Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi D.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 lipca 2025 r. nr 2201-IOD-2.4102.52.2025.2 w przedmiocie odmowy uchylenia kary porządkowej oddala skargę.

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 lipca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako: "Dyrektor IAS", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 oraz art. 262 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej jako: "Ordynacja podatkowa"), po rozpatrzeniu zażalenia D. B. (dalej jako: "Skarżący", "strona") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach (dalej jako: "Naczelnik US", "organ I instancji") z dnia 11 czerwca 2025 r. w przedmiocie nieuznania za usprawiedliwione niezłożenie w wymaganym terminie dokumentów i wyjaśnień oraz odmowy uchylenia postanowienia nakładającego karę porządkową, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

2.1. Naczelnik US prowadzi wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia podatku dochodowego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W toku prowadzonego postępowania Naczelnik US pismami z dnia: 16 grudnia 2024 r., 8 stycznia, 27 lutego i 4 kwietnia 2025 r. wzywał podatnika do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów w odpowiedzi na co strona składała wybrane dokumenty lub w ogóle nie udzielała odpowiedzi.

Postanowieniem z 8 maja 2025 r. nr 2210.SPO.4102.25.2024 Naczelnik US nałożył na podatnika karę porządkową grzywny w wysokości 2.000 zł z uwagi na niezłożenie w wymaganym terminie wyjaśnień i dokumentów, o których mowa w wezwaniu z 4 kwietnia 2025 r.

W odpowiedzi na kolejne wezwanie organu z 8 maja 2025 r. pełnomocnik strony przesłał kserokopię żądanych dokumentów natomiast nie udzielił odpowiedzi na wezwania w części dotyczącej złożenia wyjaśnień.

Pismem z 27 maja 2025 r. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył wniosek o uznanie za usprawiedliwione nieprzedstawienie żądanej dokumentacji oraz o uchylenie postanowienia Naczelnika US z 8 maja 2025 r.

2.2. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 r. Naczelnik US nie uznał za usprawiedliwione niezłożenie w wymaganym terminie dokumentów i wyjaśnień i odmówił Skarżącemu uchylenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej.

2.3. Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę zażalenia, postanowieniem z dnia 31 lipca 2025 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sprawy jest ocena zasadności odmowy uchylenia postanowienia Naczelnika US w przedmiocie kary porządkowej, nałożonej w związku z niewykonaniem obowiązków wynikających z wezwania organu z 4 kwietnia 2025 r. Dalej Dyrektor IAS zauważył, że w postępowaniu w sprawie nałożenia kary porządkowej ustawodawca przewidział dwa odrębne środki odwoławcze tj. tryb zażaleniowy (art. 262 § 5 Ordynacji podatkowej) oraz wniosek o uchylenie kary porządkowej (art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej). W pierwszym z nich rozpatruje się zarzuty przeciwko samemu nałożeniu kary i jej wysokości, natomiast w drugim przypadku ocenia się zasadność twierdzenia o zaistnieniu okoliczności usprawiedliwiających niestawiennictwo lub niewykonanie obowiązku nałożonego przez organ podatkowy.

Dalej organ stwierdził, że podstawową przesłanką nałożenia kary porządkowej jest wystosowanie przez organ podatkowy prawidłowego wezwania, spełniającego wymogi określone w art. 153 i 159 Ordynacji podatkowej oraz stwierdzenie "bezzasadności odmowy" dokonania konkretnej opisanej w nim czynności procesowej, tj. m.in. okazania lub przedstawienia dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa albo ksiąg podatkowych.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor IAS stwierdził, że wystosowane wezwanie z 4 kwietnia 2025 r. spełniało wymogi z art. 159 § 1 Ordynacji podatkowej. W wezwaniu tym wskazano jakie dokumenty i wyjaśnienia powinien przedłożyć podatnik, w jaki sposób może je przekazać, w jakim terminie powinien przedłożyć żądane dowody i wyjaśnienia oraz, że niezastosowanie się do wezwania w wyznaczonym terminie będzie skutkowało nałożeniem kary porządkowej. Zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi w dniu 18 kwietnia 2025 r., a zatem termin przedłożenia żądanych dowodów upłynął 25 kwietnia 2025 r. Jednocześnie zauważono, że do dnia wydania postanowienia o nałożeniu kary porządkowej strona nie dostarczyła żądanych dokumentów i wyjaśnień.

