Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2022 r. sprawy ze skargi Izby Adwokackiej w L. na bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie do udostępnienia Izbie Adwokackiej w L. listy spraw z urzędu w sprawach karnych przydzielonych adwokatom Izby Adwokackiej w L. w roku 2021, zawierającej imię nazwisko adwokata, względnie nr wpisu na listę adwokatów, oznaczenie wydziału Sądu, sygnaturę akt sprawy, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; II. stwierdza, że Prezes Sądu Okręgowego w Lublinie dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Izby Adwokackiej w L. z 21 kwietnia 2022 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie na rzecz Izby Adwokackiej w L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 17 maja 2022 r. Izba Adwokacka w L. (dalej także jako: skarżąca), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskiem z 21 kwietnia 2022 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej, powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r., o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.), zwrócił się o udostępnienie listy spraw z urzędu w sprawach karnych przydzielonych adwokatom Izby Adwokackiej w L. w roku 2021 zawierającej imię nazwisko adwokata, względnie nr wpisu na listę adwokatów, oznaczenie wydziału Sądu, sygnaturę akt sprawy.

W odpowiedzi na wniosek, pismem z 2 maja 2022 r. Prezes Sądu Okręgowego zawiadomił skarżącą, że żądana informacja nie dotyczy informacji o działaniu sądów jako instytucji publicznej, ponieważ ma charakter prywatny. Wykonywanie zawodu adwokata, bez względu na sposób jego ustanowienia w postępowaniu sądowym, nigdy nie wiąże się z realizacją władzy publicznej. Ponadto, organ wyjaśnił, że Sąd Okręgowy nie prowadzi zestawień czy ewidencji zawierających wnioskowaną informację, zaś ich odszukanie wiązałoby się z koniecznością wglądu do akt sądowych oraz ich analizy. Organ podniósł również, że Rada jako organ samorządu zawodowego, może samodzielnie uzyskać żądane informacje od zrzeszonych adwokatów w odpowiedzi na zapytanie skierowane przez Radę.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, w złożonej do sądu skardze, Izba Adwokacka w L. zarzuciła Prezesowi Sądu naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust.1 u.d.i.p. w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2020 roku w sprawie sposobu zapewnienia oskarżonemu korzystania z pomocy obrońcy z urzędu (Dz. U. z 2020, poz. 1681), poprzez przyjęcie, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, podczas gdy przydział spraw karnych z urzędu, w ramach zapewnienia oskarżonemu prawa do obrońcy, jest zadaniem publicznym realizowanym przez sąd. Taka informacja jest informacją o sprawach publicznych, dotyczącą realizacji obowiązku sądu a nie adwokata, jest zatem informacją o działalności sądu.

Ponadto, jak podniosła skarżąca, nie zwalnia z obowiązku udostępnienia informacji fakt nieprowadzania list zawierających żądane informacje przez organ zobowiązany, wówczas, gdy organ ten na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. ma prawny obowiązek udzielenia informacji także przetworzonej. Skarżąca powołując się na § 9 rozporządzenia wskazała, że sąd ma prawny obowiązek prowadzenia takiej listy, a zakres żądanych przez skarżącą informacji nie wykracza poza minimum, które taka lista winna zawierać zgodnie z rozporządzeniem. Warunkiem koniecznym prawidłowej realizacji obowiązku wyznaczania adwokatów z urzędu, zgodnie z kolejnością na liście, jest posiadanie takiej listy. Nie można skutecznie zrealizować takiego obowiązku nie mając świadomości, który adwokat z listy został ostatnio wyznaczony.

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o: (1) stwierdzenie, że Prezes Sądu dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 21 kwietnia 2021 r. o udzielenie informacji publicznej; (2) zobowiązanie Prezesa Sądu do udostępnienia Okręgowej Radzie Adwokackiej w L., w terminie 14 dni, listy spraw z urzędu w sprawach karnych przydzielonych adwokatom Izby Adwokackiej w L. w roku 2021 zawierającej imię nazwisko adwokata, względnie nr wpisu na listę adwokatów, oznaczenie wydziału Sądu, sygnaturę akt sprawy; (3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 2 maja 2022 r., że żądanie skarżącej nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).

