Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA – Zygmunt Wiśniewski Asesor WSA – Alicja Palus Protokolant: Paweł Kysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. S. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 30 września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia 22 lipca 1998 r., Nr [...] I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 24 sierpnia 2005 r., Nr [...]; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz M. S. i K. S. kwotę 470 zł /czterysta siedemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia 22 lipca 1998 r. Nr [...] Wójt Gminy Ś., działając na podstawie art. 95 ust. 1 i art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DZ. U. Nr 115, poz. 741), po rozpatrzeniu dokumentacji dostarczonej przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w W. - Pracownia Geodezyjna Nr [...] w Ś. (opracowanej na wniosek M. i K. S. oraz T. i I. S.), zatwierdził projekt podziału działki nr [...] położonej we wsi S., Gmina Ś. oraz nowo utworzonych nieruchomości [...] i [...] wskazując w uzasadnieniu, iż podział wykonano w celu zniesienia współwłasności, a sposób podziału przestawiono na mapie stanowiącej integralną część decyzji.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wystąpili M. i K. S. zarzucając naruszenie: art. 96 w/w ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez opracowanie projektu podziału działki na nieaktualnej mapie oraz § 3 ust. 3 pkt. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziału nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130), gdyż podział budynków posadowionych na działce nr [...] nie przebiega po linii ścian oddzieleń przeciwpożarowych. Jednocześnie wnioskodawcy złożyli wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego znajdującej się w aktach sprawy cywilnej (Sąd Okręgowy w Ś., sygn. akt I C 2757/03), map geodezyjnych, wizji lokalnej i akt postępowania Urzędu Gminy Ś. Zaznaczyli, iż w trakcie postępowania cywilnego wydana została opinia przez biegłego geodetę w sprawie przebiegu granic działek o numerach [...] i [...] z której wynika, że na działce nr [...] (przed podziałem) były zbudowane budynki gospodarcze, których nie naniesiono na mapy geodezyjne i przystępując do projektowania podziału tego tereny Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w W. dysponowało nieaktualną mapą wskutek czego doszło do błędnych pomiarów i projektów, na skutek czego granica działki przebiega przez budynek. Dodali, iż błędną decyzję próbowano naprawić przez kolejny podział działki [...] na [...] i [...] (decyzja Wójta Gminy Ś. z dnia 4 stycznia 2002 r. nr [...]), ale podział ten okazał się mało precyzyjny, gdyż długość jednego z budynków ma 30, 20 m, a do podziału przyjęto długość 29, 50 m.

W piśmie z dnia 28 czerwca 2005 r. M. i K. S. uzupełniając powyższy wniosek podnieśli, iż na granicy działek stoją dwa budynki: wyższy - chlewnia i niższy - paszarnia, przy czym budynek chlewni ma długość 30, 20 m, a do projektu podziału przyjęto długość o 5,5 m większą, budynku paszarni zaś w ogóle nie naniesiono na mapę stanowiąca podstawę opracowania podziału. Zauważyli, iż w wyniku tego zaniedbania budynek z paszami został podzielony, co według wnioskodawców, jest prawnie bezskuteczne, gdyż zgodnie z § 3 ust. 3 pkt. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. podział budynków powinien przebiegać po linii ścian oddzieleń przeciwpożarowej na całej długości budynku- czyli nie można dzielić budynku jeżeli nie ma w nim ścian. Podkreślili, iż faktyczna granica działek przebiega wzdłuż ogrodzenia postawionego przez uczestników postępowania a żadna z granic prawnych działek [...] i [...] oraz [...] i [...] nie pokrywa się z granica faktyczną. Dodali, iż niezbędnym jest przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej również w celu stwierdzenia, że mapa jest błędna jeszcze w jednym punkcie, bowiem rzeczywiście tylna ściana budynków jest prosta, a na mapie przebiega w kilku równoległych odcinkach.

Uczestnicy postępowania T. i I. S. wnieśli o nie uwzględnienie wniosku i podnieśli, że podział został dokonany w celu zniesienia współwłasności w uzgodnieniu z wnioskodawcami.