W ocenie Dyrektora IAS nałożona kara porządkowa jest zasadna i brak jest podstaw do uchylenia postanowienia Naczelnika US z 11 czerwca 2025 r. Zdaniem organu, uchylenie postanowienia o ukaraniu karą porządkową jest możliwe, gdy wnioskodawca wykaże przyczyny usprawiedliwiające niewykonanie czynności nałożonych wezwaniem. Tymczasem, jak podał organ, poza twierdzeniami o zaangażowaniu strony i pełnomocnika w realizację ważnych zobowiązań zawodowych, nie przedstawiono żadnych okoliczności obiektywnie uniemożliwiających zastosowanie się do wezwania organu.

Odpowiadając na stawiane zarzuty Dyrektor IAS wskazał, że przesłanką nałożenia kary porządkowej jest zidentyfikowany w czasie stan bezzasadnej odmowy a dla jej nałożenia nie ma znaczenia nawet późniejsze wykonanie obowiązku.

Końcowo Dyrektor IAS podkreślił, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o uchylenie kary porządkowej ocenie podlega wyłącznie fakt, czy było usprawiedliwione niewykonanie nałożonego obowiązku procesowego. W ocenie Dyrektora IAS organ pierwszej instancji słusznie uznał, że brak jest podstaw do uznania za usprawiedliwione niewykonanie przez Skarżącego obowiązku nałożonego wezwaniem z 4 kwietnia 2025 r.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku , Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne nieuznanie za usprawiedliwione niezłożenia w terminie wymaganych dokumentów i wyjaśnień, pomimo przedstawienia przez skarżącego szczegółowego i obiektywnie uzasadnionego wniosku wskazującego na brak winy w uchybieniu terminowi, a tym samym bezzasadną odmowę uchylenia postanowienia z 8 maja 2025 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary porządkowej w wysokości 2000 zł

2) art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonym postanowieniu okoliczności faktycznych oraz przesłanek, którymi organ kierował się przy jego wydaniu, a w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

Zdaniem wnoszącego skargę, nałożenie na niego kary porządkowej było nieuzasadnione skoro działał w dobrej wierze, nie uchylał się od wykonania nałożonych obowiązków, a żądane dokumenty zostały ostatecznie przedłożone. Skarżący podkreślił, że niezachowanie wyznaczonego terminu wynikało z obiektywnej niemożności skompletowania żądanej dokumentacji w tak krótkim czasie, co pozostawało w związku zarówno ze znacznym zakresem wymaganych materiałów, jak i z równoczesnym zaangażowaniem Skarżącego w inne, istotne zobowiązania zawodowe. Od momentu doręczenia wezwania Skarżący niezwłocznie podjął czynności zmierzające do zgromadzenia wymaganych dokumentów, jednakże z przyczyn organizacyjnych i czasowych ich przedłożenie w wyznaczonym terminie okazało się niemożliwe. W tych okolicznościach brak było podstaw do przypisywania Skarżącemu złej woli.

Zdaniem Skarżącego, zaskarżone postanowienie Dyrektora IAS winno zostać uchylone, bowiem Organ odwoławczy błędnie stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, uzasadniając to rzekomym nie wykazaniem obiektywnych przeszkód w realizacji wezwania. Tymczasem skarżący w sposób szczegółowy i wyczerpujący wskazał przyczyny, dla których nie był w stanie przedłożyć żądanej dokumentacji w terminie. Zdaniem skarżącego nie uchylał się on od wykonania obowiązków, wykonał wezwanie, a opóźnienie w przedłożeniu dokumentów było spowodowane obiektywnymi trudnościami organizacyjnymi i czasowymi, niezależnymi od jego woli.

4. Odpowiadając na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5.1. Skarga jest niezasadna.

5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepisy art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), stanowią, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części w myśl art. 151 p.p.s.a.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS z dnia 31 lipca 2025 r., którym organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika US z dnia 11 czerwca 2025 r. w przedmiocie nieuznania za usprawiedliwione niezłożenie w wymaganym terminie dokumentów i wyjaśnień i odmowy uchylenia postanowienia nakładającego karę porządkową.

W związku z powyższym, Sąd nie był związany wnioskiem pełnomocnika Skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie i w oparciu o podany wyżej przepis prawa rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, co z kolei odpowiada treści art. 120 p.p.s.a.

5.3. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem postanowienie Dyrektora IAS nie zostało wydane z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej, strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności, bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach, lub bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem, mogą zostać ukarani karą porządkową do 3700 zł.

Jak stanowi przy tym art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, który nałożył karę porządkową, może, na wniosek ukaranego, złożony w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, uznać za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków, o których mowa w § 1, i uchylić postanowienie nakładające karę.

