Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędzia WSA Monika Sawa Protokolant referent Magdalena Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 stycznia 2020 r. nr 74/2020 w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 3 czerwca 2019 r., nr 142SD/2019; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz A.W. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z 14 stycznia 2020 r., nr 74/2020, Wojewoda Mazowiecki, po rozpoznaniu odwołania J. S., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 3 czerwca 2019 r., nr 142/SD/2019, o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym;

Nieruchomość położona w Warszawie przy ul. [....] i [...], ozn. jako "[...]" tabela likwidacyjna nr [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).

Wnioskiem z 21 czerwca 2006 r. J. S. (poprzedniczka prawna skarżącej A. W.) wystąpiła o przyznanie odszkodowania za nieruchomości położone przy ul. [...] i [....] o pow.[...] m2 oraz [...] m2, pochodzące z nieruchomości hipotecznej "[...]".

Decyzją z 3 czerwca 2019 r. Prezydent m. st. Warszawy orzekł o umorzeniu przedmiotowego postępowania odszkodowawczego jako bezprzedmiotowego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. S.

Decyzją z 14 stycznia 2020 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 3 czerwca 2019 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 28 k.p.a. i podniósł, że ustalenie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym oznacza wskazanie przepisu prawa materialnego, na podstawie którego dany podmiot może domagać się czynności organu.

Wojewoda wskazał, że podstawę materialnoprawną postępowania odszkodowawczego za nieruchomość dekretową stanowi art. 215 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z powołanego przepisu wynika, że niezależnie od rodzaju nieruchomości (gospodarstwo rolne, działka lub dom jednorodzinny) odszkodowania za nieruchomość mogą żądać osoby, które były jej właścicielami na dzień wejścia w życie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy tj. na dzień 21 listopada 1945 r. Natomiast gdy to następcy prawni dawnego właściciela żądają ustalenia na ich rzecz odszkodowania, powinni wykazać swą legitymację prawną w rozumieniu art. 28 k.p.a. związku z art. 215 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. w ten sposób, że istnieje ciągłość prawa własności nieruchomości na rzecz ich poprzednika prawnego od jej nabycia do jej utraty z mocy prawa poprzez wejście w życie dekretu z 26 października 1945 r. oraz że są oni pełnoprawnymi następcami prawnymi takiego właściciela.

Wojewoda podniósł również, że obowiązkiem organów prowadzących postępowanie w trybie art. 215 u.g.n. jest przede wszystkim ustalenie czy osoby występujące z wnioskiem o odszkodowanie mają legitymację do występowania z takim roszczeniem. Organ wskazał, że oparcie postępowania dowodowego na zasadzie oficjalności nie oznacza jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. Wojewoda przywołał pogląd piśmiennictwa, że w sytuacji gdy strona występuje do organu z żądaniem wydania orzeczenia (decyzji) o określonej treści, powołując się na określone fakty lub zdarzenia, to jej obowiązkiem jest również wskazanie dowodów lub środków dowodowych służących udowodnieniu istotnych okoliczności sprawy. W takim wypadku znajdzie zastosowanie art. 6 Kodeksu cywilnego.

W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie, organ pierwszej instancji podjął, zgodnie z art. 7, 77 i 80 k.p.a., czynności procesowe mające na celu ustalenie stanu własności przedmiotowych nieruchomości. Wojewoda wskazał na pisma organu kierowane do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu m. st. Warszawy, Archiwum Państwowego w Warszawie oraz Archiwum Państwowego w m. st. Warszawy Ekspozytura w [...]. Organ podniósł, że w odpowiedzi Urząd m. st. Warszawy Biuro Gospodarki Nieruchomościami Dzielnica [...] poinformował, że przedmiotowa nieruchomość nie figuruje w zasobach archiwalnych Biura. Z kolei Archiwum Państwowe w Warszawie Wieloosobowe Stanowisko ds. Działalności Archiwalnej w [....] poinformowało, że w zespole nr 72/662/0, PN. Hipoteka Warszawska XIX-XXI w. nie odnaleziono księgi wieczystej ozn. hip. "[...]" tabela Nr [...], nie posiadają też w swoim zespole akt PN. Kancelaria B. C. notariusza w Warszawie oraz zespołu akt PN. Starostwo [...] w Warszawie akt nr, obejmującego dokumentację z roku 1942.

Wojewoda wskazał, że wobec powyższego Prezydent wezwał stronę postępowania do uzupełnienia zebranego materiału dowodowego poprzez dostarczenie do akt sprawy dokumentu potwierdzającego kto był właścicielem przedmiotowej nieruchomości na dzień 21 listopada 1945 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem rozpatrzenia sprawy na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, strony do dnia wydania orzeczenia nie przedłożyły żądanego dokumentu ani nie poinformowały o podejmowanych czynnościach mających na celu uzyskanie takiego dokumentu.

Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, Prezydent nie naruszył art. 105 k.p.a. Wypełnił bowiem ciążący na nim obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Wobec zaś ustalenia, że poszukiwania nie doprowadziły do pozytywnego dla uznania legitymacji wnioskodawców rezultatu wezwał samą wnioskodawczynię do wykazania tytułu własności jej poprzedników prawnych, tj. J. S. i A. S. do przedmiotowej nieruchomości od dnia nabycia przez nich nieruchomości w dniu 22 marca 1941 r. i w dniu 16 maja 1942 r. do dnia wejścia w życie dekretu warszawskiego.

Wojewoda podkreślił, że powyższe akty notarialne z 1941 i 1942 r. wskazywały jedynie, na mocy jakiej transakcji cywilnej powołany tam podmiot nabył nieruchomość w dniu 22 marca 1941 r. i w dniu 16 maja 1942 r. Absolutnie jednak nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do ustalenia właściciela nieruchomości na dzień wejścia w życie dekretu. Zdaniem organu, podstawą do ustalenia stanu prawnego nieruchomości jest treść księgi wieczystej lub zbioru dokumentów, która jest urzędowym rejestrem mającym na celu ustalenie praw rzeczowych na nieruchomości, a więc prawa własności i innych praw związanych z nieruchomością.

Słusznie również, w ocenie organu odwoławczego, uznał Prezydent, że nie można wykluczyć, że od spisania powyższych aktów notarialnych nabycia nieruchomości przez J. S. i A. S. do dnia wejścia w życie dekretu warszawskiego, tj. 21 listopada 1945 r., mógł nastąpić obrót tą nieruchomością.

Wojewoda podniósł, że prawo własności do nieruchomości jest ujawniane na podstawie właściwego wpisu w księdze wieczystej. Kompetencje związane z ich prowadzeniem posiadają jednak wyłącznie sądy cywilne. Jedynym dokumentem pozwalającym na ustalenie tego rodzaju okoliczności jest wypis z właściwej księgi wieczystej. W sytuacji zaś gdyby takiego dokumentu nie można było uzyskać (z uwagi na zaginięcie lub zniszczenie księgi) zainteresowanym przysługuje powództwo do sądu cywilnego o ustalenie istnienia prawa lub stosunku prawnego (ewentualnie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym). W takiej sytuacji dopiero prawomocny wyrok sądu cywilnego byłby dla organów administracji wiążący.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła J. S. (poprzedniczka prawna A. W.) zarzucając tej decyzji naruszenie:

1) art. 28 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że wnioskodawczyni nie ma interesu prawnego, mimo że jest spadkobiercą po spadkodawcy, który posiadał tytuł prawny do nieruchomości,

2) art. 215 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez stwierdzenie, że wnioskodawczyni nie wykazała ciągłości prawa własności nieruchomości na rzecz jej poprzednika prawnego,

3) art. 6 Kodeksu cywilnego poprzez przerzucenie na wnioskodawczynię obowiązków zaprzeczenia oczywiście gołosłownej tezie organu, że skoro przedmiotowe nieruchomości mogły zostać sprzedane, to do wnioskodawczyni należy udowodnienie, że nie zostały sprzedane, w konsekwencji wywodząc zarzut, iż wnioskodawczyni nie była w stanie przedstawić dowodu zaprzeczającego całkowicie gołosłownej tezie organu, mimo że to do organu należało udowodnienie tej tezy, a więc udowodnienie, że nieruchomości zostały sprzedane,

4) naruszenie art. 7 oraz 7a k.p.a., tj. zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością, a więc organ nie może pomijać i nie poddać ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim aktów notarialnych potwierdzających własność przedmiotowej nieruchomości, sprowadzając całe postępowanie do żądania od wnioskodawczyni zaprzeczenia całkowicie gołosłownym domysłom organu, że:

- skoro nieruchomość mogła zostać sprzedana, to niedostarczenie dowodu, że nie była sprzedana oznacza, że wnioskodawczyni nie udowodniła ciągłości własności - założenie, że sama możliwość sprzedaży nieruchomości może stanowić podstawę wydania decyzji zaprzecza zasadzie prawdy obiektywnej,

5) art. 8 i 9 k.p.a. poprzez niepodjęcie żadnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a przede wszystkim pominięcie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

