Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi P. T. C. Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oddala skargę

Sygn. IV SA/Po 1010/09

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.- dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. dalej Kpa), po powtórnym rozpatrzeniu zgłoszenia P. T. C. Sp. z o. o. dotyczącego zamiaru budowy dwóch masztów antenowych wys. 6,00m oraz wymianie istniejących anten i wsporników antenowych na dachu istniejącego budynku wielorodzinnego przy ul. S. S. [...], (działka o numerze geodezyjnym [...] ark. [...] obr. S.), w związku z decyzją Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2009r. (znak [...]), zgłosił powtórnie sprzeciw i nałożył na zgłaszającego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wskazano, że dniu [...] maja 2007r. do Wydziału Urbanistyki i Architektury wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych budowy dwóch masztów antenowych wys. 6,00m oraz wymianie istniejących anten i wsporników antenowych na dachu istniejącego budynku wielorodzinnego przy ul. S. S. [...]. Do zgłoszenia dołączono m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pismo WOŚ z dnia [...] marca 2009r., kserokopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym terenem inwestycji, dokumentację zgłoszeniową i analizę środowiskową. Analiza załączonej do zgłoszenia dokumentacji zgłoszeniowej wykazała, że w ramach powyżej wymienionych robót budowlanych planuje się między innymi wybudowanie dwóch nowych masztów antenowych W3 i W1 zgodnie z rysunkiem nr 5/- "rzut dachu stan projektowany" o wys. 6,00m (rysunki konstrukcyjne projektowanych masztów a także sposób mocowania do konstrukcji dachowej nie zostały załączone do dokumentacji). Na dachu budynku istnieją już 3 maszty antenowe z zainstalowanymi antenami co wynika z rys. 3 -"elewacja frontowa stan istniejący".

Organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie wymaga opracowania projektu budowlanego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane, ponieważ z uwagi na przyjęte rozwiązania techniczne konstrukcja budynku powinna spełniać warunki zapewniające nie przekroczenie stanów granicznych nośności. Brak stosownych obliczeń w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, rysunków konstrukcyjnych masztów oraz brak oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane nie daje pewności, że dane przedsięwzięcie spełnia zasady bezpieczeństwa konstrukcji.

Zgodnie z art. 30 ust. 7 punkt 1 właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, jeżeli realizacja inwestycji może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa. Złożona dokumentacja zgłoszeniowa nie rozstrzyga w sposób merytoryczny kwestii zachowania maksymalnego bezpieczeństwa zarówno dla samej konstrukcji budynku jak i dla zamieszkujących go ludzi. Z uwagi na fakt, że opracowanie projektu budowlanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane wymaga zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, zaś zgłoszenie wymaga złożenia zaledwie w zależności od potrzeb, odpowiednich szkiców i rysunków, nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest w pełni uzasadnione.

Od ww. decyzji odwołanie wniosła P. T. C. Spółka z o.o., działając przez pełnomocnika adwokata M. P.. Odwołujący zarzucił decyzji uchybienie:

– przepisom art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż przedmiotowa inwestycja zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia,

– przepisom art. 7 i 77 Kpa., polegające na wydaniu decyzji na podstawie faktów, które nie zostały udowodnione,

– przepisom 107 § 3 Kpa, poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, w zakresie wskazania dowodów, z których wynika, że inwestycja zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia.

Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2009 roku w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, zgodnego z żądaniem wnioskodawcy, ewentualnie o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2009 roku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Odwołujący przypomniał, że zamysłem ustawodawcy wprowadzającego instytucję zgłoszenia było uproszczenie procedury, odformalizowanie jej a zarazem przeniesienie ciężaru zgromadzenia jak i oceny zgodności zamierzeń inwestycyjnych z przepisami prawa na organ administracji. Skoro zgłoszenie robót jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, to mają tu zastosowanie przepisy art. 7 i 77 Kpa zobowiązujące organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Tymczasem organ nie dokonał żadnych ustaleń, co do tego czy zamontowanie kolejnych masztów (dwa już istnieją) z uwagi na przesłanki art. 30 ust. 7 pkt 1) Prawa budowlanego będzie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. W szczególności w sprawie brak jakichkolwiek dowodów na to, że urządzenia te spowodują zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Z uzasadnienia nie wynika, w oparciu o jakie dowody organ poczynił te ustalenia. Ze złożonej dokumentacji nie można wysnuć takich wniosków. W odwołaniu podkreślono, że dokonanie oceny możliwości wystąpienia w konkretnym przypadku jednej z przesłanek art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego należy do właściwego organu, ale nie oznacza to samo przez się dopuszczenia dowolności w podjęciu takiego rozstrzygnięcia. W tym kontekście stwierdzono, iż niedopuszczalnym jest opieranie decyzji administracyjnej na przypuszczeniach, iż realizacja zamierzeń budowlanych może coś spowodować. Obowiązkiem organu administracyjnego jest ustalenie, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom określonym w przepisach prawa. Jeżeli orzekający organ miał wątpliwości, co do sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych, zobowiązany był w trybie art. 30 ust 2 Prawa budowlanego wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, by ustalić czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa i mogą być realizowane.