Kara porządkowa przewidziana w art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej jest sankcją administracyjną służącą zdyscyplinowaniu uczestników postępowania (por. S. Presnarowicz (w:) C. Kosikowski oraz L. Etel (red.), J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz LEX, Warszawa 2013 r., s. 1331; zob. też np. wyrok NSA z 12 grudnia 2012 r., II FSK 198/12). Uchylanie się od obowiązków procesowych jest z jednej strony dotkliwe dla organów podatkowych i dezorganizuje ich pracę, a z drugiej strony prowadzi do przewlekłości postępowania podatkowego. Norma wynikająca z art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej ma zatem zapewnić sprawny przebieg postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w przewidzianym ustawowo terminie (por. np. wyrok NSA z 11 maja 2016 r., II FSK 1020/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej ,,CBOSA").

Na tle art. 262 § 5 i 6 Ordynacji podatkowej należy wyjaśnić, że w postępowaniu w sprawie nałożenia kary porządkowej ustawodawca przewidział dwa odrębne środki "odwoławcze", tj. tryb zażaleniowy (art. 262 § 5 Ordynacji podatkowej) oraz wniosek o uchylenie kary porządkowej (art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej). W pierwszym z nich rozpatruje się zarzuty przeciwko samemu nałożeniu kary. Natomiast składając wniosek o uchylenie kary porządkowej organ ocenia zasadność twierdzenia o zaistnieniu okoliczności usprawiedliwiających niestawiennictwo i niewykonanie nałożonego przez organ podatkowy obowiązku. Oba te tryby są odrębne i niezależne od siebie zwłaszcza, że w obu odmienny jest tryb procesowania, jak i przesłanki, które podlegają badaniu. W konsekwencji mimo, że u ich podstaw spoczywa ta sama okoliczność prawna (podjęcie orzeczenia o ukaraniu karą porządkową) toczą się one w istocie niezależnie od siebie. Każdy z przysługujących środków prawnych rodzi odmienne skutki (tak: wyrok NSA z 21 listopada 2023 r., III FSK 4247/21, CBOSA).

Domagając się uchylenia kary porządkowej na podstawie art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej strona nie może dążyć do wykazania niezasadności nałożonej na nią kary w momencie jej wymierzenia. Nie może również zaprzeczać samemu niewykonaniu obowiązków, za które kara została nałożona. Skoro bowiem domaga się uchylenia kary, to winien się powoływać na uzasadniające to okoliczności, tj. wskazać te spośród nich, w świetle których niewykonanie obowiązku, mające niewątpliwy charakter, uznać należy za usprawiedliwione. Innymi słowy składając wniosek o uchylenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej strona skarżąca nie powinna kwestionować zasadności jej nałożenia i podnosić zarzutów przeciwko samemu nałożeniu kary, ale argumentować na rzecz zasadności twierdzenia o zaistnieniu okoliczności usprawiedliwiających niestawiennictwo i niewykonanie nałożonego przez organ podatkowy obowiązku (tak: wyrok NSA z 21 listopada 2023 r., II GSK 987/20, CBOSA).

Zamierzonego rezultatu nie mogą wywrzeć argumenty skargi ukierunkowane na wykazanie, że w odniesieniu do skarżącego brak było możliwości zastosowania kary porządkowej. Rozpatrując wniosek złożony w trybie art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej nie bada się zasadności nałożenia kary porządkowej, a weryfikuje się jedynie to czy niewywiązanie się z obowiązków leżących u podstaw jej nałożenia było usprawiedliwione. Rozpatrując wniosek złożony w trybie wskazanego ostatnio przepisu organy podatkowe nie weryfikują ponownie kwestii bezzasadności niedokonania w terminie określonych czynności.

Zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2024 r. III FSK 393/23, że rozmiar prowadzonej działalności, obciążenie pracą, problemy kadrowe, odległy okres kontroli, obejmujący dwa lata, nie są przyczynami usprawiedliwiającymi brak udzielenia wyjaśnień w żądanym zakresie i nie mają wpływu na realizację nałożonego na skarżącego obowiązku". Za usprawiedliwione niewykonanie obowiązku traktować należy tylko takie okoliczności, które w sposób niezależny od strony i w normalnych warunkach trudny do przezwyciężenia uniemożliwiały jej zadośćuczynienie obowiązkom nałożonym przez organ podatkowy, nawet przy dołożeniu należytej staranności.