6) art. 77 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero całokształt zebranego materiału dowodowego może stanowić podstawę oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Wykonanie wymogów wynikających z przywołanych przepisów jest konieczne dla prawidłowego ustalenia normy prawnej znajdującej zastosowanie w danej sprawie, a w konsekwencji, ustalenia sytuacji prawnej stron postępowania, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Niedopuszczalne jest więc pominięcie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organy obu instancji, w tym przede wszystkim aktów notarialnych potwierdzających własność przedmiotowej nieruchomości, ograniczając się jedynie do zarzutu, że wnioskodawczyni nie była w stanie przedstawić dowodu zaprzeczającego całkowicie gołosłownym domysłom organów, które stwierdziły, że skoro przedmiotowa nieruchomość mogła być sprzedana przed wejściem w życie dekretu, to do wnioskodawczyni należy udowodnienie, że nie została sprzedana,

7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ograniczenie uzasadnienia decyzji jedynie do nieprzedstawienia przez wnioskodawczynię dowodu zaprzeczającego domysłom organu,

8) art. 2 § 2 ustawy z 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1796 ze zm.), który stanowi, że czynności notarialne, dokonane przez notariusza zgodnie z prawem, mają charakter dokumentu urzędowego, poprzez odebranie aktom notarialnym złożonym przez wnioskodawczynię przymiotu dokumentu urzędowego i domniemania prawdziwości,

9) art. 76 § 2 k.p.a. kształtującego domniemanie, zgodnie z którym dokumenty sporządzone urzędowo w przepisanej formie stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone,

10) art 70 § 3 k.p.a., który stanowi, że ciężar dowodu spoczywa na stronie, która neguje twierdzenia zawarte w dokumentach urzędowych,

11) art. 81a k.p.a, który stanowi, że w wypadku niedających się usunąć wątpliwości, gdy przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, z tym zastrzeżeniem, iż w niniejszej sprawie trudno mówić nawet o wątpliwościach dotyczących ciągłości posiadania, a jedynie o braku księgi wieczystej, mogącej stanowić jedyne źródło dokumentu, żądanego przez organ,

12) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie,

13) art. 10 pkt 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z 6 lipca 1982 r. poprzez jego błędne zastosowanie.

Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega decyzja Wojewody Mazowieckiego, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 3 czerwca 2019 r. o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania o ustalenie odszkodowania za działki o pow. [....] m2 oraz [...] m2 wchodzące w skład nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] i [...], ozn. jako "[...]" tabela likwidacyjna nr [...].

Powodem umorzenia postępowania w niniejszej sprawie było uznanie przez organy, że z wnioskiem o ustalenie odszkodowania wystąpiła osoba nieposiadająca przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej zwanej "k.p.a." W ocenie organów, wnioskodawczyni nie udowodniła bowiem praw jej poprzedników prawnych do gruntu objętego roszczeniem, z czym nie zgadza się skarżąca.

Przedmiotowe postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem J. S. (której następczynią prawną jest A. W.) o ustalenie odszkodowania. Powołany wniosek został złożony w trybie art. 215 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204), dalej zwanej "ustawą" lub "ustawą z 21 sierpnia 1997 r.". Zgodnie z art. 215 ust. 2 ustawy, jej przepisy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu z 21 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. W ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu jednorodzinnego.

W niniejszej sprawie organ przyjął, że akty notarialne z 22 marca 1941 i 16 maja 1942 r., którymi legitymowała się wnioskodawczyni, nie mogą stanowić dowodu na prawo własności J. S. i A. S., poprzedników prawnych J. S., w dacie wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r. – z uwagi na to, że prawo to nie wynika z wypisu z właściwej księgi wieczystej, której nie ma w zasobach archiwum z powodu jej zaginięcia.

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2204 z późn. zm., dalej zwanej " ukwh"), księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Przy tym księgi te prowadzi się na zasadzie indywidualności - jedna księga wieczysta odpowiada jednej nieruchomości w znaczeniu cywilistycznym (art. 24 ust. 1 ukwh). Oznacza to, że księga wieczysta stanowi prawne kryterium wyodrębnienia nieruchomości jako przedmiotu prawa własności. Określoną w art. 2 ukwh zasadę jawności ksiąg wieczystych przewidywał również art. 13 zdanie 1 dekretu z 11 października 1946 r. - Prawo o księgach wieczystych (Dz. U. z 1946 r., Nr 57, poz. 320, por. też art. 22 i art. 52), a co do jawności materialnej - art. 17 dekretu z 11 października 1946 r. Prawo rzeczowe (Dz. U. z 1946 r., Nr 57, poz. 319).

