Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w Ł. od decyzji G. I. T. D. z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić sprzeciw.

Zgodnie z art. 64c § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Z kolei w świetle art. 64b p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (§ 1), a sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję (§ 2).

Sprzeciw wniesiony w niniejszej sprawie spełnia warunki z art. 64c p.p.s.a., natomiast nie spełnia warunków z art. 64b p.p.s.a., który nakazując odpowiednie stosowanie do sprzeciwu przepisów o skardze, odsyła do art. 29 p.p.s.a., zgodnie z którym przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Ponadto z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że każde pismo strony, a więc i sprzeciw, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w dniu 31 sierpnia 2018 r. (data nadania k. 6) wniosła sprzeciw od zaskarżonej decyzji, doręczonej jej w dniu 20 sierpnia 2018 r., kierując sprzeciw (za pośrednictwem organu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 28 września 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/18 (k.12) stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. W wykonaniu tego postanowienia akta sprawy wraz ze sprzeciwem zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Mimo mylnego oznaczenia przez skarżącą sądu, do którego kierowany był sprzeciw, został on wniesiony za pośrednictwem organu w terminie przewidzianym w 64c § 1 p.p.s.a.

Po wpłynięciu sprzeciwu wraz z aktami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżąca została wezwana do podpisania sprzeciwu oraz do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 8 stycznia 2019 r. (potwierdzenie doręczenia k. 29).

W wykonaniu wezwania skarżąca nadesłała sprzeciw podpisany przez W. C. oraz informację z KRS, z której wynika że do reprezentowania Spółki uprawniony jest m.in. komplementariusz, którego reprezentuje W. C..

Dokumenty te skarżąca nadała wprawdzie w urzędzie pocztowym w dniu 10 stycznia 2019 r. (k.43), a zatem w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, jednak przesyłkę skierowała nieprawidłowo za pośrednictwem organu, a nie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, z którego pochodziło wezwanie skierowane do skarżącej. W związku z tym, że pierwotnie sprzeciw był kierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ, za pośrednictwem którego skarżąca dokonała uzupełnienia braków formalnych, przesłał nadesłane dokumenty do tego Sądu, który dopiero w dniu 1 lutego 2019 r., a więc po upływie 7-dniowego terminu, nadał przesyłkę do tutejszego Sądu. (k.46 i 31).

Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Zatem wykonanie przez skarżącą wezwania po upływie ustawowego terminu jest bezskuteczne, a więc jest traktowane tak, jakby skarżąca go w ogóle zarządzenia nie wykonała; skarżąca nie złożyła przy tym wniosku o przywrócenie terminu.

W związku z tym, sprzeciw nie może być merytorycznie rozpatrzony, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.