [...] jako powierzchni mierzonej po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach i w ten sposób zwiększenie podstawy opodatkowania o powierzchnię ramp, w sytuacji gdy nie jest możliwe wyliczenie dla ramp hal [...] oraz [...] jako powierzchni mierzonej po wewnętrznej długości ścian, albowiem ww. rampy takich ścian nie posiadają oraz stanowią integralną część budynków, z którymi są połączone, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej decyzję organu I Instancji w mocy i doliczeniem powierzchni ramp hal [...] oraz [...] do podstawy opodatkowania;

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 1a ust. 1 pkt 1) i 2) u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3) i 4) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 dalej również jako: p.b.) poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dla ustalenia czy dany nośnik reklamowy podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wystarczające jest ustalenie, iż zostały one ujęte w ewidencji środków trwałych, bez konieczności ustalania ich cech fizycznych tj. czy są wolno stojące oraz trwale z gruntem związane, w sytuacji gdy podatkiem od nieruchomości objęte są tylko i wyłącznie te nośniki reklamowe, które można uznać za wolnostojące oraz trwale z gruntem związane, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji w mocy;

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3) i 3a) p.b. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dla ustalenia czy dana linia energetyczna podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wystarczające jest ustalenie, iż została ona ujęta w ewidencji środków trwałych, bez konieczności ustalania ich cech fizycznych tj. czy są to kable poprowadzone bezpośrednio w ziemi, czy poprowadzone w kanalizacji kablowej, ewentualnie czy linie te należy traktować jako części składowe budynku, w którym zostały zainstalowane, w sytuacji gdy podatkiem od nieruchomości objęte są tylko i wyłącznie te linie energetyczne poprowadzone bezpośrednio w ziemi, natomiast kable w kanalizacji kablowej oraz linie zainstalowane w budynkach nie podlegają opodatkowaniu od nieruchomości, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji w mocy i zaliczeniem wartości linii energetycznej w całości jako podstawy opodatkowania;

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1) 3) i 4) p.b. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dla ustalenia czy obiekty w postaci (1) platformy przeładunkowo - hydraulicznej (2) wagi pomostowej (3) oznakowania 4) wiaty na wózki (5) bariery betonowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wystarczające jest ustalenie, iż zostały one ujęte w ewidencji środków trwałych, bez konieczności ustalania ich indywidualnych cech fizycznych tj. czy są to obiekty budowlane, ewentualnie czy nie są obiektem małej architektury, w sytuacji gdy podatkiem od nieruchomości objęte są obiekty, które stanowią obiekt budowlany, a także nie są budynkiem lub obiektem małej architektury, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji w mocy i zaliczeniem wartości ww. obiektów w całości jako podstawy opodatkowania;

- przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 233 § 1 pkt 1) OrdP poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

Strona wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Następnie w piśmie procesowym z dnia 20 stycznia 2026r. zawarty został wniosek pełnomocnika strony o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta P. w sprawie określenia spółce - W. R. S.A. w [...] wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. i za 2021 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 z zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenia oznaczają: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 1-3 u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

- budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

- gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

- budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

- grunty;

- budynki lub ich części;

- budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi:

- dla gruntów - powierzchnia;

- dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

- dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości.

Wskazać ponadto należy w tym miejscu wyraźnie, że zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądowym (por. m. in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2025 r., sygn. akt I SA/Po 464/25) "dla kwalifikacji danego przedmiotu opodatkowania kluczowe znaczenie ma art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Na tle przytoczonej wyżej regulacji w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przez organ samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie klasyfikować funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA z: 13 września 2018 r., II FSK 552/18; 23 listopada 2018 r., II FSK 3391/16; 10 lipca 2019 r., II FSK 2519/17; 22 czerwca 2020 r., II FSK 2875/19 – wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: publ. CBOSA).

Podkreślić należy, że od zasady tej istnieją wyjątki wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r. wydanej w sprawie II FPS 2/13, w której Sąd ten wskazał, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych niejako wyjątkowych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez uprzedniej zmiany samej ewidencji, jednakże zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności takie nie miały w niej miejsca.

Wskazać należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania).

Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. wyrok NSA z 1 marca 2018 r., II FSK 458/16).

Doniosłe znaczenie w sprawie ma fakt, że informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przez ten organ samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., II FSK 3108/12).

Również w uchwale z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, NSA stwierdził, że biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku dla celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, bowiem u.p.o.l. nie uzależnia obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji. Dopiero w przypadku braku takich informacji w ewidencji gruntów i budynków rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej.

W innym wyroku sądu administracyjnego również wskazano, że "o sposobie opodatkowania gruntu, co do zasady, przesądza jego klasyfikacja w ewidencji gruntów (wyrok WSA w Poznaniu z 28 października 2025 r., sygn. I SA/Po 625/25 ). Wbrew zatem twierdzeniom skargi, prawidłowo organy podatkowe obu instancji wskazały, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące. Co istotniejsze organy te nie mają kompetencji do zmiany tych danych w postępowaniu podatkowym, a zmiana taka jest możliwa tylko w odpowiednim, odrębnym postępowaniu administracyjnym i wywiera skutki na przyszłość. Dopóki zatem dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie. Odstępstwo od tej zasady może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy ewidencja gruntów i budynków nie klasyfikuje kategorii istotnych podatkowo, względnie gdy dane z ewidencji gruntów i budynków mogą zostać skonfrontowane i pozostają w sprzeczności z danymi z innych rejestrów publicznych (por. wyroki NSA z dnia: 13 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 1421/22; 22 lutego 2024 r., sygn. akt III FSK 4325/21 i 20 marca 2024 r., sygn. akt III FSK 770/23). Przy czym w niniejszej sprawie ta ostatnia sytuacja nie wystąpiła. Podobnie w piśmiennictwie wskazuje się, że organ podatkowy jest zobowiązany, prowadząc postępowanie, uwzględnić dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają zatem dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a nie to, co faktycznie znajduje się na gruncie, albo to, czy ten grunt jest wykorzystywany rolniczo (zob. R. Dowgier, komentarz do art. 1a u.p.o.l. [w:] R. Dowgier i in., Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, LEX/el. 2021).

Mając na uwadze powyższe, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące obrazy przepisów prawa materialnego, w tym art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 4 i art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.

Podstawą określenia wysokości zobowiązania były przy tym przede wszystkim zapisy w systemie Elektronicznych Ksiąg Wieczystych KW [...] i KW [...] oraz dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, ale także pozostałe dokumenty znajdujące się w aktach, tj.:

- korekta deklaracji przedłożona przez spółkę pismem z dnia 13.02.2024 r.;

- pismo z dnia 10.07.2024 r.; pismo z dnia 05.08.2024 r.; pismo z dnia 20.06.2024 r.;

- inwentaryzacja ze stycznia 2023 r.;

- protokół oględzin z dnia 13.06.2024 r.;

- kartoteka środków trwałych na dzień 31.12.2017 r.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania dotyczące wagi dowodowej ewidencji gruntów i budynków zdaniem Sądu organy podatkowe obu instancji nie były zobligowane do prowadzenia własnego postępowania dowodowego w zakresie określenia budynków i innych obiektów oraz ich powierzchni klasyfikujących się do opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Strona zakwestionowała opodatkowanie podatkiem od nieruchomości antresol znajdujących się na terenie WGRO, twierdząc, że nie są one odrębną kondygnacją, a jedynie jej częścią, a ponadto, że nie można zmierzyć jej powierzchni użytkowej po wewnętrznej długości ściany, skoro antresola ich nie posiada.

Zdaniem Sądu prawidłowo wskazały jednak organy obu instancji, że strona skarżąca sama podała powierzchnię użytkową tych antresol w pismach z dnia 10.07.2024 r. i 05.08.2024 r., nie wskazując w żadnym z nich, że nie jest w stanie dokonać takich pomiarów.

