Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. M. na bezczynność Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. w przedmiocie ważności umowy ubezpieczenia obowiązkowego pozostawia bez rozpoznania wniosek M. M. . o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.

Pismem z dnia 17 października 2012 r. pełnomocnik M. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata dla sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2012 r., odrzucającego skargę na bezczynność Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. w przedmiocie wypłacenia odszkodowania

Zarządzeniem z dnia 15 marca 2013 r. referendarz sądowy pozostawił

wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na nie zastosowanie się przez wnioskodawcę do wezwania, w którym zgodnie z zarządzeniem Sądu zobowiązany został do złożenia wniosku na urzędowym formularzu.

W ustawowym terminie wnioskodawca wniósł od powyższego zarządzenia referendarza sprzeciw, w którym zakwestionował to rozstrzygnięcie wywodząc brak legalności działania. Do sprzeciwu nie załączył wymaganego przez Sąd formularza PPF.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) skuteczne wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia wydanego przez referendarza sądowego powoduje, że to zarządzenie lub postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik w imieniu skarżącej wniósł w terminie sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego, stąd Sąd zobligowany jest

dokonać merytorycznej oceny sprawy w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

Wniosek skarżącego nie czyni zadość wymaganiom art. 252 §2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Artykuł 257 powoływanej ustawy z kolei stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, pozostawia się bez rozpatrzenia.

Na podstawie zarządzenia z dnia 11 kwietnia 2013 r. przesłano skarżącej urzędowy formularz wniosku PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wezwanie doręczone zostało w dniu 17 kwietnia 2013 r. W wyznaczonym terminie wnioskodawca nie nadesłał urzędowego formularza PPF.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r., pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił powody odmowy wykonania wezwania.

W tych okolicznościach wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania, działając na mocy art. 260 w zw. z art. 257 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak Sąd orzekł w postanowieniu.