II SA/Łd 930/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-18	
Data wpływu	2025-12-17	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Arkadiusz Blewązka
Beata Czyżewska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 1233; art. 11 ust. 2; Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 572; art. 107 par. 1 i par. 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 145 par.1 pkt 1 lit. c i lit. a, art. 239 par. 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Dnia 18 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek - Krzywicka Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2026 roku sprawy ze skargi Fundacji S. z siedzibą w G. na decyzję Rektora Politechniki Łódzkiej z dnia 7 listopada 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję. MR	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 7 listopada 2025 r. Rektor Politechniki Łódzkiej, na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 572 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku Fundacji S. o udzielenie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej z uwagi na zastrzeżenie poufności, odmówił udostępnienia informacji publicznej.

Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że 24 października 2025 r. do Rektora Politechniki Łódzkiej wpłynął wniosek J. G. działającej w imieniu Fundacji o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania następujących informacji:

1. Pełnej treści wszystkich umów zawartych pomiędzy A a Politechniką Łódzką (nie dotyczy trójstronnych umów zawieranych dodatkowo z osobami fizycznymi).

2. Wszystkich zachowanych zapisów obrad władz uczelni, podczas których podejmowana była tematyka jakichkolwiek działań A związanych z przyszłą/potencjalną, bieżącą lub zakończoną współpracą z Politechniką Łódzką lub jakimikolwiek innymi uczelniami.

3. Całej oficjalnej korespondencji pomiędzy Politechniką Łódzką i A dotyczącej kwestii związanych z oferowaniem i wykonywaniem wyżej wspomnianych umów, włączając w to również zanonimizowaną korespondencję dotyczącą skarg kursantów i podjętych w związku z nimi działań.

4. Treści wszystkich decyzji, opinii i ekspertyz (w tym opinii prawnych), które zostały wytworzone przez lub na wniosek Politechniki Łódzkiej, a dotyczą w jakikolwiek sposób A.

5. Miesięczne zestawienie przychodów, wpływów, kosztów i zysków Politechniki Łódzkiej osiągniętych w wyniku współpracy z firmą A przez cały okres wspólnych działań.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z 7 listopada 2025 r. wyjaśnił wnioskodawcy, iż:

W zakresie pkt 2 i 4 dokumenty wewnętrzne nie podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. Dokumenty wewnętrzne, czyli dokumenty, które nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych, służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk i nie są wyrazem stanowiska organu w ramach przypisanych mu kompetencji. Dokumentem wewnętrznym może być dokument obrazujący przygotowania organu do zajęcia stanowiska w ramach przypisanych kompetencji, a takim jest protokół posiedzenia zespołu pełniącego funkcje doradcze dla organu. Co więcej, według orzecznictwa "Informacja publiczna nie jest informacją abstrakcyjną, ani też urzędową wykładnią prawa. Przy formułowaniu powyższego stanowiska należy mieć na względzie, że organ zobowiązany jest do "udostępnienia" informacji będącej w jego posiadaniu, a nie do jej "wytworzenia" na żądanie wnioskodawcy.

W zakresie pkt 3 in fine dotyczącego udostępnienia zanonimizowanej korespondencji dotyczącej skarg kursantów i podjętych w związku z nimi działań w okresie współpracy Politechniki Łódzkiej z firmą A organ poinformował, że nie wpłynęły do Politechniki Łódzkiej jakiekolwiek skargi kursantów.

W zakresie pkt 5 organ zauważył, iż żądane informacje stanowią informację przetworzoną, a żądanie udostępnienia informacji przetworzonych wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego i wezwał wnioskodawcę w tym zakresie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Organ zaznaczył, że w judykaturze podkreśla się, iż interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa (wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2006 r., II SA/Wa 1721/05). Wnioskodawca powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych do poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (wyrok NSA z 27 stycznia 2011 r., I OSK 1870/10). Tak więc organ stwierdził, że informacja z pkt 5 jest informacją przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc w celu jej uzyskania wnioskodawca powinien wykazać, iż uzyskanie żądanej przetworzonej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Żądanie udostępnienia informacji wymienionych w pkt 5 wniosku, o którym mowa na wstępie, którego zakres dotyczy wykonania przez Uczelnię szeregu czynności organizacyjnych, innych niż te prowadzone w bieżącej działalności Uczelni niewątpliwie stanowi informację przetworzoną stąd zasadne jest żądanie wykazania wystąpienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Uczelnia ze względu na rozproszenie danych z zakresu przychodów, wpływów, kosztów i zysków dla poszczególnych współprac z podmiotami zewnętrznymi, a także brak rejestru zbierającego wszystkie żądane przez wnioskodawcę informacje, zmuszona będzie w celu udzielenia informacji do oddelegowania przynajmniej jednego pracownika w pełnym wymiarze pracy do zebrania i przetworzenia niezbędnych danych w celu skompletowania dokumentów niezbędnych do udostępnienia żądanych danych.