Odwołujący powołał się na art. 30 ust 1 pkt 3 lit b) Prawa budowlanego, zgodnie z którym instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W związku z powyższym, wskazano, iż właściwie organ podważył swoim rozstrzygnięciem samą istotę zgłoszenia robót budowlanych polegających na montażu urządzeń o wysokości ponad 3 m na obiektach budowlanych.

W odwołaniu przedstawiono szeroko istotę dwuinstancyjności i rozważono kompetencje organu II instancji, uznając, iż organ odwoławczy winien rozpatrzeć niniejszą sprawę merytorycznie.

Wojewoda W., po rozpatrzeniu odwołania P. T. C. Sp. z o.o, decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając jej zasadność.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. Analizując stan prawny sprawy, Wojewoda podkreślił, że nakładając w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ nie ma obowiązku wskazania, że zamierzone roboty spowodują naruszenie wymienionych w tym przepisie dóbr, a jedynie że takie zagrożenie mogą spowodować. Chodzi więc o stan potencjalnego zagrożenia, któremu organ mając na uwadze roboty objęte zgłoszeniem, ma obowiązek zapobiec. Przez zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia rozumieć należy taką sytuację, w której zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie zapewniłoby dostatecznej kontroli ich wykonywania przez organ, a przy tym zachodzi obawa o zagrożenie życia lub zdrowia ludzi bądź zagrożenie mienia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/GI123/08).

W oparciu o znajdujący się w dokumentacji zgłoszeniowej opis techniczny oraz rysunki: rzut dachu - stan istniejący; elewacja frontowa - stan istniejący; elewacja boczna - stan istniejący; rzut dachu - stan projektowany; elewacja frontowa - stan projektowany; elewacja boczna - stan projektowany organ drugiej instancji stwierdził, iż planowana inwestycja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Prace objęte przedmiotowym zgłoszeniem mają odbywać się na dachu budynku mieszkalnego o wysokości 16 m od poziomu terenu, posiadającego pięć kondygnacji nadziemnych. W ramach zgłaszanej przebudowy stacji bazowej planuje się m.in. demontaż działających anten sektorowych i radioliniowych oraz zainstalowanie 9 nowych anten sektorowych i jednej anteny mikrofalowej na wysokościach 21.0, 21.5 oraz 23.0 m. Ponadto przewiduje się montaż trzech wsporników ramowych pod anteny sektorowe wykonanych z dwóch rur 88,9 mm o długościach 3.0 i 1.1 m oraz rozbudowę drogi kablowej. Planowana inwestycja obejmuje również montaż w narożnikach dachu budynku dwóch masztów o wysokości 6.0 m, z rur stalowych 114, 3 mm, łączonych na montażu za pomocą kołnierzy stalowych zbl. 16 mm wraz z zastrzałami z rur 60, 3 mm. W ocenie organu II instancji, umieszczenie ww. urządzeń na dachu budynku może, w razie ich przewrócenia, powodować zarówno dla ludzi jak i mienia ryzyka, o których mowa w art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto konieczna jest ocena stanu technicznego budynku, albowiem z uwagi na przyjęte rozwiązania techniczne, konstrukcja budynku powinna spełniać warunki zapewniające nie przekroczenie stanów granicznych nośności. W zaskarżonej decyzji słusznie organ I instancji podkreślił, iż brak stosownych obliczeń w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, rysunków konstrukcyjnych masztów oraz brak oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane nie daje pewności, że planowane przedsięwzięcie spełnia zasady bezpieczeństwa konstrukcji. Z uwagi na powyższe realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga zatwierdzenia projektu budowlanego i właściwego nadzoru nad jego realizacją.