Rację ma organ odwoławczy, że prawo własności do nieruchomości ujawniane jest na podstawie właściwego wpisu w księdze wieczystej, a kompetencje związane z prowadzeniem tych ksiąg posiadają wyłącznie sądy cywilne. Wbrew jednak twierdzeniu organu, jedynym dokumentem pozwalającym na ustalenie własności nie jest wypis z właściwej księgi wieczystej. Wpis w księdze wieczystej ma charakter deklaratoryjny. W wyniku zawarcia umowy kupna sprzedaży konstytutywny skutek zmiany po stronie podmiotowej następuje w dacie aktu notarialnego - niezależnie od tego czy nieruchomość posiadała urządzoną księgę wieczystą czy też takiej księgi nie posiadała. Ponieważ jednak z wpisami w księdze wieczystej wiążą się określone domniemania prawne (przykładowo art. 3 ukwh), to w przypadku nieruchomości posiadającej księgę wieczystą, do czasu zmiany właściciela w księdze wieczystej, na korzyść ewentualnego nabywcy gruntu działać będzie wyrażona w art. 5 ukwh zasada rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. W razie bowiem niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym, treść księgi wieczystej rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe. Oczywiste jest przy tym, jak już wskazano wyżej, że co do zasady w polskim systemie prawnym wpis prawa własności do księgi wieczystej ma charakter deklaratoryjny. Brak tego wpisu, w świetle zasady rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, chroni jedynie tego kto z podmiotem wpisanym w księdze dokonał czynności prawnej. Nie oznacza to jednak, że prawo nie wpisane do księgi wieczystej nie istnieje. Wyjątki w tym zakresie powinny wynikać z ustawy.

Na gruncie niniejszej sprawy, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonych rozstrzygnięć, organy nie kwestionują tego, że poprzednicy prawni skarżącej w 1941 i 1942 r. nabyli nieruchomości objęte wnioskiem o ustalenie odszkodowania. Organy wywodzą jedynie, że nie ma pewności, czy poprzednicy prawni skarżącej byli nadal właścicielami tych nieruchomości w dacie wejścia w życie dekretu warszawskiego (tj. w dniu 21 listopada 1945 r.). W ocenie Sądu, tego rodzaju stanowisko nie znajduje podstaw. Skoro bowiem organy nie powołują się w niniejszej sprawie na jakiekolwiek okoliczności, czy chociażby na jakikolwiek ślad, wskazujący na to, że w dacie wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r. poprzednicy prawni skarżącej nie byli już właścicielami nieruchomości, to podzielić trzeba stanowisko skarżącej, że nie ma powodu aby kwestionować prawo własności nieruchomości udokumentowane aktami notarialnymi.

Rację ma również skarżąca podnosząc, że w toku prowadzonego postępowania organy administracji obowiązane są do ustalania prawa własności określonej nieruchomości bez potrzeby odsyłania strony na drogę postępowania sądowego. Ustalenie tej okoliczności powinno zatem nastąpić w postępowaniu administracyjnym, ponieważ to organ jest obowiązany do ustalenia tej przesłanki. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w sprawie o przyznanie odszkodowania organ nie tyle ma "ustalić prawo własności", lecz wyjaśnić i ocenić, czy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy prawo własności zostało udokumentowane. Ustalenie tego rodzaju nie może być przerzucane, co słusznie podnosi skarżąca, na inne organy czy sądy. Rację ma również skarżąca zarzucając, że nie znajduje uzasadnienia poszukiwanie dowodów potwierdzających własność w postępowaniu cywilnym, podczas gdy postępowanie administracyjne użycza całego instrumentarium procesowego przydatnego do czynienia ustaleń w tym zakresie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 19 marca 2010 r., sygn. akt III CSK 169/09, Lex nr 654330). Zresztą, co istotne, w niniejszej sprawie organy orzekające nie kwestionują treści aktów notarialnych z 22 marca 1941 r. oraz 16 maja 1942 r. ani ich mocy prawnej. Wywodzą jedynie, że nie ma pewności czy akty te nadal stanowiły tytuł własności w dacie wejścia w życie dekretu warszawskiego (tj. w dniu 21 listopada 1945 r.). Taka argumentacja organów, w braku konkretnych dowodów zaprzeczających stanowi własnościowemu wynikającemu z powołanych dokumentów, w ocenie Sądu, nie mogła mieć miejsca.

Powyższe skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. st. Warszawy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organy dokonały bowiem błędnej oceny materiału dowodowego, naruszając w ten sposób art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Prezydent m. st. Warszawy niezasadnie zastosował art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 215 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z kolei organ odwoławczy wadliwie zaakceptował decyzję organu pierwszej instancji naruszając art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania sądowego (pkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy.

Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni, dla potrzeb wywiedzenia statusu skarżącej jako strony postępowania, moc dowodową aktu notarialnego z 22 marca 1941 r. oraz aktu notarialnego z 16 maja 1942 r. bądź wykaże, w sposób nie budzący wątpliwości, że w dacie wejścia w życie dekretu warszawskiego (tj. w dniu 21 listopada 1945 r.) poprzednicy prawni skarżącej nie byli już właścicielami objętych wnioskiem nieruchomości.