Jak podkreślił organ do dnia wydania niniejszej decyzji wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego.

Rektor Politechniki Łódzkiej stwierdził następnie, że treści negocjacji, korespondencji oraz umowy zawartej pomiędzy A a Politechniką Łódzką na mocy łączącej strony umowy została uznana w całości za informację poufną.

Jak wyjaśnił w dalszej kolejności organ z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wynika podstawa ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej w drodze ustawy m.in. ze względu na prawa podmiotów gospodarczych. Art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że prawo do tej informacji podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Zdaniem Rektora, umowa o współpracy zawarta pomiędzy A sp. z o.o. a Politechniką Łódzką, a także wymieniana na podstawie tej umowy korespondencja zawiera dane i informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż całościowo stanowi zbiór informacji gospodarczych i handlowych, które niezaprzeczalnie mają wartość handlową z punktu widzenia wykonywanej przez A sp. z o.o. działalności gospodarczej polegającej na oferowaniu szkoleń z zakresu technologii informatycznych i cyberbezpieczeństwa. Zawiera bowiem informacje dotyczące m.in pracowników oddelegowanych przez A sp. z o.o., programu szkoleń, podziału zysków. Zważywszy także na fakt, że cyberbezpieczeństwo to ogół technik, procesów i praktyk stosowanych w celu ochrony sieci informatycznych, urządzeń, programów i danych przed atakami, uszkodzeniami lub nieautoryzowanym dostępem to ochrona tych informacji przez Politechnikę Łódzką powinna być wykonywana ze szczególną starannością. Zachowanie przez Politechnikę Łódzką należytej staranności w dochowaniu tajemnicy przedsiębiorstwa A sp. z o.o. przyczynia się do możliwości dalszego funkcjonowania tej spółki na rynku i prowadzenia działalności gospodarczej, bez jej narażenia na próby pozyskania informacji umożliwiających założenie działalności o tożsamym zakresie działania w oparciu o udostępnione jej kontrahentom informacje. Posiadanie informacji technicznych i handlowych spółki, w szczególności przez byłego pracownika spółki mogłoby spowodować szkody dla interesów gospodarczych lub finansowych, pozycji strategicznej lub zdolności do konkurowania, gdyż w pełni ujawniłoby model i szczegóły prowadzonej działalności.

Co więcej, ujawnienie żądanych informacji przez Politechnikę Łódzką mogłoby naruszyć jej wizerunek jako rzetelnego kontrahenta, gdyż mogłoby zostać zakwalifikowane jako czyn nieuczciwej konkurencji. Mając na uwadze uregulowania zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznej Politechnika Łódzka może bowiem wydawać się ryzykownym kontrahentem, któremu nie powinno się powierzać jakichkolwiek informacji handlowych, gdyż mogą one w każdej chwili zostać wykorzystane przeciwko stronie powierzającej przez osoby trzecie bądź podmioty gospodarcze.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Rektora Politechniki Łódzkiej wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Fundacja S. z siedzibą w G., wniosła o jej uchylenie, zasądzenie od organu na rzecz Fundacji kosztów postępowania według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wobec zaskarżonej decyzji strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP;

3) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu, że udostępnienie żądanych informacji naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy;

4) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o obowiązku podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

5) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona;

6) ewentualnie i z daleko idącej ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd nie uznał zarzutu wskazanego w pkt 4, zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim prawo do informacji obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie.

Dodatkowo strona skarżąca, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów - wszystkich umów zawartych pomiędzy Politechniką Łódzką a przedsiębiorcą działającym pod firmą A, których treść jest przedmiotem spornego wniosku o dostęp do informacji publicznej, na okoliczność ustalenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej z powołaniem na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy.

W motywach skargi strona skarżąca wskazała, że we wniosku z 24 października 2025 r., przesłanym za pośrednictwem platformy ePUAP, Fundacja żądała między innymi następujących informacji: pkt 1 - pełnej treści wszystkich umów zawartych pomiędzy A, a Politechniką Łódzką (nie dotyczy trójstronnych umów zawieranych dodatkowo z osobami fizycznymi), pkt 2 - miesięcznego zestawienia przychodów, wpływów, kosztów i zysków Politechniki Łódzkiej osiągniętych w wyniku współpracy z firmą A przez cały okres wspólnych działań. Wnioskowano także o inne informacje, które nie są przedmiotem zaskarżonej decyzji. Do dnia złożenia niniejszej skargi żądane informacje nie zostały udostępnione Fundacji. Decyzją z 7 listopada, odebraną przez Fundację 10 listopada, Rektor Politechniki Łódzkiej odmówił udzielenia informacji z punktu 1, uzasadniając to tajemnicą przedsiębiorcy. Odnosząc się do informacji z punktu 2, Rektor zwykłym pismem, także datowanym na 7 listopada 2025 r. stwierdził, że stanowią one informacje przetworzone i wezwał Fundację do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w terminie 14 dni. Zamiast czekać na upływ tego terminu, organ tego samego dnia wydał zaskarżoną decyzję.