Decyzją z dnia 24 sierpnia 2005 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 157 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 158 k.p.a., odmówiło stwierdzenia nieważność ww. decyzji z dnia 22 lipca 1998 r. Nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podkreśliło, iż nietrafny jest zarzut rażącego naruszenia przez Wójta Gminy Ś. art. 96 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem wbrew twierdzeniom wnioskodawców z projektu podziału nieruchomości wynika, że warunek ten został spełniony, gdyż na projekcie znajduje się klauzula, iż projekt został sporządzony na takiej mapie. Kolegium zauważyło, iż okoliczność, że w późniejszym okresie mapa ta stała się nieaktualna nie ma w tej sprawie znaczenia. Bezzasadny jest też- zdaniem Kolegium - zarzut naruszenia przez Wójta Gminy Ś. § 3 ust. 3 pkt. 5 powołanego rozporządzenia, stanowiącego, że w przypadku podziału budynku projekt powinien przedstawiać linię ścian oddzieleń przeciwpożarowych na całej wysokości budynku, gdyż taka linia jest przedstawiona na projekcie. Kolegium zaznaczyło, iż strony akceptowały ten podział i Wójt nie miał podstaw do przypuszczenia, że linia ta jakoby została źle przeprowadzona. Podkreśliło, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma charakter postępowania kasacyjnego, co wyklucza prowadzenie w ramach tego postępowania, postępowania dowodowego, a o ile wnioskodawcy uważają, że po ostateczności decyzji ujawniły się nowe dowody mające wpływ na rozstrzygniecie sprawy, to mogą skorzystać z innego trybu podważania ostatecznej decyzji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. i K. S. podnieśli, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 158 k.p.a. poprzez brak merytorycznego rozstrzygnięcia przesłanek nieważności decyzji. M. i K. S. zaznaczyli, iż organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest związany wnioskiem strony, gdyż jest zobowiązany do ustalenia nawet z urzędu czy kwestionowana decyzja nie zawiera którejkolwiek z wad. Zgodzili się z Kolegium, iż sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji na charakter kasacyjny, zauważyli jednak, że w przeciwieństwie do kodeksu postępowania cywilnego kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera przepisu podobnego do art. 398 § 2 kpc - nie dopuszczającego w postępowaniu kasacyjnym powoływanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem wnioskodawców uzurpując sobie uprawnienia Sądu Najwyższego przez stosowanie nieistniejącego przepisu Kolegium narusza zasadę praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do Państwa a także czynnego udziału stron w toku postępowania, jak również art. 77 k.p.a. i art. 78 k.p.a.

Decyzją z dnia 30 września 2005 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy ww. decyzję wskazując w uzasadnieniu, iż nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji własnej, tym bardziej, iż podział nieruchomości działki nr [...] nastąpił na zgodny wniosek jej współwłaściceli i zgodnie z ich wolą. Kolegium pouczyło, iż jeśli w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi który wydał decyzję strona może zwrócić się o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a..

W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. i K. S. przywołując wcześniejszą argumentację wnieśli o jej uchylenie zarzucając naruszenie prawa polegające na niezastosowaniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., mimo istnienia przesłanek do jego zastosowania oraz wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia 22 lipca 1998 r. Nr [...]. Nadto podnieśli, iż nie sposób się zgodzić, iż walor aktualności mapy wynika z "przystawienia" pieczątki potwierdzającej nieprawdę. Jak również nieuprawnione jest- ich zdaniem- twierdzenie Kolegium, że ujawnienie faktu, iż geodeta projektował podział nieruchomości w oparciu o nieaktualną mapę może stanowić jedynie podstawę do wznowienia postępowania, bowiem w ich ocenie jest to okoliczność stanowiąca rażące naruszenie prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 15 listopada 2006 r. uczestnicy postępowania T. i I. S. podkreślili, iż zniesienie współwłasności dokonane na podstawie umowy z dnia 31 lipca 1998 r. (Kancelaria Notarialna W. D. w Ś., rep. A nr [...]) nastąpiło po wcześniejszych uzgodnieniach i przy akceptacji sposobu podziału przez obie strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 u.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd z urzędu zobowiązany jest bowiem do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę.