W skardze na powyższą decyzję T. C. Sp. z o.o., działając przez pełnomocnika adwokata M. P., powtórzono zarzuty sformułowane w odwołaniu. Nadto dodano zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kpa, polegający na utrzymaniu w mocy decyzji, wydanej z naruszeniem przepisu art. 30 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, oraz zarzut naruszenia przepisów art. 107 § 3 kpa, poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, w zakresie wskazania dowodów, z których wynika, że inwestycja zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia, a także zarzut naruszenia przepisów art. 8 Kpa, polegający na prowadzeniu przez organ postępowania w sposób oczywiście sprzeczny wobec wymogu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz uwzględnienia przy tym słusznego interesu wnioskodawcy, co w żaden sposób nie może przyczyniać się do pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody W. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2009 roku (sygn. akt: [...]), obu w całości, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu, uznając, iż zamierzenie objęte zgłoszeniem nie odbiega w żaden sposób od ustawowych ram wytyczonych art. 30 ust 1 pkt 3 lit b) Prawa budowlanego. Co za tym idzie obawy organu, jakoby realizacja przedsięwzięcia na obiekcie budowlanym mogła rodzić niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi, z uwagi na wysokość nad poziomem terenu czy wątpliwości co do trwałości konstrukcji budynku, są niezrozumiałe i w konsekwencji zmierzają do obejścia przepisów art. 29 ust 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust 1 pkt 3 lit b) ustawy. Również gabaryty przedsięwzięcia nie są na tyle duże, by mogły rodzić uzasadnione obawy organu. Ustawodawca zezwolił na montaż urządzeń o wys. powyżej 3 m w drodze postępowania zgłoszeniowego, co za tym idzie organ nie może teraz nakładać obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tylko dlatego że zamierzenie spełnia przesłanki wskazane w ustawie (instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych, instalowanie urządzeń o wys. Ponad 3 m). Jeżeli orzekający organ miał wątpliwości, co do sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych (sposób mocowania do konstrukcji dachowej), zobowiązany był w trybie art. 30 ust 2 ustawy wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, by ustalić czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa i mogą być realizowane.

Ponadto, zgodnie z normą § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ekspertyza techniczna stanu istniejącego obiektu budowlanego pod kątem jego bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania jest wymagana w sytuacji, gdy zastosowanie znajdzie norma z § 204 w/w rozporządzenia. Co za tym idzie przedmiotowa ekspertyza jest konieczna, jeżeli inwestor zamierza wznieść budynek w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego. Jak zatem z powyższego wynika zakresem zastosowania normy objęte zostały tylko i wyłącznie sytuacje budowy nowych budynków w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących obiektów budowlanych. Powołując się na definicję "budynku" zamieszczoną w Prawie budowlanym, Odwołujący stwierdził, niż ekspertyza techniczna nie jest wymagana dla wnioskowanej rozbudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Rozbudowa ma bowiem polegać na wymianie istniejących anten i wsporników antenowych oraz montażu dwóch nowych masztów. Wykluczenie możliwości zakwalifikowania masztów antenowych do kategorii budynku nie powinno budzić najmniejszych wątpliwości, zwłaszcza w świetle przykładowego wyliczenia zawartego w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.- dalej ppsa). Zgodnie z tą zasadą, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją- obowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd porównuje treść dekodowanej przez organ normy prawa z ustalonym przez ten organ stanem faktycznym. Z naruszeniem prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym stanie faktycznym została zastosowana błędna subsumcja prawa tj. organ nie zastosował przepisu, który winien był zastosować lub też dokonał wadliwej wykładni zastosowanego prawa. Z naruszeniem prawa procesowego mamy w szczególności do czynienia, gdy organ procesowy pomija istotne okoliczności, które w świetle prawidłowo dekodowanej normy prawa materialnego i normy prawa procesowego, są znaczące dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wad, które uzasadniałyby stwierdzenie ich nieważności, ani wad materialnoprawnych, które miałyby wpływ na wynik sprawy, czy procesowoprawnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a/ oraz c/ ppsa.

Istota sporu w niniejszym postępowaniu dotyczy tego, jaką normę winien zastosować organ w niniejszej sprawie, w związku ze zgłoszeniem zamiaru budowy dwóch masztów antenowych wys. 6,00m oraz wymiany istniejących anten i wsporników antenowych na dachu istniejącego budynku wielorodzinnego przy ul. S. S. [...], (działka o numerze geodezyjnym [...] ark. [...] obr. S.), dokonanym przez P. T. C. Sp. z o. o., wobec wątpliwości, które organ powziął. Według Skarżącej, organ – w przypadku wątpliwości co do sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych – winien zastosować normę zawartą w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.- dalej Prawo budowlane), organ zaś zastosował normę zawartą w art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, a organ odwoławczy uznał na tej podstawie podjęte rozstrzygnięcie za prawidłowe.