Dodać jednocześnie wypada, że w świetle treści art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej, ciężar usprawiedliwienia niewykonania obowiązku nałożonego przez organ spoczywa na Skarżącym. Organy podatkowe nie mają obowiązku poszukiwania dowodów mających usprawiedliwić niewywiązanie się przez podatnika z nałożonych na niego przez organ obowiązków. To w interesie podatnika jest uprawdopodobnienie, że za niewykonanie obowiązków wskazanych w wezwaniach odpowiadają takie okoliczności, które w sposób niezależny od strony i w normalnych warunkach trudnych do przezwyciężenia uniemożliwiały ich zadośćuczynienie, nawet przy dołożeniu należytej staranności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2023 r. III FSK 2956/21, CBOSA).

5.4. W ocenie Sądu trafne jest stanowisko organów podatkowych, że strona nie wykazała takich okoliczności, które wskazywałyby na istnienie obiektywnych przyczyn, które co najmniej utrudniały, jeśli nie uniemożliwiały zachowanie się w sposób zgodny z wystosowanym wezwaniem. Nie zostało bowiem choćby uprawdopodobnione wystąpienie takich obiektywnych zdarzeń, które realnie miały wpływ na brak możliwości uczynienia zadość wezwaniu organu prowadzącego postępowanie podatkowe. Za takie nie można bowiem uznać konieczności realizowania zawodowych zobowiązań strony. Realizacja zadań związanych z prowadzaniem działalności gospodarczej nie jest zdarzeniem nadzwyczajnym, które samo w sobie może usprawiedliwiać niewywiązywanie się z obowiązków nałożonych przez organ prowadzący postępowanie podatkowe. Ponadto twierdzenia strony o zaangażowaniu w realizacje innych ważnych zadań zawodowych nie wskazywały na żadne okoliczności uniemożliwiające zastosowanie się do wezwania organu.

Usprawiedliwieniem dla nieprzedstawienia w wymaganym terminie wymaganej przez organ dokumentacji mogłaby być sytuacja wystąpienia zdarzenia o charakterze wyjątkowym, niemożliwym do przewidzenia, wymagającym ponadstandardowego zaangażowania podatnika w prowadzoną aktywność zawodową. Zaistnienia takich okoliczności, które samemu Skarżącemu mogły obiektywnie uniemożliwiać udzielenie odpowiedzi na wezwanie organu w wyznaczonym terminie, strona jednak nie przedstawiła.

Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wbrew twierdzeniom skargi odpowiada prawu, a wydając je trafnie uznano, że brak jest podstaw do uchylenia nałożonej na skarżącego kary porządkowej.

Sąd stwierdza jednocześnie, że okoliczność późniejszego przedłożenia żądanej dokumentacji, pozostaje bez znaczenia dla oceny przesłanek, które legły u podstaw nałożenia kary porządkowej. Podstawą jej nałożenia było bowiem niezastosowanie się do wezwania organu w wyznaczonym terminie, a nie sam brak złożenia dokumentacji i wyjaśnień. Przesłanką nałożenia kary porządkowej był bowiem zidentyfikowany w określonym czasie stan zaniechania działania i niestosowania się przez podatnika do wezwań organu.

W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył także art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Postanowienie Dyrektora IAS znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa, a wszelkie okoliczności faktyczne, jakie były konieczne do ustalenia przed nałożeniem kary porządkowej zostały przez organ wyjaśnione. Nie sposób też podzielić zarzutu naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej. Zawarta w przepisie "zasada przekonywania" oznacza, że uzasadnienie rozstrzygnięcia musi zawierać argumentację organu odzwierciedlającą sposób jego rozumowania. Zasada ta nie polega jednak na tym, że uzasadnienie decyzji lub postanowienia musi przekonać stronę do racji organu. Wystarczające jest to, aby organ w sposób jasny przedstawił swoją argumentację, co w sprawie niniejszej miało miejsce.

Wbrew stanowisku strony zaskarżone postanowienie spełnia również wymogi określone w 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie zawiera zarówno wskazanie okoliczności faktycznych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia jak i podanie podstawy prawnej i jej wyjaśnienie. Sporządzone przez organ odwoławczy uzasadnienie umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli w zakresie oceny prawidłowości działania organu przy ocenie okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać uchylenie kary porządkowej. W zaskarżonym postanowieniu został przedstawiony proces rozumowania organu i argumenty, przemawiające za brakiem podstaw do uznania za uzasadnione tych przyczyn, na które strona powoływała się próbując wykazać istnienie okoliczności świadczących o usprawiedliwionym, nieterminowym zrealizowaniu nałożonego na nią obowiązku dostarczenia dokumentacji i wyjaśnień.

5.4. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.