Zdaniem strony skarżącej istota sporu wokół żądanej umowy sprowadza się do tego, czy żądane informacje podlegają ochronie przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., tj. czy stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Fundacja nie sprzeciwia się utożsamianiu tajemnicy przedsiębiorcy wspomnianej w u.d.i.p. z tajemnicą przedsiębiorstwa z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Politechnika Łódzka jest podmiotem publicznym i jej działalność powinna być transparentna. Informacje zawarte we wnioskowanej umowie muszą dotyczyć gospodarowania majątkiem publicznym (budynki, marka uczelni) w zamian za część zysków z rzeczonego przedsięwzięcia. Te informacje nie mogą być objęte tajemnicą przedsiębiorcy, bo nie dotyczą wcale działalności tego przedsiębiorcy, tylko działalności podmiotu publicznego, która jest jawna. Po drugie, ponieważ żądana umowa dotyczy współpracy pomiędzy publiczną uczelnią a prywatnym przedsiębiorcą, to musi zawierać informacje organizacyjne, które wprost wyznaczają zadania pracowników sektora publicznego w ramach realizacji celów tej współpracy. Może to sprawiać, że tajemnica przedsiębiorcy, tj. ograniczenie prawa dostępu do informacji przewidziane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie ma wcale zastosowania dla tych zapisów umowy ze względu na jego dosłowną treść. Nie wiedząc nic o samej treści tej umowy, a wiedząc jedynie, iż została zawarta z podmiotem publicznym i dotyczy rozporządzania dobrami publicznymi oraz wyznacza zadania osobom pełniącym funkcje publiczne, widać już wyraźnie, że nie jest możliwym, żeby cała jej treść podlegała ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Niezależnie od powyższego - zdaniem strony skarżącej - zawieranie umów z podmiotami publicznymi ma pewne konsekwencje - rozporządzanie mieniem publicznym przez taki podmiot powinno być transparentne. Innymi słowy, podmiot publiczny działa w oparciu o pewne preferencyjne zasady finasowania w stosunku do podmiotów niepublicznych, ale wiąże się to z jawnością i transparentnością ich działań. Jawność stanowi szczególny koszt prowadzenia interesów z podmiotem publicznym. Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy o finansach publicznych, środkami publicznymi są dochody z mienia jednostek sektora finansów publicznych. W niniejszej sprawie Politechnika Łódzka bez żadnych wątpliwości uzyskuje dochody z gospodarki mieniem publicznym. Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, gospodarka środkami publicznymi (czyli także sposób pozyskiwania dochodów z mienia) jest jawna. Co do zasady, wyłączanie jawności gospodarowania środkami publicznymi przez mechanizm tajemnicy przedsiębiorcy jest nie tylko wadliwe logicznie i prawnie, ale skutkuje tworzeniem żyznego podłoża do rozwoju rozmaitych patologii. Zapobieganie temu jest dokładnie tym, czemu konstytucyjna zasada jawności ma służyć.

Skarżąca odnosząc się do przywołanej w decyzji tajemnicy przedsiębiorstwa zauważyła, że do jej praworządnego zastosowania muszą zachodzić równocześnie trzy przesłanki. Po pierwsze - wnioskowana informacja publiczna musi stanowić informację techniczną, technologiczną, organizacyjną lub inną posiadającą wartość gospodarczą; po drugie - przedsiębiorca musiał podjąć niezbędne działania w celu zachowania tych informacji w poufności; po trzecie - informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej. Są to kolejno: przesłanka formalna, materialna oraz przesłanka faktycznej poufności. Przesłanka formalna, czyli fakt, że A podjęło niezbędne starania w celu zachowania żądanych informacji w poufności, jak wynika z treści decyzji, nie została przez Rektora zbadana. Przesłanka faktycznej poufności mówi nie o wąsko rozumianej wiedzy powszechnej, lecz o powszechnej dostępności informacji. Jeżeli osoba kompetentna i zdeterminowana zdoła dozwoloną prawnie drogą dotrzeć do informacji, które A chciałoby chronić, to nie można mówić o tym, że są one tajemnicą przedsiębiorcy. Organ nie zbadał wcale kwestii faktycznej poufności informacji, których udzielenia odmówił. Podsumowując Fundacja stwierdziła, że aby wykazać istnienie tajemnicy przedsiębiorcy, wszystkie trzy wymienione przesłanki muszą zachodzić jednocześnie. Organ zaś w ogóle nie zauważa obowiązku wykazania ani przesłanki formalnej, ani przesłanki faktycznej poufności, zamiast tego opierając swoją argumentację wyłącznie na ogólnych odniesieniach do przesłanki materialnej. Już to sprawia, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest fundamentalnie wybrakowane.