Ponadto powierzchnia antresoli w budynku technicznym (62,08 m2) została wskazana w inwentaryzacji powierzchni użytkowej obiektów ze stycznia 2023 r., co również przeczy twierdzeniom strony o braku możliwości dokonania takiego pomiaru. Podkreślić należy, że antresola podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. [...]. in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 września 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 613/21, stwierdził, że do powierzchni użytkowej budynku lub jego części należy zaliczyć powierzchnię użytkową każdej kondygnacji w budynku. Sąd podkreślił, że ustawodawca z powierzchni użytkowej budynku lub jego części wyłączył jedynie powierzchnię klatek schodowych i szybów dźwigowych. Zatem pominięcie opodatkowania antresoli, bezspornie stanowiącej powierzchnię użytkową w budynku prowadziłoby do rozszerzenia włączeń, którym ustawodawca nadał charakter zamknięty. Dlatego antresolę należało uznać za element istniejący w obrębie istniejącej kondygnacji, jako część kondygnacji, w konsekwencji czego jej powierzchnię należało uznać w całości za podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Dokonując analizy zarzutu strony, kwestionującego prawidłowość działania organów podatkowych w aspekcie opodatkowania budynków ochrony, a w konsekwencji – uznania tych budynków jako budynki podlegające opodatkowaniu Sąd stwierdza, że zarzut ten jest bezpodstawny. Spółka w uzasadnieniu powyższego zarzutu podkreśliła, że środki te nie są trwale związane z gruntem i nie posiadają fundamentów.

WSA wskazuje, że - w powyższym zakresie - organy obu instancji prawidłowo uznały, że związane są danymi zawartymi w Ewidencji Gruntów i Budynków. Ewidencja klasyfikuje przedmiotowe budynki jako budynki niemieszkalne oraz budynek handlowo-usługowy. Są to zatem budynki w rozumieniu danych ewidencyjnych i stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne: "podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, a to znaczy, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi (tak np. w wyrokach NSA: z dnia 25 sierpnia 2021 r., III FSK 4002/21, z dnia 6 października 2021 r., III FSK 165/21, czy z dnia 12 października 2021 r., III FSK 385/21, z dnia 22 lutego 2022 r. III FSK 4707/21). Rozpatrywanymi danymi organ podatkowy jest więc związany i nie może ich pominąć przy wydawaniu decyzji w sprawie podatku od nieruchomości.

Jako nieprawidłowe działalnie organów strona uznała także opodatkowanie powierzchni użytkowych ramp hal [...] i [...], twierdząc, że powierzchni tych nie da się zmierzyć po wewnętrznych ścianach (ponieważ ich nie posiada).

WSA stwierdza, że organ podatkowy dokonał prawidłowej analizy problematyki opodatkowania powyższych ramp stwierdzając, że mogą one stanowić przedmiot opodatkowania. Twierdzenia strony o braku możliwości zmierzenia powierzchni użytkowej ramp są nieprawidłowe, gdyż opisywane powierzchnie użytkowe ramp zostały wyraźnie wskazane w inwentaryzacji wykonanej w styczniu 2023 r. inwentaryzacja ta stanowiła podstawę do obliczeń dokonywanych przez organ podatkowy.

Spółka w skardze kierowanej do Sądu za błędne uznała również opodatkowanie podatkiem od nieruchomości niektórych budowli, w tym linii energetycznych, kolektora [...], platformy przeładunkowej hydraulicznej, wagi pomostowej, wiat na wózki, barier betonowych i nośników reklamowych.

Strona wskazała, że powyższe składniki nie stanowią budowli między innymi przez brak własności ze strony spółki (jak w przypadku kolektora [...] czy braku ich istnienia (w przypadku wiat na wózki).

Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że organ pierwszej instancji w sposób właściwy dokonał analizy normatywnej ww. składników, stwierdzając, iż budowle te wpisane zostały i obecnie widnieją w kartotece środków trwałych spółki, której odpis znajdujący się w aktach niniejszej sprawy został dokonany na dzień 31 grudnia 2017r.

Podkreślić należy, że wszystkie budowle, o których wartość organ podatkowy pierwszej instancji powiększył podstawę opodatkowania wskazaną przez stronę w korekcie deklaracji przedłożonej pismem z dnia 13 lutego 2024 r., znajdują się w kartotece środków trwałych i zostały wzięte pod uwagę w dokładniej takiej wartości, jaka w tym dokumencie została przez spółkę wskazana.

