Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia WSA (del.) Barbara Rennert, po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi D. R. o stwierdzenie, że nastąpiła przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w sprawie o sygn. akt I SO/Sz 7/18 w sprawie D. R. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia odrzucić skargę.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 10 kwietnia 2018 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wiadomość, z której wynikało, że D. R. wnosi o przyznanie prawa pomocy w jego sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za 2018 r.

W dniu 1 czerwca 2018 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga na przewlekłość postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu bowiem nie spełnia wymagań przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2004 r., nr 179, poz. 1843 ze zm., dalej jako: "ustawa").

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy skarga na przewlekłość powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a ponadto zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających to żądanie. Skarżący powinien zatem w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskazać, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy. Jego obowiązkiem jest precyzyjnie wskazać na konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FPP 5/14, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt III SPP 103/05 i III SPP 95/05, publ. w OSNP 2006 r., z. 1-2, poz. 35 i 34). Skargę niespełniającą warunków, o których mowa w art. 6 ust. 2 sąd odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 tej ustawy).

Podzielić należy w tym miejscu pogląd funkcjonujący w orzecznictwie i doktrynie, zgodnie z którym wymagania z art. 6 ust. 2 ustawy uznać należy za konstrukcyjne (nieusuwalne), a ich niespełnienie pociąga za sobą odrzucenie skargi bez wzywania do uzupełnienia jej braków – art. 9 ust. 1 ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OPP 58/11, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA", postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt III SPP 16/07, publ. w OSNP z 2008 r., z. 9-10, poz. 153, P. Górecki, Komentarz do art. 6 o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki [w:] P. Górecki, S. Stachowiak, P. Wiliński, Skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczego i sądowego. Komentarz, publ. LEX nr 57146).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż wniesiona przez skarżącego skarga na przewlekłość postępowania nie zawiera ani żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy), ani nie przytacza okoliczności uzasadniających to żądanie (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy). Za spełnienie przesłanki "żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie" nie można uznać jedynie następującego fragmentu pisma: "Domagam się uznania kary finansowej w wysokości 10 tysięcy zł za celową opieszałość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na moją rzecz". Ponadto stwierdzić należy, że w sporządzonym przez skarżącego piśmie brak jest konkretnych przykładów czynności procesowych, których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie podjął lub dokonał wadliwie, a które w ocenie skarżącego mogłyby świadczyć o nieuzasadnionej zwłoce w postępowaniu sądowym. Przytoczony fragment, stanowiący w istocie niemal całą treść skargi, nie może być uznane za przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie, o jakich mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę na przewlekłość postępowania jest precyzyjnie wskazać na konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (por. postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2008 r., sygn. akt II OPP 19/08, publ. CBOSA).

Skoro Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący skargę na przewlekłość postępowania ma w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd pierwszej instancji z uwzględnieniem charakteru sprawy, stopnia faktycznej i prawnej jej zawiłości oraz znaczenia dla strony wnoszącej skargę rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowania się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2 ustawy), to skarga ta powinna wyraźnie wskazywać, w którym miejscu postępowania doszło do uchybienia przez sąd orzekający terminowości bądź prawidłowości podjętych czynności sądowych (por. postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OPP 58/11, publ. CBOSA). W konsekwencji uznać należy, że brak sprecyzowania okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania uniemożliwia ocenę czynności Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wymienionych w art. 2 ust. 2 ustawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 6 ust. 2 i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, postanowił jak w sentencji.