Odnosząc się do stanowiska organu, iż wnioskowane zestawienie finansowe stanowi informację przetworzoną, strona skarżąca stwierdziła, że organ nie wykazał aby wyodrębnienie danych dotyczących przychodów, wpływów, kosztów i zysków Politechniki Łódzkiej przez cały okres współpracy z firmą A wymagało podjęcia jakiegoś szczególnego wysiłku intelektualnego, ponadnormatywnego wysiłku. Rektor pominął całkowicie tę kwestię i uznał arbitralnie, że informacja ma charakter przetworzony, co jest wystarczające do odmowy udostępnienia informacji publicznej. W ocenie Fundacji takie stanowisko powinno być szczegółowo uzasadnione, czego w niniejszej sprawie organ nie uczynił. Rektor wezwał Fundację do wykazania, że żądane informacje mają szczególne znaczenie dla interesu publicznego w terminie 14 dni pod rygorem wydania decyzji odmownej, a jednocześnie w tym samym dniu wydał decyzję odmowną, argumentując iż "Do dnia wydania niniejszej decyzji wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego".

W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki Łódzkiej reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniósł o jej oddalenie. Organ przyznał, że 24 października 2025 r. skarżąca za pośrednictwem platformy ePUAP złożyła wniosek o dostęp do informacji publicznej. Odpowiadając na powyższy wniosek organ pismem z 7 listopada 2025 r. odniósł się do punktu 2 i 4 wniosku, pkt 3 in fine dotyczącego udostępnienia zanonimizowanej korespondencji dotyczącej skarg kursantów i podjętych w związku z nimi działań w okresie współpracy Politechniki Łódzkiej z firmą A oraz w zakresie pkt 5. Jednocześnie organ 7 listopada 2025 r. wydał decyzję w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej z pkt 1 wniosku o dostęp do informacji publicznej z 24 października 2025 r., co zdaniem organu, wynika wprost z uzasadnienia decyzji. Nieracjonalny jest, zdaniem Rektora Politechniki Łódzkiej zarzut, iż organ powinien poczekać z wydaniem decyzji również co do pkt 1 wniosku na upływ wyznaczonego w piśmie 14-dniowego terminu, gdyż wówczas organ dopuściłby się bezczynności ze względu na upływ ustawowego terminu.

W odpowiedzi na zarzuty stawiane przez skarżącą organ odwołał się do art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, art. 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji definiującego "tajemnicę przedsiębiorstwa" oraz wypracowanych na tym tle poglądów piśmiennictwa i orzecznictwa sądów administracyjnych. Organ wskazał, że umowa o współpracy zawarta pomiędzy A sp. z o.o. a Politechniką Łódzką zawiera dane i informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa gdyż całościowo stanowi zbiór informacji gospodarczych i handlowych, które niezaprzeczalnie mają wartość handlową z punktu widzenia wykonywanej przez A sp. z o.o. działalności gospodarczej polegającej na oferowaniu szkoleń z zakresu technologii informatycznych i cyberbezpieczeństwa. Zawiera bowiem informacje dotyczące m.in pracowników oddelegowanych przez A sp. z o.o., programu szkoleń, podziału zysków. Zważywszy także na fakt, że cyberbezpieczeństwo to ogół technik, procesów i praktyk stosowanych w celu ochrony sieci informatycznych, urządzeń, programów i danych przed atakami, uszkodzeniami lub nieautoryzowanym dostępem to ochrona tych informacji przez Politechnikę Łódzką powinna być wykonywana ze szczególną starannością. Zachowanie przez Politechnikę Łódzką należytej staranności w dochowaniu tajemnicy przedsiębiorstwa A sp. z o.o. przyczynia się do możliwości dalszego funkcjonowania tej spółki na rynku i prowadzenia działalności gospodarczej, bez jej narażenia na próby pozyskania informacji umożliwiających założenie działalności o tożsamym zakresie działania w oparciu o udostępnione jej kontrahentom informacje. Posiadanie informacji technicznych i handlowych spółki, w szczególności przez jej byłego pracownika mogłoby spowodować szkody dla interesów gospodarczych lub finansowych, pozycji strategicznej lub zdolności do konkurowania, gdyż w pełni ujawniłoby model i szczegóły prowadzonej działalności. Jak wskazywał już organ w zaskarżonej decyzji ujawnienie żądanych informacji przez Politechnikę Łódzką mogłoby naruszyć również jej wizerunek jako rzetelnego kontrahenta. Istnieje bowiem ryzyko zakwalifikowania ewentualnego udostępnianie żądanych danych skarżącemu jako czyn nieuczciwej konkurencji. Mając na uwadze uregulowania zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznych Politechnika Łódzka może bowiem wydawać się ryzykownym kontrahentem, któremu nie powinno się powierzać jakichkolwiek informacji handlowych, gdyż mogą one w każdej chwili zostać wykorzystane przeciwko stronie powierzającej przez osoby trzecie bądź podmioty gospodarcze.

