Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 6 marca 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Renata Detka (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2020 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp.zo.o.sp.k. w W od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2692/16 w sprawie ze skargi [...] sp.zo.o.sp.k. w W na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz [...] sp.zo.o.sp.k. w W. kwotę 1844 (jeden tysiąc osiemset czterdzieści cztery ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 18 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2692/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2016 r. umarzającą postępowanie odwoławcze toczące się wskutek odwołania tej spółki od decyzji Starosty Pruszkowskiego z dnia [...] maja 20[...] r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia przez inwestora - Z.M., zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji reklamy na działce nr ewid. [...] obręb P., gmina R..

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że powyższe zgłoszenie wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] marca 20[...] r.

Postanowieniem z 15 kwietnia 20[...] r. Starosta Pruszkowski nałożył na inwestora - Z.M. obowiązek uzupełnienia braków w dokumentacji,

w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia, zaś decyzją z [...] maja 20[...] r. wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 5c w zw. z art. 82 ust. 2 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 20[...] r., poz. 290 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że w zakreślonym terminie zgłoszenie nie zostało uzupełnione

w pełnym zakresie tj. inwestor nie przedłożył prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Umarzając postępowanie odwoławcze Wojewoda uznał, że jedyną stroną postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru instalacji reklamy na działce nr ewid. [...] obręb P., gmina R., jest wyłącznie zgłaszający tj. Z.M.. Stroną wskazanego postępowania nie jest natomiast odwołująca się spółka, co czyni koniecznym umorzenie postępowania odwoławczego od decyzji Starosty Pruszkowskiego z dnia [...] maja 20[...] r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną decyzję organu odwoławczego z [...] września 20[...] r. złożyła [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów:

1) art. 7 i art. 77 w zw. z art. 28 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2

i art. 30 ustawy Prawo budowlane poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, prowadzenie postępowania dowodowego w sposób niewyjaśniający wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, w szczególności poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów i ustalenie, wobec braku jakichkolwiek do tego podstaw, że jedyną stroną postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru instalacji reklamy na działce nr ew. [...], obręb P., gm. R., jest wyłącznie zgłaszający tj. Z.M., a nie skarżąca, jako inwestor, pomimo iż zgłaszający załączył do zgłoszenia stosowne pełnomocnictwo, z którego jednoznacznie wynika, że działał on w imieniu

i na rzecz skarżącej, jako inwestora zgłaszanych robót;

2) art. 8 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób ograniczający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej,

w szczególności poprzez niezastosowanie lub błędne zastosowanie ww. przepisów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że tryb "zgłoszeniowy" z art. 30 Prawa budowlanego jest trybem uproszczonym. Stroną postępowania prowadzonego w tym trybie, z woli ustawodawcy, jest tylko inwestor. Przepis art. 28 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym stronami

w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, odnosi się tylko do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzonego w "zwykłym" trybie. Jeżeli zatem ustawodawca, którego racjonalność należy zakładać, decyduje się wprowadzić dla danej kategorii robót budowlanych możliwość ich realizacji na podstawie zgłoszenia, to trzeba też uznać, że jego wolą jest ograniczenie kręgu stron w tym trybie wyłącznie do inwestora.

Sąd podkreślił, że z analizy akt sprawy wynika, iż ze zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących instalacji reklamy wystąpił Z.M., który, wbrew zarzutom skargi, nie przedłożył żadnego dokumentu,

z którego wynikałoby, że jest pełnomocnikiem skarżącej. Zarówno z treści przedmiotowego zgłoszenia, jak i z pisma z dnia 25 kwietnia 20[...] r., stanowiącego uzupełnienie zgłoszenia, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy nie wynika, aby Z.M. działał w imieniu skarżącej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Wojewoda w sposób prawidłowy uznał, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym uprawniającym do skutecznego wywiedzenia odwołania od wskazanej decyzji Starosty z [...] września 20[...] r., w związku z tym skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą

w Warszawie zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. [...]25), zwanej dalej p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję, pomimo że jest obarczona wadą nieważności, ponieważ została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie tj. do Z.M., podczas gdy adresatem decyzji powinna być skarżąca jako wnioskujący inwestor, co w konsekwencji powinno prowadzić do wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność decyzji w całości,

b. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 127 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, polegającym na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pominięciu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz na skutek braku wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, które to naruszenie doprowadziło organ II instancji do błędnego przyjęcia, że skarżąca nie jest stroną postępowania i w konsekwencji do umorzenia postępowania, a w konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie powinien był uchylić w całości ww. decyzję.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo że decyzja obarczona jest wadą nieważności, ponieważ została skierowana do osoby niebędącej stroną

w sprawie tj. do Z.M., podczas, gdy adresatem decyzji powinna być skarżąca jako wnioskujący inwestor.