Postanowieniem z 12 lipca 2022 r. Sąd przeprowadził na wniosek skarżącej dowód z dokumentu w postaci informacji Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie z 17 lutego 2020 r. dotyczącej listy spraw z urzędu przydzielonych adwokatom Izby w 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii formalnych – prawidłowego określenia podmiotu, który wniósł skargę w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu podmiotem wnoszącym skargę jest Izba Adwokacka w L., a nie Okręgowa Rada Adwokacka w L..

W świetle przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2022 r., poz. 1184; dalej jako: P.a.), osobowość prawną ma izba adwokacka (art. 10), okręgowa rada adwokacka jest jej organem (art. 39 pkt 2), z kolei radę reprezentuje dziekan (art. 48 ust. 1). Do zakresu działania okręgowej rady adwokackiej należą wszystkie sprawy adwokatury, których załatwienia ustawa nie zastrzega organom adwokatury oraz innym organom izb adwokackich, organom zespołów adwokackich lub organom państwowym (art. 44 ust. 1).

Zdolność sądową w postępowaniu przed sądem administracyjnym mają osoby prawne, ale także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 25 § 1

i 3 p.p.s.a.). Zdolność sądowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest zatem uzależniona od posiadania osobowości prawnej, ale od zdolności do bycia podmiotem praw i obowiązków regulowanych prawem administracyjnym bądź innymi dziedzinami prawa w sprawach podległych kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.

O ile w sferze prawa prywatnego treść art. 10 P.a. nie pozostawia wątpliwości w sferze zdolności prawnej organów adwokatury, o tyle w sferze prawa administracyjnego ocena ta nie jest już tak jednoznaczna, z uwagi na złożoność stosunków prawnych, których podmiotem mogą być organy adwokatury (zarówno jako organ administrujący, jak i podmiot administrowany).

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę przytoczoną treść przepisów Prawa o adwokaturze oraz art. 25 § 1 i art. 28 § 1 p.p.s.a., w sytuacji, gdy organ adwokatury występuje jako podmiot ubiegający się o uzyskanie informacji publicznej, podmiotem tym jest odpowiednia osoba prawna, reprezentowana przez stosowny organ. W warunkach rozpoznawanej sprawy będzie to izba adwokacka, reprezentowana przez jej organ, tj. okręgową radę adwokacką. Tak też należy rozstrzygnąć kwestie zdolności sądowej w postępowaniu dotyczącym udostępnienia informacji publicznej w sprawie, w której organ adwokatury występuje jako wnioskodawca. Określenie podmiotu w treści skargi było zatem prawidłowe i takie też zastosowano w sentencji wyroku Sądu.

Przechodząc do meritum sprawy należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż Prezes Sądu Okręgowego dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej z 21 kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Należy na wstępie przypomnieć, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Przede wszystkim, wbrew argumentom Prezesa Sądu, żądanie Rady (reprezentującej Izbę) dotyczy informacji publicznej.

Żądanie wnioskodawcy w rozpoznawanej sprawie dotyczyło "listy spraw z urzędu w sprawach karnych przydzielonych adwokatom Izby Adwokackiej w L. w roku 2021 r., zawierającej imię i nazwisko adwokata, względnie numer wpisu na listę adwokatów, oznaczenie wydziału Sądu, sygnaturę akt sprawy".

Zasadnicza argumentacja organu bazuje na tezie, że żądane informacje nie dotyczą spraw publicznych, w szczególności nie odnoszą się do wykonywania władzy publicznej.

Wypada przypomnieć, że zakres przedmiotowy (art. 1 ust. 1, art. 6) i podmiotowy (z perspektywy podmiotów zobowiązanych – art. 4) ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje w sposób oczywisty, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej wiąże się nie tylko z wykonywaniem kompetencji władczych (wykonywaniem władzy publicznej), ale szerzej – z wykonywaniem zadań publicznych, niezależnie czy ich realizacja wiąże się z kompetencjami władczymi.