Organ zauważył nadto, że A sp. z o.o. podjął niezbędne działania w celu zachowania informacji stanowiących tajemnicę w poufności, gdyż zdefiniował je w umowie jako informacje poufne, a także zadbał o wprowadzenie w umowie zakazu ich ujawniania osobom postronnym. Poufnością objęta została cała treść umowy. Za informacje poufne uznano bowiem w szczególności informacje dotyczące przedmiotu i zakresu umowy, jak również sposobu jej wykonania.

Odnosząc się do trzeciej i ostatniej przesłanki skutecznej odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy organ wskazał, że z posiadanych przez Politechnikę Łódzką informacji nie wynika aby informacje zawarte w umowie zostały podane do publicznej wiadomości. Przesłane przez skarżącą umowy stanowiące załączniki od 3b do 3f do skargi nie są tożsame z umową zawartą przez A sp. z o.o. z Politechniką Łódzką. Ujawnienie skarżącemu treści umowy łączącej A.1 i University of [...] nie powoduje powstania domniemania, iż wszystkie treści umów zawieranych przez podmioty w jakikolwiek sposób powiązane z A.1 (w tym A sp. z o.o.) zostały podane do publicznej wiadomości. Poza zakresem oceny w niniejszej odpowiedzi pozostaje kwestia zgodności z prawem ujawnienia skarżącemu przez University of [...] treści umowy łączącej A.1 i University of [...]. Skarżąca również mylnie utożsamia Program szkolenia z listą tematów udostępnioną na stronie kursu.

Tak więc, wobec informacji zawartych w umowie pomiędzy Politechniką Łódzką a A sp. z o.o. spełnione zostały trzy przesłanki wynikające z powołanego przez skarżącego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2019 r. o sygn. akt IV SA/Wr 389/19. 

Odnosząc się do rozważań skarżącej w zakresie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. organ wyjaśnił, że treść umowy łączącej A sp. z o.o. z Politechniką Łódzką nie zawiera informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

W zakresie punktu 5 wniosku organ odwołał się do poglądów judykatury wypracowanych na tle pojęcia informacji przetworzonej, a następnie stwierdził, że w Politechnice Łódzkiej nie prowadzi się rejestru zbierającego wszystkie żądane przez wnioskodawcę informacje. Prowadzenie szczegółowych rejestrów zawierających wskazane we wniosku informacje wymagałoby zatrudnienia dodatkowych osób, a także zaangażowania dodatkowych środków. Dlatego też żądanie udostępnienia informacji wymienionych we wniosku, o którym mowa na wstępie, którego zakres dotyczy wykonania przez Uczelnię szeregu czynności organizacyjnych i innych niż te prowadzone w bieżącej działalności uczelni niewątpliwie stanowi informację przetworzoną stąd zasadne jest żądanie wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Aby żądane przez wnioskodawcę informacje zostały zebrane w postaci umożliwiającej ich przekazanie Uczelnia musiałaby oddelegować tak jak wyżej wskazano, co najmniej jednego z pracowników na okres co najmniej miesiąca, co wiązałoby się z powstaniem dodatkowych, nieobjętych przyznaną Uczelni subwencją kosztów, a w skrajnych przypadkach mogłoby nawet sparaliżować codzienną pracę uczelni.

W świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Skarżąca w niniejszej sprawie takiego interesu nie wykazała.

Mając na względzie powyższe organ uwzględnił całokształt okoliczności i wydał decyzję odpowiadającą prawu.

W replice do odpowiedzi na skargę z 13 stycznia 2026 r. strona skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty oraz wnioski skargi i obszernie ustosunkowała się do udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Innymi słowy, sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd dokonując w zakreślonych wyżej granicach kontroli legalności decyzji Rektora Politechniki Łódzkiej z 7 listopada 2025 r. stwierdził, że została ona wydana co najmniej przedwcześnie, z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, co stanowiło podstawę usunięcia jej z obrotu prawnego.

W sprawie niniejszej zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie czy organ prawidłowo, na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie u.d.i.p."), orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej powołując się w motywach rozstrzygnięcia między innymi na tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Odnosząc się do powyższej kwestii spornej w pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że w świetle art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: pkt 1 - odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; pkt 2 - uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.).

Stosownie zaś do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Z kolei, zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

W rozpatrywanej sprawie proste zestawienie powołanych przez organ w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisów z treścią rozstrzygnięcia i przytoczoną w tym zakresie argumentacją uzasadnia wniosek, że zarówno podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jego treść nie są kompatybilne z jego motywami. Mianowicie, organ odmawiając udostępnienia informacji publicznej, na skutek rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z 24 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, składającego się z pięciu punktów, nie sprecyzował bliżej w rozstrzygnięciu, w jakim zakresie odmawia udostępnienia tej informacji, a konkretnie, czy odmawia jej udostępnienia w całości, czy też w części, co w realiach rozpatrywanej sprawy stanowi uchybienie rzutujące w istotnym stopniu na wynik sprawy.