Podnosząc tak sformułowane zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że działając przez pełnomocnika Z.M., spółka [...] dokonała przedmiotowego zgłoszenia poprzez platformę EPUAP. W niniejszej sprawie to spółka wcześniej podpisała umowę dzierżawy działki, na której miał powstać obiekt budowlany i w związku z planowaną inwestycją dokonała zgłoszenia robót budowlanych poprzez pełnomocnika. Organ I instancji wezwał Z.M. do uzupełnienia trzech dokumentów powołując się na brak możliwości odczytania ich w załączonym formacie pdf. Organ nie wskazał, że nie może odczytać wszystkich załączonych plików (łącznie do zgłoszenia poprzez EPUAP zostało dołączonych 6 plików w tym m.in. pełnomocnictwo dla Z.M. oraz oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane złożone przez skarżącą), a wezwał jedynie do uzupełnienia zgłoszenia poprzez przedłożenie trzech konkretnych dokumentów tj. (1) odpowiednich szkiców i rysunków reklamy, (2) określenie rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych oraz terminu ich rozpoczęcia, (3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z.M. nigdy nie był inwestorem, a jedynie pełnomocnikiem -

w konsekwencji nie był stroną toczącego się postępowania. Organ natomiast zgłosił sprzeciw w stosunku do przedmiotowego zgłoszenia, wydany w formie decyzji administracyjnej, rozstrzygając o prawach Z.M.. W ocenie skarżącej kasacyjnie spółki oznacza to, że decyzja obarczona jest wadą nieważności z art. 156 § 1 k.p.a., czego nie zauważył ani Wojewoda Mazowiecki, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Skarżąca kasacyjnie podniosła, że z przyczyn technicznych leżących po stronie organu, który zgłosił sprzeciw, nie zostały odczytane załączone pliki,

w których znajdowało się m.in. pełnomocnictwo dla Z.M.. Ponieważ organ nie wezwał do przedłożenia wszystkich załączonych do pierwotnego zgłoszenia dokumentów, więc Z.M. działał w przekonaniu, że podejmuje czynności jako pełnomocnik. Zgodnie z żądaniem organu I instancji uzupełnił zgłoszenie o wskazane w postanowieniu dokumenty. Jednym z nich było oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to zostało złożone przez inwestora – skarżącą spółkę. Skoro z przedłożonego oświadczenia wynikało, że nieruchomością na cele budowlane dysponuje spółka, organ I instancji powinien był powziąć wątpliwości co do tego kto jest stroną w sprawie, a następnie wystąpić o wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości. Organ I instancji poprzestał jednak na stwierdzeniu, że oświadczenie nie zostało wypełnione przez właściwy w sprawie podmiot, zaniechał dalszych wyjaśnień i wydał sprzeciw.

Organ II instancji w sposób arbitralny, wbrew zasadom postępowania administracyjnego, umorzył postępowanie odwoławcze z uwagi na wniesienie odwołania przez podmiot rzekomo niebędący stroną.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, błędna kontrola postępowania administracyjnego, poprzez niezwrócenie uwagi na błędy proceduralne popełnione przez organy, doprowadziła Sąd pierwszej instancji do wadliwego rozstrzygnięcia tj. do oddalenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., skutkujące nieważnością postępowania sądowego, kontrola zaskarżonego wyroku mogła być dokonana tylko w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna odniosła zamierzony skutek, aczkolwiek tylko jeden z jej zarzutów okazał się trafny.

W szczególności, rację ma autor skargi kasacyjnej zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, że kontrolując zaskarżoną decyzję nie dostrzegł, iż organ II instancji dopuścił się takich naruszeń przepisów postępowania, które nie dawały podstaw do zastosowania art. 151 p.p.s.a. tj. do oddalenia skargi.