O ile oczywiste jest, że adwokaci pełniący funkcję obrońcy z urzędu nie wykonują żadnych kompetencji władczych, to równie oczywistym jest, że wykonują zadanie publiczne. Konieczność zapewnienia profesjonalnej pomocy prawnej w sprawach karnych określonym osobom, które nie są w stanie tej pomocy zapewnić sobie własnym staraniem jest zadaniem publicznym, mającym umocowanie na szczeblu Konstytucji (art. 42 ust. 2) oraz ustawodawstwa zwykłego (art. 78, art. 79, art. 81 Kodeksu postępowania karnego). Realizacja tego zadania stanowi istotny element gwarancji prawa do obrony, stanowiącego fundament wymiaru sprawiedliwości w demokratycznym państwie prawa (art. 42 ust. 2 Konstytucji, art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka).

W tej sytuacji całkowicie nietrafne są argumenty Prezesa Sądu wskazujące, że chodzi o sprawy prywatne. Nie dość, że nie do końca wiadomo, w czym ma się przejawiać prywatność spraw (w tym, że dotyczą one indywidualnych spraw osób oskarżonych, czy że dotyczą indywidualnej działalności zawodowej adwokata), to argumentacja ta pomija całkowicie istotę przedmiotu żądania, odnoszącego się nie do reprezentacji stron w jakichkolwiek sprawach zawisłych przed Sądem, ale do pełnienia funkcji obrońcy z urzędu w sprawach karnych. Pomijając już nawet ugruntowany pogląd orzecznictwa, że zawód adwokata jest zawodem zaufania publicznego, adwokat w związku z wykonywaniem zawodu korzysta z ochrony przysługującej funkcjonariuszom publicznym, realizuje w istocie funkcje publiczne (por. por. przykładowo: wyroki NSA z 24 styczni 2018 r., I OSK 394/16 i I OSK 395/16; wyrok WSA w Szczecinie z 7 listopada 2018 r., II SAB/Sz 123/18), to kwalifikacja pełnienia funkcji obrońcy z urzędu jako realizacji zadań publicznych jest tak oczywista, że nie podlega wręcz żadnej dyskusji.

Już ta konstatacja jest wystarczająca do uznania, że Prezes Sądu dopuścił się bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku Izby z 21 kwietnia 2022 r., błędna była bowiem kwalifikacja żądań zawartych we wniosku jako niedotyczących informacji publicznej.

Skoro żądania zawarte we wniosku odnosiły się do informacji publicznej, prawidłowa, zgodna z ustawą o dostępie do informacji publicznej, reakcja organu powinna polegać na udzieleniu informacji zgodnie z wnioskiem, albo na wydaniu decyzji o odmowie udzielenia informacji.

Odnosząc się do dalszych argumentów podnoszonych przez Prezesa Sądu, dotyczących braku zestawień czy ewidencji zawierających wnioskowaną informację należy stwierdzić, że brak dokumentacji umożliwiającej bezpośrednie uzyskanie danych niezbędnych do udostępnienia informacji publicznej, może w pewnych uwarunkowaniach uzasadniać kwalifikację informacji jako przetworzonej. Należy jednak zwrócić uwagę na dwie istotne kwestie.

Po pierwsze, nawet w przypadku uznania tych argumentów za zasadne, należałoby i tak stwierdzić, że Prezes Sądu dopuścił się bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku Izby, gdyż bazując na takiej argumentacji organ powinien był wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Forma pisma informującego (czynności materialno-technicznej) jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku udostępnienia informacji publicznej lub kwalifikacji żądania jako niedotyczącego informacji publicznej. Żądanie Izby dotyczyło informacji publicznej, należało zatem rozpoznać je udzielając informacji albo wydając decyzję odmowną.

Po drugie, w ocenie Sądu argumenty Prezesa Sądu są niezasadne.

Z argumentacją organu dotyczącą braku dokumentacji umożliwiającej bezpośrednie uzyskanie danych niezbędnych do udostępnienia informacji publicznej trudno się zgodzić, wobec treści przepisów przywoływanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2020 r. w sprawie sposobu zapewnienia oskarżonemu korzystania z pomocy obrońcy z urzędu, z której wynika, że obowiązkiem Prezesa Sądu jest prowadzenie listy adwokatów, dla celów wskazywania obrońcy z urzędu.