W kwestii wpisania obiektów opodatkowania do kartoteki środków trwałych wskazać należy na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2025 r., sygn. I SA/Po 636/25, w którym powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., o sygn. SK 39/19, z którego wynika, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, bez względu na jego status i formę organizacyjnoprawną (osoba fizyczna, prawna), nie jest wystarczający do uznania związku danej nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zagadnienie znaczenia pojęcia "związania" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej zostało doprecyzowane m.in. w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21, gdzie wskazano, że związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, winien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. W ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być przykładowo: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. Oceniając istnienie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy także wziąć pod uwagę status podatnika i charakter jego działalności(por. wyrok NSA z dnia 14 października 2025 r., o sygn. akt III FSK 663/24). Ponadto w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21, wskazano, że: "Za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2021 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:

- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo

- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej."

W tym kontekście raz jeszcze należy podkreślić, że sporne obiekty i budowle te widniały i widnieją w kartotece środków trwałych spółki, której odpis znajdujący się w aktach niniejszej sprawy został dokonany na dzień 31 grudnia 2017 r.

To w ocenie Sądu przesądza o konieczności potraktowania tychże środków jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Zdaniem Sądu Samorządowego Kolegium Odwoławczego prawidłowo ustaliło, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do zakwalifikowania poszczególnych obiektów w kontekście podatku od nieruchomości za 2019r..

Sąd zwraca uwagę, że zakres postępowania podatkowego i obowiązków organów podatkowych wynikających z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. limitowany jest przepisami prawa materialnego.

W ocenie Sądu nie ma w tej sprawie wątpliwości co do tego, czy organ I instancji zgromadził materiał dowodowy, który pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy. W tym zakresie organy nie uchybiły zasadom wynikającym z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 191 o.p.

Sąd stwierdza, że nie doszło także - biorąc pod uwagę powyższe rozważania – do naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 197 § 1 o.p. w zw. z art. 229 o.p. w związku z pominięciem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, budowli, geodezji oraz obiektów liniowych i arbitralne uznanie, że organ odwoławczy miał w tym zakresie dostateczną wiedzę i umiejętności, podczas gdy organ nie posiadał wiedzy specjalnej w tym zakresie, aby móc jednoznacznie ocenić, czy poszczególne obiekty spełniają warunki niezbędne dla ich objęcia podatkiem od nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto WSA stwierdza, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 127 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Podkreślić należy, że organ odwoławczy dokonał analizy oceny postępowania organu I instancji, dokonując analizy podstaw prawnych i stanu faktycznego, akceptując w pełni wyczerpujące postępowanie, także w aspekcie dowodowym, organu I instancji. Ponadto decyzja organu odwoławczego spełnia wymogi zawarte w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.

WSA wskazuje, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uzupełniające postępowanie dowodowe w postępowaniu przed sądem administracyjnym ma więc charakter wyjątku, a jego przeprowadzenie pozostawiono uznaniu sądu. Należy przyjąć, że celem wprowadzenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie było umożliwienie ponownego, czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz pozwolenie na dokonanie przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem (wyrok NSA z 30 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1256/18).

Przedłożony został w piśmie procesowym z dnia 20 stycznia 2026r. wniosek pełnomocnika strony o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta P. w sprawie określenia spółce - W. R. S.A. w [...] wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. i za 2021 r.

Podkreślić należy, że zakres postępowania dowodowego określony w art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dostosowany do funkcji tego postępowania, której celem jest ocena zgodności z prawem procesu zastosowania przez organy administracji publicznej norm prawa do określonego stanu faktycznego. Postępowanie dowodowe i dokonywanie w jego trakcie ustaleń faktycznych przez sąd administracyjny jest dopuszczalne jedynie w powyższym zakresie. Celem postępowania dowodowego prowadzonego przed sądem administracyjny jest jedynie ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. To zaś oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania nowego stanu faktycznego sprawy. W postępowaniu przed sądem administracyjnym strona nie może oczekiwać, iż sąd będzie prowadził postępowanie dowodowe i ustalał stan faktyczny sprawy (por. wyrok NSA z 15 października 2025 r., III OSK 2068/24, LEX nr 3933273).

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała oddaleniu.