Jak wynika z akt administracyjnych, zgłoszenie będące przedmiotem postępowania wpłynęło do Starosty Pruszkowskiego drogą elektroniczną dnia [...] marca 20[...] r. Na wydruku pisma zatytułowanego "Wniosek zgłoszenie" figuruje nazwisko Z.M., który "w załączeniu przesyła dokumentację zgłoszenia instalacji reklamy na działce nr [...] w obrębie [...] w R.". Jako załączniki wskazano 5 plików w formacie pdf, oznaczonych "zgłoszenie R." część 1, 2, 3, 4 i 5. Wnioskodawca oświadczył jednocześnie, że rezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z akt wynika również, że próby otworzenia przez organ plików stanowiących załączniki do zgłoszenia zakończyły się niepowodzeniem, w związku z czym postanowieniem z 15 kwietnia 20[...] r. Starosta Pruszkowski, na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r., nałożył na Z.M. obowiązek przedłożenia odpowiednich szkiców i rysunków reklamy, określenia rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych oraz terminu ich rozpoczęcia, a także złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Obowiązek ten został wykonany przez Z.M. [...] kwietnia

20[...] r. (data wpływu do organu), przy czym z decyzji wydanej przez Starostę Pruszkowskiego w dniu [...] maja [...] r. wynika, że powodem wniesionego sprzeciwu był brak przedłożenia przez inwestora prawidłowo wypełnionego oświadczenia

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

a konkretnie niewypełnienie tego oświadczenia przez inwestora, czyli Z.M.. Znajdujące się w aktach oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane datowane na 22 grudnia 2015 r., złożone przez Z.M. wraz z pismem uzupełniającym braki zgłoszenia, wypełnił M.M.– członek Zarządu [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w Warszawie, uprawniony do jej reprezentowania, na co wskazywała treść tego oświadczenia oraz dołączony do niego odpis z KRS.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji spółka [...] podnosiła, że jest inwestorem zamierzonych robót budowlanych, zaś zgłoszenie wniósł w jej imieniu Z.M. jako pełnomocnik. Argumentacja w tym zakresie została rozszerzona w skardze. W jej uzasadnieniu wskazano, że w jednym z plików, stanowiących załącznik do zgłoszenia, które z przyczyn technicznych nie zostały otworzone przez organ, znajdowało się pełnomocnictwo od skarżącej spółki dla Z.M. wraz z opłatą skarbową. Był to plik oznaczony nr 5.

W pozostałych znajdowały się: zgłoszenie (1), oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (2), rysunki techniczne nośnika reklamowego (3) oraz mapa (4). Do skargi dołączono dokumenty, stanowiące pierwotne załączniki do zgłoszenia, w tym także dokument pełnomocnictwa dla Z.M. "do dokonywania w imieniu firmy [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w Warszawie, ul. [...], wszelkich niezbędnych do uzyskania wymaganych prawem zezwoleń władz administracji (rządowej, samorządowej i państwowej) na pozyskanie wielkoformatowych powierzchni reklamowych (fasad i dachów budynków oraz dzierżawy gruntów pod konstrukcje wolnostojące 12x4) na terenie Polski,

w szczególności do podpisywania i odbioru w imieniu inwestora wszelkich wniosków związanych z postępowaniami w w/w sprawach (...)". Pełnomocnictwo nosi datę

1 września 2015 r. i zostało podpisane przez członka Zarządu spółki [...] M. Ma..

W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie przedstawił opisanych wyżej okoliczności, mimo, że wynikały one z akt sprawy. Co więcej, przeprowadzając kontrolę decyzji objętej skargą Sąd nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów

i argumentów podnoszonych przez spółkę [...], stwierdzając jedynie, że z treści zgłoszenia, jak i z pisma z dnia [...] kwietnia 20[...] r., stanowiącego uzupełnienie zgłoszenia, nie wynika, aby Z.M. działał w imieniu skarżącej. Całkowicie pominął Sąd okoliczność, że załączniki w formie plików pdf do zgłoszenia wniesionego elektronicznie nie zostały otworzone przez organ I instancji z przyczyn technicznych, zaś ze skargi i dołączonych do niej dokumentów wynikało, że jednym