Tytułem przypomnienia wskazać trzeba, że według art. 107 § 1 pkt 4-7 i § 3 k.p.a. decyzja powinna zawierać powołanie podstawy prawnej; rozstrzygnięcie; uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Jak wynika z uzasadnienia kontrolowanej decyzji, organ ustosunkowując się do punktu 5 wniosku strony skarżącej z 24 października 2025 r. dotyczącego udostępnienia miesięcznych zestawień przychodów, wpływów, kosztów i zysków Politechniki Łódzkiej osiągniętych w wyniku współpracy z firmą A przez cały okres wspólnych działań stanął na stanowisku, że wspomniane informacje stanowią informację przetworzoną, a żądanie ich udostępnienia wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Swoje stanowisko w tym zakresie organ umotywował odwołując się do poglądów wypracowanych na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w orzecznictwie sądów administracyjnych, jednocześnie obszernie wyjaśniając, z jakich względów - w jego ocenie - sporne informacje, mają charakter informacji przetworzonej. Organ nadmienił również, że wnioskodawca powinien wykazać, iż uzyskanie żądanej przetworzonej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jak podkreślił Rektor Politechniki Łódzkiej do dnia wydania niniejszej decyzji wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego. Uwadze organu, co zresztą zasadnie wytknęła strona skarżąca, umknął wszakże fakt, że do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w zakresie informacji objętej punktem 5 wniosku, strona skarżąca wezwana została pismem z 7 listopada 2025 r., a więc w tym samym dniu, co organ orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Z natury rzeczy więc strona skarżąca nie miała możliwości dowiedzenia (do dnia wydania decyzji), iż legitymuje się takim szczególnym interesem publicznym. Zważywszy jednak na fakt, że decyzją z 8 stycznia 2025 r. (prawdopodobnie w zakresie daty wydania wspomnianej wyżej decyzji wystąpiła oczywista omyłka pisarska i winna to być data - 8 stycznia 2026 r.) Rektor Politechniki Łódzkiej odmówił udostępnienia informacji publicznej z punktu 5 wniosku strony skarżącej z 24 października 2025 r., Sąd doszedł do przekonania, że ocena postępowania organu w zakresie punktu 5 wniosku, o której mowa w motywach zaskarżonej decyzji i, do której organ obszernie odniósł się w treści odpowiedzi na skargę, musi pozostać poza zakresem sądowej kontroli, ponieważ strona skarżąca może, zgodnie z pouczeniem, zaskarżyć wspomniane wyżej rozstrzygnięcie do tutejszego Sądu, celem oceny jego legalności.

Nie tracąc z pola widzenia poczynionych dotychczas rozważań zauważyć należy, że zajęte przez organ, zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę, stanowisko w zakresie punktu 5 wniosku w zestawieniu z powołanym w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. sugerowało, na co zresztą trafnie zwróciła uwagę strona skarżąca, że odmowa udostępnienia informacji publicznej odnosiła się także do punktu 5 wniosku dostępowego, co do którego z kolei organ wydał odrębną decyzję.

Wskazać dalej trzeba, że zaprezentowane w odpowiedzi na skargę stanowisko Rektora Politechniki Łódzkiej, jakoby z uzasadnienia decyzji z 7 listopada 2025 r. wprost wynikało, że odmowa udostępnienia informacji publicznej odnosi się do punktu 1 wniosku, również nie wytrzymuje krytyki. Otóż, jak wynika z motywów kontrolowanej decyzji treść negocjacji, korespondencji oraz umowy zawartej pomiędzy A a Politechniką Łódzką na mocy łączącej strony umowy została uznana przez organ w całości za informację poufną, a konkretnie za tajemnicę przedsiębiorcy.

Konfrontując stanowisko organu z treścią wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej należy zauważyć, że o ile punkt 1 wniosku dostępowego dotyczył pełnej treści wszystkich umów zawartych pomiędzy A a Politechniką Łódzką, to już jego punkt 3, czego ewidentnie nie dostrzegł organ orzekający (poza zanonimizowaną korespondencją dotyczącą skarg kursantów i podjętych w związku z nimi działań) odnosił się do całej oficjalnej korespondencji pomiędzy Politechniką Łódzką i A dotyczącej kwestii związanych z oferowaniem i wykonywaniem umów. Sądzić wobec tego można, że odmowa udostępnienia informacji publicznej, co jednak nie zostało wprost wyartykułowane w treści rozstrzygnięcia dotyczyła zarówno punktu 1 wniosku jak i częściowo punktu 3 wniosku. Mając przy tym na uwadze argumenty przytoczone w odpowiedzi na skargę oraz wydaną już po wniesieniu skargi w sprawie niniejszej, decyzję Rektora Politechniki Łódzkiej w zakresie punktu 5 wniosku, stwierdzić należy, że sam organ nie ma dostatecznej pewności, w jakim zakresie rozstrzygnął o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydając decyzję z 7 listopada 2025 r., co będzie wymagało wyjaśnienia i doprecyzowania w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Sąd przechodząc następnie do oceny zasadności odmowy udostępnienia stronie skarżącej pełnej treści wszystkich umów zawartych pomiędzy A a Politechniką Łódzką oraz wymienianej na podstawie umowy korespondencji z uwagi na przewidziane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ograniczenie w dostępie do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy doszedł do przekonania, że stanowisko organu w tym zakresie nie zostało dostatecznie umotywowane z odniesieniem do konkretnych okoliczności rozpatrywanej sprawy.

Dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej istotne znaczenie ma wykładnia art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Pojęcie "tajemnica przedsiębiorcy", którym ustawodawca posłużył się w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyprowadza się z "tajemnicy przedsiębiorstwa", o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1233 - dalej jako "u.z.n.k."), który stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Celem ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest ochrona swobody działalności gospodarczej przez zapewnienie prawidłowości funkcjonowania i działania podmiotów gospodarczych w warunkach wolnej konkurencji i dostępu do rynku na równych prawach. Jednym z przewidzianych tą ustawą instrumentów zwalczania i zapobiegania nieuczciwej konkurencji w działalności gospodarczej jest ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa. Zastosowanie przepisu art. 11 ust. 2 u.z.n.k. definiującego pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy, również w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej, musi zatem mieć na uwadze wynikające z tego uwarunkowania.

W doktrynie podkreśla się, że tajemnica przedsiębiorcy stanowiąca ograniczenie jawności oparte na poszanowaniu interesu prywatnego podmiotów prowadzących działalność gospodarczą stanowi drugą - poza prawem do prywatności - z prywatnoprawnych wartości, która musi być brana pod uwagę przy wyważaniu zgodnie z zasadą proporcjonalności, czy w danym stanie faktycznym i prawnym możliwe jest udostępnienie informacji publicznej (zob. M. Wilbrandt-Gotowicz: Tajemnica przedsiębiorcy jako ograniczenie jawności informacji publicznych (w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych), w: M. Jaśkowska (red.): Jawność i jej ograniczenia. Tom IV. Znaczenie orzecznictwa, Warszawa 2014, s. 127).

W orzecznictwie wskazuje się, że tajemnica przedsiębiorcy i tajemnica przedsiębiorstwa w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Przyjmuje się także, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji. Informacją poufną jest zatem informacja, którą przedsiębiorca uważa za poufną i pragnie, by pozostała ona tajemnicą dla pewnego kręgu odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Wydaje się więc, że każda aktywność, która wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie. Mówiąc wprost, informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich - vide: wyroki NSA: z 5 kwietnia 2013 r., I OSK 192/13; z 5 lipca 2013 r., I OSK 511/13; z 13 grudnia 2022 r., II OSK 1602/21).

Wobec tego, aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie art. 11 u.z.n.k., jako tajemnica przedsiębiorstwa, musi spełniać łącznie dwie przesłanki: formalną i materialną. Pierwsza jest spełniona, gdy zostanie wykazane, że przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Dodatkowo musi zostać spełniona przesłanka materialna, tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy, muszą ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy.

A zatem dla uznania, iż w realiach konkretnej sprawy mamy do czynienia z tajemnicą przedsiębiorcy organ odmawiający udostępnienia informacji publicznej w uzasadnieniu decyzji winien wykazać wystąpienie obu omówionych przesłanek.

Przenosząc poczynione dotychczas rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji organ skupił swoją uwagę na dowiedzeniu, iż w stanie faktycznym sprawy zaistniała przesłanka materialna, natomiast do przesłanki formalnej nie odniósł się w ogóle. Twierdzenie o zastrzeżeniu poufności i podjęciu przez przedsiębiorcę - A, w stosunku do żądanych informacji niezbędnych działań w celu zachowania poufności z odniesieniem do treści łączących stronę umów pojawiło się dopiero w odpowiedzi na skargę, która jako pismo procesowe nie może być traktowana jako uzupełnienie, czy też mówiąc inaczej "aneks" do decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający powinien jedynie ustosunkować się do podniesionych zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które winny znaleźć się w decyzji. Przedmiotem sądowej kontroli nie są bowiem wywody organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, lecz prawidłowość podjętego przez organ rozstrzygnięcia.

W realiach rozpatrywanej sprawy już sam fakt braku rozważenia, w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie pełnej treści wszystkich umów zawartych pomiędzy A a Politechniką Łódzką oraz korespondencji pomiędzy stronami umowy, kwestii istnienia przesłanki formalnej tajemnicy przedsiębiorcy stanowił wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji Rektora Politechniki Łódzkiej z 7 listopada 2025 r. Ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej i w związku z tym powinno zostać należycie wykazane, czemu organ na gruncie rozpatrywanej sprawy ewidentnie nie sprostał.

