Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Roman Hauser Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1775/16 w sprawie ze skargi W. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 27 czerwca 2017 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1775/16) oddalił skargę W. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. (znak [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej PINB) decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...], zobowiązał J. i W. F. - inwestorów robót budowlanych związanych z remontem, przebudową i rozbudową wielorodzinnych budynków mieszkalnych przy [...] we W., zrealizowanych w sposób odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego, do przedłożenia w terminie do dnia 31 lipca 2014 r., trzech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego obejmującego tę inwestycję. Żądany przez organ nadzoru budowlanego projekt budowlany winien uwzględniać zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych oraz przedstawiać roboty konieczne do wykonania, celem doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r. J. F. zażądała stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji PINB z [...] kwietnia 2014 r. Z tożsamym żądaniem wystąpił także W. F., który wniosek swój zawarł w piśmie z dnia 19 maja 2014 r. Natomiast pismem z 20 czerwca 2014 r., W. F. wniósł nadto odwołanie od opisanej wyżej decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu tego odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu realizacji nałożonego nią obowiązku i wyznaczył nowy termin do dnia 31 grudnia 2014 r. W pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Natomiast decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył wszczęte na wniosek J. F. - postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...]. W wyniku złożonego przez W. F. odwołania od tego rozstrzygnięcia (umorzenia postępowania), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...].

Następnie wnioskiem z dnia 11 lutego 2016 r. W. F. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] , utrzymanej w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. (znak: [...] ).

W wyniku rozpoznania tego wniosku, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2016 r. (znak [...] ) odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. (znak [...] ). Organ administracji przyjął, że badana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), jak również nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył W. F.. Wskazywał, że skoro nieważność rozpatrywana jest na dzień wydania badanej decyzji, a decyzja utrzymująca decyzję organu powiatowego została już unieważniona, to w tym stanie rzeczy decyzja organu wojewódzkiego umarzająca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności była bezpodstawna.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. (znak [...]) utrzymał w mocy własną zaskarżoną tym wnioskiem decyzję z dnia [...] maja 2016 r. Wskazał w uzasadnieniu, że co prawda wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności dotyczył decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. (Nr [...] ), to jednak z uwagi na fakt, że decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. (znak: [...] ), to postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności objęta jest ta właśnie decyzja. Zauważył, że w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem decyzji w wyniku odwołania, to decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności może dotyczyć jedynie decyzji organu odwoławczego. Byt prawny decyzji wydanej przez organ I instancji jest uzależniony w całości od utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego.