z tych plików było pełnomocnictwo od skarżącej spółki dla Z.M.. Na wadliwe przyjęcie przez oba orzekające w sprawie organy, że inwestorem zgłaszanego przedsięwzięcia jest Z.M., wskazywało dodatkowo kilka innych okoliczności, takich jak treść złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podpisanego przez członka Zarządu spółki [...], argumenty podnoszone w odwołaniu wskazujące, że zgłoszenie wniesione zostało przez pełnomocnika spółki, czy wreszcie sama forma wniosku z [...] marca 20[...] r., który stanowił rodzaj pisma przewodniego przedstawiającego w załącznikach dokumentację niezbędną do zgłoszenia. Pominął Sąd pierwszej instancji także i to, że z postanowienia Starosty Pruszkowskiego z dnia [...] kwietnia 20[...] r. nie wynikało, których konkretnie załączników przesłanych w formie plików pdf nie można było otworzyć. Wezwanie do uzupełnienia zgłoszenia nie dawało więc stronie podstaw do przyjęcia, że chodzi o wszystkie załączniki,

w tym również te, które zawierały pełnomocnictwo oraz samo zgłoszenie. Tymczasem to właśnie one wskazywały, że inwestorem jest spółka [...], a nie Z.M. – jak przyjęły oba organy.

Analiza wszystkich powołanych wyżej okoliczności, której zabrakło

w zaskarżonym wyroku, winna doprowadzić Wojewódzki Sąd Administracyjny do przekonania, że Wojewoda Mazowiecki wadliwie przyjął w decyzji objętej skargą, iż spółka [...] nie jest inwestorem zgłaszanego przedsięwzięcia, a co za tym idzie nie ma przymiotu strony w sprawie. Umarzając postępowanie odwoławcze organ II instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. To z kolei powodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie ostatniego z wymienionych przepisów.

Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania opisane w pkt I ppkt b. jej petitum, jako oparte na usprawiedliwionych podstawach, prowadzą zatem do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku na podstawie art. 188 p.p.s.a. Uznając jednocześnie, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę i z przyczyn wskazanych już wyżej uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 20[...] r. w oparciu o art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Nie są natomiast zasadne pozostałe zarzuty opisane w pkt I ppkt a. oraz w pkt II petitum skargi kasacyjnej. Zarzuty te oparte zostały na przyjęciu, że w sprawie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem decyzja skierowana została do osoby niebędącej stroną w sprawie, a tym samym jest dotknięta wadą nieważności.

Powyższe zarzuty sformułowane zostały wobec decyzji organu I instancji wnoszącej sprzeciw. Decyzja Wojewody Mazowieckiego z [...] września 20[...] r. skierowana została do spółki [...] jako podmiotu wnoszącego odwołanie, gdyż decyzją tą umorzone zostało postępowanie odwoławcze wywołane wniesieniem odwołania przez skarżącą spółkę. Stroną postępowania toczącego się przed organem II instancji była spółka [...] i to w stosunku do niej decyzja organu odwoławczego została wydana. Nie można zatem twierdzić, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 20[...] r. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Jeśli nawet – jak argumentuje autor skargi kasacyjnej – wadę nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a można przypisać decyzji organu I instancji z [...] maja 20[...] r., to nie oznacza, że zarzut naruszenia tego przepisu będzie skuteczny wobec decyzji objętej skargą, a w konsekwencji w stosunku do zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była bowiem decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze, a więc decyzja nie rozstrzygająca sprawy merytorycznie, lecz koncentrująca się na kwestiach procesowych. Badaniem Sądu objęte zostały przesłanki podjęcia tej decyzji,

a konkretnie zasadność leżącego u jej podstaw ustalenia, że spółka [...] nie jest stroną postępowania administracyjnego. Zakresem kontroli sądowej przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w związku ze skargą wniesioną przez tę spółkę nie mogła być zatem decyzja organu I instancji wnosząca sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, gdyż przedmiot jej rozstrzygnięcia był zupełnie inny niż decyzji objętej zaskarżeniem. Dlatego w stanie faktycznym sprawy zarzuty skierowane wobec tej decyzji nie mogły być uznane za skuteczne, natomiast kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 20[...] r. nie była dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji będzie miał na uwadze przedstawione wyżej stanowisko prawne i rozpatrzy odwołanie wniesione przez inwestora [...] spółkę z o.o. spółkę komandytową z siedzibą w W..

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w treści art. 203 pkt 1

i art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.