Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Joanna Wierchowicz /spr./ Protokolant Sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 czerwca 2005r. przy udziale sprawy ze skargi Z.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę /-/J. Wierchowicz /-/J. Szaniecka /-/A. Łaskarzewska

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał Z. P. wykonanie na własny koszt rozbiórki części budynku mieszkalnego o wymiarach 3,05m x 2,10m na działce nr [...] w P. wybudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Jako podstawę prawną powołał art. 48 w związku z art. 52 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zmianami).

W uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazał, że w toku postępowania ustalono, że w latach 1999-2002 właściciel rozbudował, bez wymaganego pozwolenia na budowę ani zgłoszenia robót, budynek mieszkalny parterowy dobudowując do istniejącego budynku mieszkalnego, od strony ul. [...], jedno pomieszczenie o zewnętrznych wymiarach rzutu 3,05m x 2,10m. Ściany wymurowano z cegieł na fundamencie betonowym, stropodach żelbetonowy na dźwigarach stalowych, dach kryty papą. W roku 2002 ściany zostały docieplone od zewnątrz i otynkowane. Cały budynek użytkowany jest na cele mieszkalne.

W uzasadnieniu prawnym organ nadzoru budowlanego stwierdził, że w świetle art. 3 pkt 6 ustawy prawo budowlane, przez budowę należy rozumieć również rozbudowę. Inwestor przystępując do budowy bez wymaganego zezwolenia naruszył przepis art. 28 prawa budowlanego. Nadto stwierdził, że ponieważ nie minęło jeszcze 5 lat od zakończenia budowy nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 49 prawa budowlanego, wobec czego należało nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego na podstawie art. 48 prawa budowlanego.

Od decyzji wniósł odwołanie skarżący podnosząc, że w istocie nie jest to dobudowa mieszkalna, tylko altana, że nie wiedział, iż do wybudowania altanki potrzebne jest pozwolenie na budowę oraz, że wybudował ją z materiałów podarowanych mu przez sąsiadów. Podniósł też, że jest schorowanym rencistą i nakaz rozbiórki byłby dla niego krzywdzący. W konkluzji wniósł o uchylenie decyzji i zalegalizowanie dobudowy altany.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji wykazał, że organ I instancji poczynił prawidłowe ustalenia co do faktu samowoli budowlanej i w konsekwencji prawidłowo zastosował uregulowanie zawarte w art. 48 prawa budowlanego. Dodał też, że art. 48 prawa budowlanego nie pozwala na branie pod uwagę przy podejmowaniu decyzji argumentów ekonomicznych.

Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z. P. W skardze zarzucił nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu przyznał fakt dobudowania narożnika południowo – wschodniego budynku, natomiast zaprzeczył jakoby były to roboty wykonane bez zezwolenia. Stwierdził, że budowa i przebudowa budynku mieszkalnego trwała w latach siedemdziesiątych XX wieku aż do 1997 roku. Wówczas też wybudowano fundament, na którym w latach 1997-2002 skarżący dobudował narożnik południowo – wschodni według projektu w okresu rozpoczęcia budowy. Dalej wywiódł, że nie jest to samowola. Zarzucił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P., że nie ustalał jaki był projekt budowy i kiedy wykonane zostały fundamenty pod dobudowaną część budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie potwierdził się bowiem zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie a tym samym naruszenia prawa.

Art. 48 ustawy prawo budowlane w brzmieniu aktualnym w dniu wydania decyzji stanowił, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Zgodnie z art. 3 pkt 6 przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego.

Prawidłowo organy administracji budowlanej wykazały, że skarżący dokonał rozbudowy obiektu mieszkalnego bez wymaganego pozwolenia. Ze zgromadzonych w toku postępowania dowodów wynika, że budowy dokonano w latach 1998-2002, przy czym okres budowy wskazał zarówno sam skarżący, jak i jego sąsiad, w zawiadomieniu, które było podstawą wszczęcia postępowania. Potwierdza to również załączona dokumentacja fotograficzna. Przedłożone rachunki na zakup materiałów budowlanych z lat osiemdziesiątych nie mają znaczenia dowodowego, skoro skarżący sam oświadczył w odwołaniu, że budował z materiałów mu podarowanych. Powoływanie się na pozwolenie z lat 70 jest niezasadne, gdyż w związku z rozpoczęciem użytkowania obiektu oraz przerwami w budowie wynoszącymi ponad 2 lata, straciło ono ważność. Okoliczności te wynikają także z wyjaśnień złożonych przez Z. P. w dniu [...] marca 2003r. zawartych w notatce służbowej z dnia [...] marca 2003r.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Zgromadzone dowody pozwalały na wydanie rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę i nie budziły wątpliwości. W toku postępowania organy administracji budowlanej podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, stronie zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jest potwierdzeniem wykorzystania wszelkich środków dowodowych służących wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy.

Prawidłowo też organy administracyjne zastosowały do tak ustalonego stanu faktycznego, art. 48 prawa budowlanego.

Z tych względów należało, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002r.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z 2002r.) orzec jak w sentencji wyroku.

/-/J. Wierchowicz /-/J. Szaniecka /-/A. Łaskarzewska

kk