Orzekający organ administracji zwrócił uwagę, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. (znak: [...] ) została wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten ma charakter wyjątkowy, służy bowiem wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi kwalifikowanymi wadami, których zamknięty katalog został zawarty w art. 156 § 1 k.p.a. Dodał przy tym organ nadzoru, że w postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, ma on obowiązek rozpoznać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie może sprawy rozpatrywać, co do jej istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wszczęte przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na wniosek J. F., postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...], stało się bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że decyzja ta była przedmiotem postępowania odwoławczego (w związku z odwołaniem W. F.), które zakończyło się decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...]. Dlatego też, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] , na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył w całości, wszczęte na wniosek J. F. postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2014 r., zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w związku z odwołaniem W. F. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] , utrzymał wskazaną wyżej decyzję w mocy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na art. 105 § 1 k.p.a. i podał, że postępowanie w powyższej sprawie stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na przedstawione przyczyny. Skoro tak, to badana aktualnie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. (znak: [...] ), nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. wniósł W. F.. Zarzucił, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w ogóle nie odniósł się do zarzutu rażącego naruszenia prawa przez organ wojewódzki, ani nawet nie przytoczył właściwych okoliczności sprawy, czym uchybił art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27.06.2017 r. oddalił skargę. Podał, że jej przedmiotem jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] , umarzającą wszczęte na wniosek J. F. postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...]. Sąd I instancji wskazał na specyfikę postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, podkreślając przy tym, że aby stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym m.in. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podkreślił WSA w Warszawie, iż przedmiotem postępowania przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego była wyłącznie kontrola tego, czy własna decyzja z dnia [...] listopada 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., umarzająca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2014 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przede wszystkim, czy nie narusza art. 105 § 1 k.p.a. Zwrócił sąd I instancji uwagę, że podstawę prawną decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2014 r. stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. WSA w Warszawie wyjaśnił, że termin "postępowanie stało się bezprzedmiotowe" obejmuje sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa. O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak strony tego postępowania lub brak jego przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Zaakcentował sąd I instancji, iż w sprawie wystąpiła sytuacja związana ze zbiegiem dwóch trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, tj. postępowania odwoławczego i postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. W ocenie rozpatrującego sprawę sądu, organy orzekające słusznie przyjęły, że okoliczność ta musi być rozważona po uruchomieniu postępowania nieważnościowego, w kontekście jego bezprzedmiotowości i zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. Doszły też do prawidłowego wniosku, że tryb odwoławczy ma w przepisach k.p.a. pierwszeństwo przed trybem nadzoru, obejmującym między innymi stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. Wynika to z faktu, że organ odwoławczy ma szersze uprawnienia niż organ stosujący art. 156 § 1 k.p.a. (NSA w wyroku z 24 lipca 1998 r.; sygn. akt III SA 642/97). Akcentował WSA w Warszawie, że rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności wiąże się ze znacznie węższym zakresem uprawnień organu administracji w porównaniu do zakresu rozpatrzenia sprawy w ramach postępowania odwoławczego. Nic nie stoi bowiem na przeszkodzie, aby zarzuty formułowane w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a., zostały podniesione w odwołaniu i były następnie rozważone przez organ odwoławczy. Wprawdzie organ ten nie może zastosować art. 156 § 1 k.p.a., bo musi orzec w jeden ze sposobów przewidzianych w art. 138 k.p.a., niemniej, może orzekając w postępowaniu odwoławczym uwzględnić odwołanie również z przyczyn wypełniających przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Nie może natomiast prowadzić równolegle do postępowania odwoławczego, odrębnego postępowania nadzwyczajnego, o którym mowa w art. 156 kpa. W tej sytuacji za bezprzedmiotowe należało uznać prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2014r., skoro w dniu [...] sierpnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...] w trybie zwykłym, po rozpoznaniu odwołania W. F.. W tej sytuacji wniosek o stwierdzenie nieważności należało kierować w stosunku do tej właśnie decyzji odwoławczej, co zresztą miało miejsce i zakończyło się wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze , w ocenie WSA w Warszawie nie można skutecznie postawić decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014r., utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] sierpnia 2014r. zarzutu rażącego naruszenia prawa.

Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2017 r. wniósł W. F..

Zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.:

a) art. 153, art. 170 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię wyroku NSA II OSK 1324/13 i II SA/Wr 645/15 poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, choć stanowiły one meritum wniosku. Wyrok ten jest rozstrzygnięciem reformatoryjnym i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dlatego stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o numerze [...];

b) art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przez jego niezastosowanie – skoro Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o numerze [...], będącej podstawą wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o numerze [...] , to zachodzi wprost przesłanka do stwierdzenia nieważności, o czym mówi "postanowienie NSA I OPS 2/12". Konsekwencją tego powinno być unieważnienie decyzji PINB nr [...] z tych samych powodów, z jakich unieważniona została decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o numerze [...];

c) art. 107 par. 3 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przez pominięcie tego, co powinna zawierać zaskarżona decyzja GINB, a czego w oczywisty sposób nie zawiera;

d) Art. 6,7,8 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, gdyż WSA w Warszawie legalizuje to, że organy administracji mogą jawnie pomijać wyroki i inne praworządne orzeczenia (tu decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego unieważniającej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]), jak to ma od ponad 6 lat miejsce w tej sprawie.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna wskazywała na art. 1 i art. 3 par. 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej i przyjęcie za prawidłowe rozpoznanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego tylko części zdarzeń do listopada 2014 i pominięcie meritum sprawy, tj. wyroków i orzeczeń późniejszych.

