Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi T. C. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 24 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania Zespołu Szkół Budowlano-Architektonicznych [...] oddala skargę.

W dniu 24 listopada 2011 roku Rada Miasta, działając na podstawie art. 62 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (t. j. Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.), art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 12 pkt 8 lit. i) ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2022r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), podjęła uchwałę nr [...] w sprawie rozwiązania Zespołu Szkół Budowlano-Architektonicznych w G. przy ul. [...].

T. C. pismem z dnia 2 lipca 2012 r. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie wskazanej wyżej uchwały jako niezgodnej z prawem. Podniosła, że rozwiązanie Zespołu Szkół zostało uzasadnione zmniejszeniem się liczby uczniów, lecz jest to spowodowane systematyczną likwidacją wchodzących w jego skład placówek oraz oddziałów. Zarzuciła błędną interpretację danych zawartych w "Propozycji zmian w sieci gdańskich placówek oświatowych na lata 2011-2014", co spowodowało wyciągnięcie błędnych wniosków w przedmiocie rozwiązania przedmiotowej placówki.

Rada Miasta nie ustosunkowała się do wezwania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. C., powołując się na przepisy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 92 ust.3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] w przedmiocie rozwiązania Zespołu szkół Budowlano-Architektonicznych w G. oraz uchwały nr [...] w przedmiocie likwidacji Technikum nr [...] w G. z dnia 24 listopada 2012 r. Wskazała, że jest matką ucznia Zespołu Szkół Budowlano- Architektonicznych w G..

Skarżąca zarzuciła obu uchwałom naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

– art. 59 ust. 2 ustawy o systemie oświaty poprzez oparcie uchwał na pozytywnej opinii kuratora oświaty w sprawie likwidacji, opracowanej na podstawie nierzetelnych i niekompletnych danych uzasadniających likwidację Technikum nr [...] w G.,

– art. 59 ust. 1 ustawy poprzez zaniechanie zawiadomienia w przepisanym prawem 6 miesięcznym terminie poprzedzającym termin planowanej likwidacji Technikum nr 6 [...] w G., rodziców wszystkich uczniów.

W uzasadnieniu skargi podniosła szereg zarzutów dotyczących wadliwości uchwały o likwidacji Technikum nr [...] wskazując, że uchwała o rozwiązaniu Zespołu Szkół Budowlano- Architektonicznych w G., jako stanowiąca naturalną konsekwencję zamiaru likwidacji wchodzącej w jego skład placówki, w obliczu nieprawidłowości i braku zasadności tej ostatniej, również nie znajduje uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał - w odniesieniu do Zespołu Szkół Budowlano- Architektonicznych - że proces wygaszania szkół rozpoczął się już w 2005 r. W latach 2005 – 2009 podjęto uchwały, na podstawie których zlikwidowano pięć szkół wchodzących w skład Zespołu.

Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. pełnomocnik organu wskazał na brak interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały z uwagi na jej techniczny charakter.

Zarządzeniem z dnia 27 września 2012r. Przewodniczący Wydziału rozdzielił ww. skargi i wyłączył do odrębnego rozpoznania skargę na uchwałę nr [...] w przedmiocie likwidacji Technikum nr [...] ( sprawa ta nosi sygn. akt III SA/Gd 655/12).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 5 ust. 5a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ( tj. Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz.2572 ze zm.) zakładanie i prowadzenie szkół ponadgimnazjalnych ( a takimi są liceum ogólnokształcące i technikum , wchodzące w skład przedmiotowego Zespołu ) należy do zadań własnych powiatu.

Zgodnie z art. 92 ust.3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz.1592 ze zm.), ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu (a takim miasto jest G.) , w tym zasady sprawowania nadzoru, określa ustawa o samorządzie gminnym.

Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tj. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz.1591 ze zm.) w art. 101 ust. 1 stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może- po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia –zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym skargę na uchwałę podjętą przez organ gminy można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę.

Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia w myśl art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym pismem z dnia 2 lipca 2012 r. ( data stempla pocztowego k.12), które do organu wpłynęło w dniu 5 lipca 2012 r. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Skarżąca następnie wniosła skargę na przedmiotową uchwałę opatrzoną datą 21 sierpnia 2012 r. w dniu 23 sierpnia 2012 r. ( data stempla k. 56), która do organu wpłynęła w dniu 27 sierpnia 2012 r. Skarga została wniesiona przed dniem, w którym miało dojść do rozwiązania przedmiotowego Zespołu Szkół, czyli przed dniem 31 sierpnia 2012 r.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarżąca wniosła skargę w terminie przewidzianym przepisem art. 53 § 2 p.p.s.a., czyli w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia , bowiem organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Przypomnieć należy, że w myśl uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 ( publ. ONSA/WSA 2007/3/60), przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Rozważenia jednak wymaga, czy doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej zaskarżoną uchwałą.

W skład Zespołu Szkół Budowlano- Architektonicznych w G. w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały o jego rozwiązaniu wchodziły dwie placówki – [...] Liceum Ogólnokształcące ( uchwałę o likwidacji tej szkoły skarżąca zaskarżyła odrębną skargą, sygn. akt III SA/Gd 656/12) oraz Technikum nr [...]. Skarżąca T. C. jest matką ucznia likwidowanego Liceum Ogólnokształcącego.

Skarżąca w wezwaniu do usunięcia naruszenia, skierowanego do organu wskazywała na fakt, że jest członkiem Rady Rodziców. W skardze na przedmiotową uchwałę nie powoływała się na tę okoliczność i wniosła ją jedynie we własnym imieniu. W fakcie przynależności skarżącej do Rady Rodziców, która to Rada miała jedynie prawo do występowania z wnioskami i opiniami do rady pedagogicznej i dyrektora szkoły oraz gromadzenia funduszy ze składek rodziców ( co wynika ze statutu przedmiotowego Zespołu Szkół) nie można dopatrzyć się istnienia własnego interesu prawnego czy uprawnienia skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W ocenie Sądu istnienia interesu prawnego czy uprawnienia, o jakim mowa w przywołanym przepisie nie uzasadnia także to, że skarżąca jest matką ucznia jednej ze szkół wchodzących w skład rozwiązywanego zespołu szkół. Nie jest nim również zarzut wadliwości innej uchwały, podjętej po wydaniu uchwały przedmiotowej.

Zaskarżona uchwała nie została podjęta na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, jak twierdzi skarżąca ( i jak równie błędnie twierdzi organ w odpowiedzi na skargę) , a który dotyczy zasad likwidacji szkół, lecz - co wyraźnie wynika z jej treści – na podstawie art. 62 ust. 5 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że organ prowadzący zespół szkół lub placówek albo szkół i placówek może wyłączyć z zespołu niektóre szkoły lub placówki, włączyć do zespołu inne szkoły lub placówki, a także może rozwiązać zespół. W przypadku wyłączenia szkół lub placówek z zespołu oraz rozwiązania zespołu przepisów art. 58 i 59 nie stosuje się.

Z art. 62 ust. 5 ustawy o systemie oświaty wynika, że rozwiązanie zespołu szkół ma w istocie charakter techniczny, organizacyjny. Rozwiązanie zespołu szkół nie wywołuje skutku w postaci likwidacji szkół wchodzących w jego skład. Skutek taki wywołuje dopiero uchwała podjęta w odniesieniu do każdej ze szkół wchodzących wcześniej w skład Zespołu. [...] Liceum Ogólnokształcące, do którego uczęszczał syn skarżącej zostało zlikwidowane odrębną uchwałą , która zastała zaskarżona przez skarżącą.

Sama skarżąca nie przytoczyła w istocie żadnego argumentu wskazującego na istnienie jej interesu prawnego lub uprawnienia, które mogłoby zostać naruszone zaskarżoną uchwałą. W tej sytuacji tym bardziej nie można mówić o naruszeniu takiego interesu prawnego lub uprawnienia.

Dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej zaskarżoną uchwałą otwierałoby drogę do oceny legalności tej uchwały.

W tej sytuacji skargę, jako bezzasadną, Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.