Przechodząc do przesłanki materialnej podkreślić trzeba, że ochronie podlegają informacje posiadające wartość gospodarczą dla przedsiębiorstwa, a więc takie, których ujawnienie godziłoby w interes przedsiębiorcy w wymiarze technicznym, technologicznym, organizacyjnym lub innym, mającym wartość gospodarczą. Przyjmuje się także, że "w niektórych okolicznościach informacjami objętymi tajemnicą przedsiębiorcy mogą też być informacje, których ujawnienie mogłoby mieć istotny wpływ na jego sytuację ekonomiczną i konkurencyjność, jakkolwiek nie muszą one mieć same w sobie wartości gospodarczej" (zob. wyrok NSA z 17 stycznia 2020 r. I OSK 3514/18, LEX nr 2777300). Zatem aby określone informacje mogły zostać uznane za objęte tajemnicą przedsiębiorstwa organ winien wykazać w podjętym rozstrzygnięciu, że ze swej istoty dotyczą one kwestii, których ujawnienie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy.

Oceniając z tego punktu widzenia stanowisko organu Sąd doszedł do przekonania, że zaistnienie na gruncie rozpatrywanej sprawy przesłanki materialnej zostało w zaskarżonej decyzji dostatecznie wykazane, choć stanowisko w tym zakresie zostało również uzupełnione w pewne dodatkowe argumenty w odpowiedzi na skargę, co jest niedopuszczalne, skoro sądowej kontroli z punktu widzenia legalności podlega decyzja administracyjna a nie pismo procesowe organu. Organ stwierdził bowiem, że umowa o współpracy zawarta pomiędzy A sp. z o.o. a Politechniką Łódzką, a także wymieniana na podstawie tej umowy korespondencja zawiera dane i informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż całościowo stanowi zbiór informacji gospodarczych i handlowych, które niezaprzeczalnie mają wartość handlową z punktu widzenia wykonywanej przez A sp. z o.o. działalności gospodarczej polegającej na oferowaniu szkoleń z zakresu technologii informatycznych i cyberbezpieczeństwa. Zawiera bowiem informacje dotyczące m.in pracowników oddelegowanych przez A sp. z o.o., programu szkoleń, podziału zysków. Zważywszy także na fakt, że cyberbezpieczeństwo to ogół technik, procesów i praktyk stosowanych w celu ochrony sieci informatycznych, urządzeń, programów i danych przed atakami, uszkodzeniami lub nieautoryzowanym dostępem to ochrona tych informacji przez Politechnikę Łódzką powinna być wykonywana ze szczególną starannością. Zachowanie przez Politechnikę Łódzką należytej staranności w dochowaniu tajemnicy przedsiębiorstwa A sp. z o.o. przyczynia się do możliwości dalszego funkcjonowania tej spółki na rynku i prowadzenia działalności gospodarczej, bez jej narażenia na próby pozyskania informacji umożliwiających założenie działalności o tożsamym zakresie działania w oparciu o udostępnione jej kontrahentom informacje. Posiadanie informacji technicznych i handlowych spółki, w szczególności przez byłego pracownika spółki mogłoby spowodować szkody dla interesów gospodarczych lub finansowych, pozycji strategicznej lub zdolności do konkurowania, gdyż w pełni ujawniłoby model i szczegóły prowadzonej działalności. Ujawnienie żądanych informacji przez Politechnikę Łódzką mogłoby naruszyć jej wizerunek jako rzetelnego kontrahenta, gdyż mogłoby zostać zakwalifikowane jako czyn nieuczciwej konkurencji. Mając na uwadze uregulowania zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznych Politechnika Łódzka może bowiem wydawać się ryzykownym kontrahentem, któremu nie powinno się powierzać jakichkolwiek informacji handlowych, gdyż mogą one w każdej chwili zostać wykorzystane przeciwko stronie powierzającej przez osoby trzecie bądź podmioty gospodarcze.

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy sporządzone zostało z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. rzutującym w istotnym stopniu na wynik sprawy.

Kończąc rozważania wskazać trzeba, że skład orzekający Sądu w sprawie niniejszej nie neguje prawnej możliwości orzeczenia o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie umów łączących Politechnikę Łódzką z A oraz korespondencji między stronami z powołaniem na tajemnicę przedsiębiorcy pod warunkiem jednak, że organ wykaże rzetelnie i rzeczowo łączne wystąpienie obu przesłanek materialnej i formalnej rzutujących na ocenę, że w realiach konkretnej sprawy mamy do czynienia z taką właśnie tajemnicą przedsiębiorcy.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

Prowadząc ponownie postępowanie organ, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., uwzględni poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania i wyda rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. Jednocześnie organ zadba o to, aby treść rozstrzygnięcia i jego motywy, a przy tym powołana podstawa prawna były spójne.

Sąd nie orzekł o kosztach postępowania należnych stronie skarżącej od organu, ponieważ jako organizacja pożytku publicznego z mocy art. 239 § 2 p.p.s.a. jest ona zwolniona z obowiązku uiszczenia opłat sądowych i dotychczas takich kosztów nie poniosła.

ds