Podstawy skargi kasacyjnej prezentowały też zarzuty odnoszące się do:

a) art. 145 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. wobec tego, iż WSA przeprowadził postępowanie w sposób nierzetelny w obu zakresach: wobec zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i jej wad, jak też wobec meritum sprawy, czyli pominięcia oczywistej przesłanki nieważności. Ani WSA w Warszawie, ani orzekający organ administracji, nie wspomnieli o wyroku NSA II OSK 1324/13 i wyroku II SA/Wr 645/15. W ten sposób poprzez niezastosowanie tych orzeczeń złamały zasadę związania nimi jak i konstytucyjne prawo do bezstronnego i sprawiedliwego procesu;

b) art. 145 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. gdyż WSA zobowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać z urzędu nieważność postępowania w zw. z art. 156 k.p.a., wobec tego, iż sprawa dotyczyła przecież wniosku o stwierdzenie nieważności wskutek stwierdzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...];

c) argumentacja WSA ogranicza się do tego, że w sytuacji gdy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję PINB [...] r. decyzją nr [...] w trybie odwoławczym, to tym samym postępowanie w sprawie jej nieważności stało się bezprzedmiotowe i umorzył to postępowanie, co byłoby właściwe gdyby rozpatrywał tę sprawę w roku 2014, jednak na dzień orzekania (w 2017 r.) decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] została unieważniona, co ma działanie ex tunc, czyli jakby jej w ogóle nie było;

d) WSA pominął postawione w skardze zarzuty dotyczące samych decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, tj. nie dostrzegł, że decyzje te naruszały art. 107 par. 3 w zw. z art. 126 k.p.a.;

e) art. 134 p.p.s.a. gdyż WSA nie rozpatrzył sprawy w jej granicach pomijając szereg istotnych aspektów. Wniosek skarżącego dotyczył nieważności decyzji GINB z dnia [...].11.2014 i utrzymanej nią decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] wskutek stwierdzenia nieważności decyzji [...] będącej jej podstawą. WSA rozpatrzył sprawę, jakby w ogóle to nie miało miejsca i decyzja nr [...] nadal znajdowała się w obrocie. Nawet podniesienie tej okoliczności na rozprawie nie zmieniło rozumienia jej przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Złożona w tej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlegała oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).

Na wstępie należy zwrócić uwagę na niepoprawną i błędną konstrukcję podstaw przedmiotowej skargi kasacyjnej. W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) skarga kasacyjna powoływała m.in. przepisy art. 107 par. 3 w zw. z art. 126 k.p.a. (poprzez ich niewłaściwe zastosowanie) jak też art. 6,7,8 k.p.a. (poprzez błędną ich wykładnię). Stwierdzić jednak trzeba, że wskazane wyżej przepisy, nie są przepisami prawa materialnego. Są to przepisy proceduralne, które, z uwagi na swój charakter, nie mogą być skutecznie powoływane w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego. To samo, co do zasady, odnieść także należy do zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a.

W ocenianej skardze kasacyjnej nie została czytelnie zaprezentowana konstrukcja podstawy naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie wniesiony środek odwoławczy powoływał, co prawda, art. 1 i art. 3 par. 1 p.p.s.a., jednak podkreślić należy, że są to przepisy, które samodzielnie nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej. Określają one wyłącznie definicję "sprawy sądowoadministracyjnej" (art. 1 p.p.s.a.) oraz właściwość sądów administracyjnych (art. 3 par. 1 p.p.s.a.). Niejako pobocznie, w analizowanym zakresie, wskazany został przez autora skargi kasacyjnej także przepis art. 145 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. Nie została jednakże sprecyzowana postać naruszenia tegoż przepisu. Dostrzec też należy, iż wskazany ostatnio przepis, z uwagi na przyjęty przez sąd I instancji kierunek rozstrzygnięcia sprawy, nie był przez ten sąd w ogóle stosowany, a jak wyżej wskazano, skarga kasacyjna nie powoływała postaci jego naruszenia, nie wykazując też zarazem, zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. koniecznej przesłanki "możliwości istotnego wpływu podnoszonego uchybienia na wynik sprawy".

Wskazane wyżej uchybienia w konstrukcji podstaw skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, wpłynęły na ograniczenie zakresu jej rozpoznania. NSA zajął natomiast stanowisko względem tych powołanych podstaw skargi kasacyjnej, które w ogóle pozwalały zidentyfikować konkretne zarzuty stawiane sądowi I instancji.

