Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (zakres wnioskowanego prawa pomocy został wskazany w skardze). W złożonym, na urzędowym formularzu, oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i pełnoletnim synem, który jest studentem. Źródło utrzymania rodziny stanowi wynagrodzenie ze stosunku pracy, skarżącego i jego małżonki, z którego to tytułu uzyskują oni łącznie 5 000 zł miesięcznie netto.
Deklarując składniki zgromadzonego majątku skarżący wykazał następujące przedmioty: lokal mieszkalny o pow. 110 m2 i wartości 500 000 zł, udział wynoszący ½ części we współwłasności działki o pow. 0,2 ha oraz wartości 100 000 zł, a także samochód osobowy marki Skoda Fabia, rok. prod. 2002 i samochód osobowy Mazda 3, rok prod. 2004.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący powołał się na fakt ponoszenia wysokich wydatków, związanych ze studiami syna (koszty wynajmu mieszkania i bieżącego utrzymania), finasowaniem kosztów leczenia oraz spłaty zobowiązań kredytowych.
Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 100 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy suma dochodów w gospodarstwie domowym skarżącego wynosi miesięcznie kwotę 5 000 zł, natomiast wpis od skargi, stanowiący najistotniejszy element kosztów sądowych, jakie wiążą się z zainicjowaną przez niego sprawą, równa się 100 zł. Odpowiada więc wysokości najniższego wpisu w postępowania sądowoadministracyjnym. Zestawienie tych dwóch przytoczonych wyżej wartości prowadzi jednoznacznie do wniosku, że poniesienie przez skarżącego przedmiotowych kosztów sądowych leży w granicach jego możliwości finansowych, a wszelkie przeciwne twierdzenia w tym zakresie nie znajdują uzasadnionych podstaw. Potwierdza to także ogólna wartość zgromadzonego przez skarżącego i jego domowników majątku, przekraczająca 600 000 zł. Przedmiotowej oceny nie zmienia również konieczność ponoszenia przez skarżącego kosztów finansowania studiów syna czy leczenia, które to wydatki nie mogą wpływać znacząco na możliwości płatnicze skarżącego, w kontekście przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza związanych z nią kosztów.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
