Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.

D. P. (dalej jako: "skarżący") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 października 2015 r. (nr [...]), utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 20 sierpnia 2015 r. (nr [...]) o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej – wydalenia ze służby.

Skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił, że zwolnienie ze służby spowoduje utratę świadczeń wynikających ze stosunku służbowego, co wiązałoby się z wyrządzeniem mu znacznej szkody. Ma żonę na zasiłku macierzyńskim i kilkumiesięczne dziecko, a otrzymywany zasiłek nie starcza na minimum egzystencji. Skarżącemu nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych i nie będzie w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb bytowych rodziny. Nawet okresowe pozbawienie go źródła dochodu będzie miało nieodwracalne skutki.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wyraził stanowisko, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę.

Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków to pojęcia nieostre. Konkretyzację zawartej w nich treści powiązać należy z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, w rozpatrywanym przypadku z konsekwencjami, jakie dla skarżącego wynikają z wykonania orzeczenia, którym wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazywał, że zwolnienie ze służby, będące konsekwencją wydania orzeczenia o wydaleniu ze służby, spowoduje utratę świadczeń wynikających ze stosunku służbowego, co wiązałoby się z wyrządzeniem mu znacznej szkody oraz brakiem wystarczających środków na utrzymanie rodziny. Nadto nawet okresowe pozbawienie go źródła dochodu będzie miało nieodwracalne skutki.

Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że sam fakt pozostawania bez pracy nie przesądza o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ( zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt I OZ 22/07, z dnia 16 stycznia 2015 r. I OZ 5/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W orzecznictwie wskazuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej lub nieodwracalnej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) będzie mieć miejsce wówczas, gdy nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, publ. LEX nr 281811). W ocenie Sądu taka sytuacja nie ma jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, gdyż szkoda poniesiona przez skarżącego wskutek nieotrzymywania uposażenia nie ma charakteru nieodwracalnego. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W myśl art. 42 ust. 4 i 5 powołanej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, uwzględnianego przy ustalaniu okresu od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust.1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1.

Powyższe ustalenia prowadzić musiały do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.