Działając w granicach tak zakreślonej kognicji Sąd rozpoznając niniejszą sprawę stwierdził, iż orzekający w sprawie organ administracyjny naruszył przepisy postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy dotyczące weryfikacji decyzji administracyjnej w trybie nadzwyczajnym, a dotyczącym stwierdzenia jej nieważności, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W praworządnym państwie akt administracyjny (np. decyzja) dotknięty istotną wadą nie może funkcjonować w obrocie prawnym. Instytucja stwierdzenia nieważności unormowana w art. 156 k.p.a. ma na celu eliminowanie tego rodzaju decyzji z obrotu. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). Wady decyzji wyliczone wyczerpująco w art. 156 § 1pkt 1-7 k.p.a. oraz wady nieważności ustanowione w przepisach odrębnych mają w przeważającej mierze charakter materialnoprawny. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. Wady tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej.

Organ administracyjny nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji i jeśli nawet uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, to musi zbadać z urzędu, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Orzeczenie o nieważności decyzji przepisy nie pozostawiają uznaniu organu właściwego do stwierdzenia nieważności. Organ ten bowiem dostrzegłszy, iż badana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., obowiązany jest do stwierdzenia jej nieważności

Jak skonstatował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 1992 r. (V SA 86/92 i 436-466/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23) "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa".

Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, gdyż tylko wyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą pozwala stworzyć jej rzeczywisty obraz a w efekcie końcowym zastosować odpowiedni przepis prawa. Realizacja zasady prawdy obiektywnej pozostaje w ścisłym związku z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.). Działanie na podstawie przepisów prawa (prawidłowo stosowanego) jest bowiem możliwe tylko wtedy gdy zostanie prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Należyte zrealizowanie zasady prawdy obiektywnej ma zaś zapewnić dyrektywa proceduralna zawarta w art. 77 k.p.a., według której organ prowadzący postępowanie obowiązany jest podjąć ciąg czynności mających na celu zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodnego. Zachowanie wymagań określonych w rozdziale 4 działu II k.p.a. nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek niezależnie od rodzaju postępowania czy treści i wagi przeprowadzanego dowodu. Organ zobowiązany jest do wzięcia pod rozwagę wypowiedzi strony i obligowany jest ustosunkować się do tych wypowiedzi. Takie ustosunkowanie się jest szczególnie potrzebne wówczas, gdy dla poparcia swych wypowiedzi strona powołuje określone dowody. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że powyższe wymogi nie zostały spełnione, co prowadzić musiało do stwierdzenia, że w postępowaniu administracyjnym naruszono przepisy art. 6, art. 7, art. 77 i 107 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zobligowane było w postępowaniu rozpoznawczym do ustalenia czy kwestionowana decyzja obarczona jest wadami o których stanowi art. 156 § 1 pkt. 1-7 k.p.a., nie ograniczając się jedynie do wniosków (zarzutów) skarżącego.

Podstawą materialno-prawną decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia 22 lipca 1998 r. Nr [...], stwierdzenia nieważności której domagają się skarżący, stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DZ. U. Nr 115, poz. 741).

W myśl zaś przepisu art. 97 ust. 1 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. decyzji) podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Jeżeli nieruchomość jest objęta współwłasnością lub współużytkowaniem wieczystym, podziału można dokonać na wniosek współwłaścicieli albo współużytkowników wieczystych. Przepis art. 199 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio (art. 97 ust. 2 ww. ustawy).

Z cyt. wyżej przepisu art.97 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomości wynika jednoznacznie, iż wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości może nastąpić wyłącznie na wniosek właściciela (użytkownika wieczystego, bądź posiadającego inny tytuł prawny), bądź na wniosek wszystkich współwłaścicieli (współużytkowników) danej nieruchomości.

Z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziału nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130) wynika, iż wniosek składa się do wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, co mając na uwadze art. 14 k.p.a. (zasada pisemności) wskazywałoby, iż wniosek ten winien mieć formę pisemną.