W myśl § 2 rozporządzenia odpowiednio okręgowa rada adwokacka przedstawia prezesowi sądu okręgowego, którego obszar właściwości obejmuje zasięg terytorialny danej izby, wykaz adwokatów uprawnionych do obrony w postępowaniu karnym według przepisów o ustroju adwokatury, mających siedzibę zawodową (miejsce zamieszkania) na obszarze właściwości danego sądu, deklarujących gotowość udzielania oskarżonym pomocy prawnej z urzędu. Na podstawie przedstawionych wykazów prezes sądu ustala ułożoną w porządku alfabetycznym według nazwisk listę obrońców (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 9 ust. 1 zdanie pierwsze prezes sądu, sąd lub referendarz sądowy wyznacza obrońcę z urzędu z listy obrońców według kolejności wpływu wniosków i potrzeb wynikających z innych okoliczności uzasadniających jego wyznaczenie, uwzględniając posiadane informacje o braku sprzeczności interesów stron postępowania.

Prawidłowa realizacja obowiązku wyznaczania obrońcy z urzędu wymaga zatem, wbrew argumentacji Prezesa, posiadania takiej dokumentacji, która umożliwia udzielenie odpowiedzi na wniosek Izby. Jeśli taka dokumentacja nie jest prowadzona, pojawia się retoryczne w istocie pytanie, w jaki sposób wyznaczani są obrońcy z urzędu zgodnie z wymogami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może zasłaniać się argumentem przetworzonego charakteru informacji, jeśli konieczność wykonania dodatkowych czynności celem wyszukania danych niezbędnych do udzielenia odpowiedzi na wniosek wynika z nieprawidłowego prowadzenia dokumentacji. W ocenie Sądu nie sposób zatem zgodzić się w uwarunkowaniach rozpoznawanej sprawy, że żądanie Rady dotyczy informacji przetworzonej.

Ponadto, gdyby nawet uznać zasadność kwalifikacji informacji jako przetworzonej, działania Prezesa Sądu i tak musiałyby zostać uznane za nieprawidłowe. Należy przypomnieć, że kwalifikacja informacji jako przetworzonej nie jest przesłanką negatywną udostępnienia informacji, ale okolicznością, determinującą dodatkowy wymóg udostępnienia informacji, w postaci wykazania przez wnioskodawcę, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Rodzi to jednak również określone obowiązki po stronie organu zobowiązanego, który powinien w tej sytuacji wezwać wnioskodawcę do wykazania dodatkowej przesłanki szczególnego interesu. W rozpoznawanej sprawie Prezes Sądu takich działań nie podjął.

Ponadto argumentacja Izby podnoszona już w toku prowadzenia korespondencji z Prezesa Sądu wskazuje na wykazanie przez Izbę, że przesłanka szczególnej istotności udostępnienia informacji dla interesu publicznego została spełniona. Rada adwokacka jako organ izby adwokackiej ma prawo do uzyskiwania informacji niezbędnych do weryfikacji, czy zadania publiczne, których realizacja jest przypisana członkom korporacji, są prawidłowo przydzielane. Zadaniem samorządu zawodowego adwokatury jest m.in. reprezentowanie adwokatury i ochrona jej praw (art. 3 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze). W swoich pismach kierowanych do Prezesa Sądu Rada wskazywała, że wniosek o udostępnienie informacji jest związany ze zgłaszanymi przez członków samorządu adwokackiego zastrzeżeniami co do prawidłowości wyznaczania adwokatów z urzędu w sprawach karnych. Rada jako organ izby adwokackiej (podmiotu samorządu zawodowego) ma pełne prawo do uzyskania informacji niezbędnych do weryfikacji, czy zadania publiczne, w którego realizacji współpracuje z Sądem, są prawidłowo rozdysponowywane pomiędzy poszczególnych członków samorządu zawodowego, zgodnie z wymogami określonymi w obowiązujących przepisach.