Niezasadne okazały się te zarzuty, które akcentowały "błędną wykładnię wyroku NSA o sygn. akt II OSK 1324/13 i wyroku WSA we Wrocławiu o sygn. II SA/Wr 645/15 poprzez jego niezastosowanie i pominięcie". Zauważyć trzeba, że przedmiotem wskazanych wyżej orzeczeń sądów administracyjnych była kwestia kary wymierzonej inwestorom J. F. i W. F. z tytułu niezgodnej z zatwierdzonym projektem budowlanym realizacji inwestycji polegającej na rozbudowie o tarasy budynku mieszkalnego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie tej kary był art. 59a Prawa budowlanego w związku z art. 59f ust. 1 wskazanej ustawy. NSA uchylił wyrok sądu I instancji, którym oddalono skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia przedmiotowej kary. WSA we Wrocławiu natomiast, wskazanym wyrokiem o sygn. akt II SA/Wr 645/15 uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] lipca 2015 r. wydane także w przedmiocie nałożenia na wymienionych inwestorów kary w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w wyniku obowiązkowej kontroli inwestycji. Tymczasem w aktualnie ocenianym przypadku, przedmiotem kontroli sądu I instancji były akty administracyjne całkowicie niezwiązane z powyżej wskazanymi rozstrzygnięciami sądów. Przedmiotem sporu i ocen w niniejszej sprawie była bowiem decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] , umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...]. Przedmiot zatem sprawy kontrolowanej przez sąd I instancji w ocenianym przypadku dotyczył tego, czy kwalifikowaną wadą prawną (art. 156 par. 1 pkt 2 K.p.a.) dotknięta jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., która akceptowała (utrzymywała w mocy) rozstrzygnięcie o umorzeniu, na podstawie art. 105 par. 1 k.p.a., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2014 r. W każdym więc ze wskazanych wyżej przypadków chodziło o różne przedmiotowo akty administracyjne, wydawane w ramach różnych postępowań (trybów). Między tymi aktami administracyjnymi, nie istnieje przy tym jakikolwiek proceduralny związek, wpływający na zakres i kierunek rozpoznania aktualnie ocenianej sprawy. Taka relacja, nie zachodzi także między powołanymi powyżej orzeczeniami sądów administracyjnych, a przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie. Nałożenie bowiem na inwestora kary w oparciu o art. 59a Prawa budowlanego w związku z art. 59f ust. 1 tej ustawy nie pozostaje w żadnym relewantnym związku z decyzją wydaną w ramach nadzwyczajnego trybu, a odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji, której przedmiotem była ocena zasadności wyłącznie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności innej decyzji (PINB z dnia [...] kwietnia 2014 r.), z uwagi na konkurencję wdrożonych trybów weryfikacji tego orzeczenia.

Z przedstawionym wyżej zarzutem korespondował zarzut skargi kasacyjnej wskazujący, iż w sprawie zachodzi przesłanka nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o numerze [...] (tj. wskazanej powyżej decyzji z dnia [...].08.2014 r. umarzającej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB), z uwagi na fakt stwierdzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieważności innej decyzji, tj. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o numerze [...]. Chodziło w tym przypadku o decyzję z dnia [...].08.2014 r. utrzymującą w mocy decyzję PINB z dnia [...].04.2014 r. Skarga kasacyjna twierdziła, że decyzja [...] WINB o numerze [...] była podstawą wydania decyzji tego organu z dnia [...].08.2014 r o numerze [...] r., której nieważność została stwierdzona. Wbrew jednak argumentom skargi kasacyjnej decyzja [...] WINB z dnia [...].08.2014 r. nie stanowiła podstawy dla decyzji tego organu z dnia [...].08.2014 r. Każde z tych rozstrzygnięć wydane bowiem zostało w wyniku rozpatrzenia odrębnych wniosków i żądań stron postępowania. Pierwsza z wymienionych decyzji kończyła postępowanie w tzw. trybie zwyczajnym, druga natomiast, rozstrzygała o losach wniosku inicjującego tryb nadzwyczajnej weryfikacji orzeczeń administracyjnych. Z uwagi więc na odrębność i niezależność spraw rozstrzyganych każdą ze wskazanych decyzji, brak było między nimi związku, czy zależności pozwalającej uznawać, że decyzja numerze [...] była decyzją przedmiotowo zależną od decyzji nr [...].

Z uwagi na powyższe, nie był trafny także zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a., gdyż kwestia stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2014 r. o nr [...], pozostawała poza granicami sprawy kontrolowanej przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 27.06.2017r.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, gdyż nie miała skarga ta usprawiedliwionych podstaw.