Dzień złożenia wniosku stanowi datę wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości (art. 61 § 3 k.p.a.).

Do wniosku o podział nieruchomości zainteresowana osoba winna załączyć projekt podziału sporządzony na aktualnej mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Według § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r., projekt podziału nieruchomości opracowuje, na wniosek i koszt osoby zainteresowanej, osoba posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie określonym w art. 43 pkt 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (§ 9 ust. 1). Co powinien zawierać projekt podziału, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, określa szczegółowo § 7 ww. rozporządzenia. Dokumentację dotyczącą podziału nieruchomości sporządza się w formie operatu (§ 9 ust. 1 ww. rozporządzenia). Gdy projekt podziału jest już gotowy i został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (§ 9 ust. 2), organ może przystąpić do ostatniej fazy postępowania w sprawie o podział nieruchomości. Czynności przewidziane w tej fazie sprowadzają się w zasadzie do ustalenia przez organ, czy osoba, która opracowała projekt podziału, posiada stosowne uprawnienia zawodowe oraz, czy działała zgodnie z trybem określonym w § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. Sam operat podlega ocenie wyłącznie w zakresie zgodności z zasadami wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych ( § 9 ust. 2).

Jeżeli w ocenie organu projekt podziału nieruchomości spełnia wszystkie wymagania stawiane przez obowiązujące przepisy, zatwierdza go w formie decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Projekt podziału staje się integralną częścią wymienionej decyzji. W ten sposób zostaje dokonany podział nieruchomości. Z kolei w przypadku stwierdzenia sprzeczność tego projektu z zasadami wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych organ, na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, obligowany jest podjąć decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu podziału.

Z decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia 22 lipca 1998 r. Nr [...] wynika, iż została ona wydana "po rozpatrzeniu dokumentacji dostarczonej przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w W.-Pracownia Geodezyjna Nr [...] w Ś.". W aktach sprawy znajduje się jedynie pismo Kierownika Pracowni nr [...] z lipca 1998 r. skierowane do Urzędu Gminy w Ś. o podjęcie decyzji o zatwierdzenie podziału nieruchomości położonej w S. działka nr [...].

Kolegium w toku postępowania wyjaśniającego winno było zatem ocenić czy decyzja Wójta Gminy Ś. z dnia 22 lipca 1998 r. Nr [...] nie jest dotknięta wadą nieważności, jaką mogłoby być wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości pomimo braku wniosku współwłaścicieli nieruchomości o dokonanie podziału ww. działki nr [...].

Rozważenia wymagała również kwestia czy Wójt Gminy Ś. w sposób należyty ocenił projekt podziału nieruchomości w zakresie spełnienia przez ten projekt wszystkich wymagań stawianych przez obowiązujące przepisy (w szczególności art. 96 ust. 1 zd. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami czy § 3 ust. 3 pkt 5 i § 7 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r.).

Sąd uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 24 sierpnia 2005 r., otworzył tym samym Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. drogę do wyjaśnienia wszystkich poruszonych w sprawie kwestii oraz załatwienia sprawy zgodnie z mającymi w niej zastosowanie przepisami, pamiętając jednak przy tym o specyficznym charakterze nadzwyczajnego trybu postępowania.

Na marginesie należy wskazać, iż zawarte w skardze żądanie skarżących dotyczące stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia 22 lipca 1998 r. Nr [...], wykracza poza ustawowy zakres kognicji przyznanej sądowi administracyjnemu. Sąd ten dokonuje jedynie oceny legalności zaskarżonej decyzji organów administracji, nie posiadając kompetencji do zastępowania tych organów w zakresie działalności administracji.

Wskazać przy tym również należy uczestnikom postępowania- T. i I. S., iż w zakresie właściwości sądu administracyjnego nie mieści się rozstrzyganie sporów związanych ze zniesieniem współwłasności, bowiem wszelkie ewentualne roszczenia z tym związane można dochodzić na drodze postępowania cywilnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" u.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji. Orzeczenie o tym, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonane znajduje uzasadnienie w art. 152 u.p.s.a. (pkt. II sentencji). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a. (pkt. III sentencji).