Tym niemniej jednak zgłaszane przez adwokatów zastrzeżenia nie mają nawet znaczenia dla wykazania przesłanki szczególnej istotności udostępnienia informacji. W istocie konieczność przekazywania takich informacji pomiędzy sądami a organami samorządu zawodowego powinna być traktowana jako standard umożliwiający prawidłową współpracę, a konieczność uruchamiania procedury dostępu do informacji publicznej i powstanie jakiegokolwiek sporu sądowego na tym tle, każe stawiać pytanie, dlaczego ten oczywisty standard współpracy nie jest realizowany przez jednego z partnerów. Wrażenie postrzegania opozycyjności ról sądu i korporacji zawodowej, jakie nieodmiennie narzuca się wobec stanowiska organu, może wskazywać na brak zrozumienia, że zapewnienie należytych gwarancji prawa do obrony jest w tym przypadku wspólnym zadaniem publicznym tak sądu, jak i korporacji zawodowej. Działania Prezesa Sądu w odpowiedzi na wniosek Rady z 21 kwietnia 2022 r. stają się tym bardziej niezrozumiałe, jeśli uwzględnić dotychczasową praktykę sprawnej współpracy w tym zakresie, o czym świadczy podnoszona w skardze

i udokumentowana okoliczność udostępnienia analogicznych we wcześniejszych okresach (za rok 2019). Innymi słowy: udostępnienie danych, o które zwróciła się Rada powinno być naturalnym standardem, a nie źródłem sporu z wykorzystaniem mechanizmów udostępnienia informacji publicznej.

Należy jeszcze zauważyć, że choć w piśmie informującym z 2 maja 2022 r. oraz w odpowiedzi na skargę wątek ten już się nie pojawia, to we wcześniejszej korespondencji kierowanej do wnioskodawcy (pismo z 5 kwietnia 2022 r.) Prezes Sądu podnosił argumenty mogące wskazywać na zastrzeżenia co do udostępnienia informacji motywowane względami prawa do prywatności.

Jakkolwiek konieczność ochrony prywatności osób, których dotyczy wniosek jest oczywiście ustawową przesłanką odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), to jednak i ta argumentacja jest niezasadna i nie broni organu przed zarzutem bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku z 21 kwietnia 2022 r.

Patrząc z perspektywy formalnej, odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na przesłankę ochrony prywatności osoby fizycznej wymaga zastosowania formy decyzji administracyjnej, a nie pisma informacyjnego. Z kolei z perspektywy merytorycznej, nie sposób tej przesłanki zastosować do wniosku Rady. Po pierwsze, adwokat pełniący rolę obrońcy z urzędu pełni funkcję publiczną, realizując zadanie publiczne, co wyklucza stosowanie przesłanki negatywnej udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p.). Po drugie, jak trafnie podnosiła Rada w piśmie z 21 kwietnia 2022 r., dane osobowe adwokatów w postaci imienia i nazwiska są publicznie dostępne.

Powyższe rozważania prowadzą do następujących konkluzji uzasadniających poszczególne składowe sentencji wyroku Sądu:

Po pierwsze, Prezes Sądu dopuścił się bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z 21 kwietnia 2022 r.

Po drugie, w ocenie Sądu zachodzą przesłanki uzasadniające zobowiązanie organu nie tylko do rozpoznania wniosku, ale wprost – do udostępnienia żądanej informacji. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Jednakże, w takim przypadku, sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1 pkt 1b p.p.s.a.). W ocenie Sądu powyższe przesłanki zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. Z przedstawionej wyżej argumentacji wynika, że żądanie Izby zawarte we wniosku z 21 kwietnia 2022 r. dotyczyło informacji publicznej i nie występują żadne okoliczności mogące uzasadniać odmowę udostępnienia informacji w drodze decyzji administracyjnej, ani ze względu na przetworzony charakter informacji, ani potrzebę ochrony prywatności osoby fizycznej. W tych uwarunkowaniach sprawy jedyną prawidłową formą reakcji organu na wniosek z 21 kwietnia 2022 r. jest udostępnienie żądanej informacji publicznej.

Po trzecie, jakkolwiek Prezes Sądu dopuścił się bezczynności, to jednak z pewnością nie miała ona charakteru rażącego (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Bezczynność była wynikiem błędnej kwalifikacji żądań zawartych we wniosku z 21 kwietnia 2022 r., a nie złej woli organu, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 1b Sąd orzekł jak w punktach I-III sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., przyznając skarżącej zwrot kosztów w kwocie, obejmującej uiszczony wpis od skargi.