Zagadnienia mieszczące się w granicach niniejszej sprawy normują zwłaszcza przepisy art. 29 ust. 2, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b/ oraz art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 5, a także art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. W świetle wskazanych przepisów jest bezsporne między stronami, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu (art. 30 ust. 5). Stąd zasadne było dokonanie przez P. T. C. Sp. z o. o. przedmiotowego zgłoszenia. Przepisy określają treść zgłoszenia, oraz wskazują, jakie dokumenty muszą być załączone do zgłoszenia i jakie powinny być dołączone "w zależności od potrzeb" (art. 30 ust. 2 ab initio).

Skarżąca słusznie zauważa, że art. 30 ust. 2 in fine stanowi podstawę dla organu do nałożenia na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązku uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, i dopiero – w przypadku ich nieuzupełnienia, organ obowiązany jest do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji. W tym kontekście Skarżąca stwierdziła, iż Prezydent Miasta P. uznając, że zgłoszenie wykazuje pewne braki, mógł wezwać PTC Sp. z o.o. do jego uzupełnienia. Tymczasem Prezydent Miasta P., na podstawie art. 30 ust. 7 zgłosił sprzeciw i nałożył na zgłaszającego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym, zdaniem Skarżącej, niezasadnie. Zdaniem Pełnomocnika Skarżącej organ nie dokonał żadnych ustaleń co do tego, czy zamontowanie kolejnych masztów, z uwagi na przesłanki art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, będzie wymagano uzyskania pozwolenia na budowę.

Ustosunkowując się do stanowiska Skarżącej na tle obowiązującego w rozważanym zakresie stanu prawnego, Sąd zauważa, że unormowania zawarte w art. 30 ust. 1 pkt 2 in fine i zawarte w art. 30m ust. 7 Prawa budowlanego nie stanowią - w stanie faktycznym niniejszej sprawy - alternatywy dla organu.

Jak już wskazywano. art. 30 ust. 2 in fine normuje treść zgłoszenia i wskazuje na dokumentację, która winna być do niego załączona. Chodzi o "oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami". W piśmiennictwie i orzecznictwie podnosi się, że wprowadzenie fakultatywnego wymogu dołączenia szkiców i rysunków oznacza, że organ nie może zażądać nic ponadto. W szczególności, w związku z dokonanym zgłoszeniem, nie można zażądać od inwestora przedłożenia projektu budowlanego (patrz Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, C. H. Beck wyd. 3 2009 r., s 374 oraz wyrok WSA z 17.01.2008 r.; sygn. VII SA/ Wa 1697/07; LEX nr 510744).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, Sąd jest zdania, iż organy nie miały potrzeby nałożenia na Skarżącą obowiązku uzupełnienia dokumentacji zgłoszenia w rozumieniu art. 30 ust. 2 in fine Prawa budowlanego, uznając, iż dołączona dokumentacja spełnia wymogi ww. przepisu; jest kompletna (patrz Prawo budowlane, j. w . s 374). Nie oznacza to jednak, iż uznane za kompletne zgłoszenie w każdym przypadku zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Możliwość zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia co do zamierzeń wymienionych w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego nie ma charakteru bezwzględnego (j. w. s. 384). Organ dysponuje instrumentem umożliwiającym w konkretnym przypadku powrót do zasady wyrazowej w art. 28 ust. 1 ww. ustawy. Taka możliwość ograniczona jest do sytuacji wymienionych w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie organy powołały się na pkt 1 cyt. przepisu: "Właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia (...)".

W związku z zastosowaniem ww przepisu, Skarżąca zarzuca organom brak wskazania dowodów, z których wynika, że inwestycja zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia. Według PTC Sp. z o. o.: "Niedopuszczalnym jest opieranie decyzji administracyjnej na przypuszczeniach, iż realizacja zamierzeń budowlanych może coś spowodować." Zgadzając się z poglądem Skarżącej, że art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego nie pozwala na dowolność rozstrzygnięcia, Sąd zwraca uwagę na to, że cytowany przepis wyraźnie stanowi o możliwości zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia jako przesłance zastosowania normy zawartej w cyt. przepisie. Sad podziela pogląd wyrażony w wyroku z 18 czerwca 2008 r. WSA: "Nakładając w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ nie ma jednak obowiązku wykazania, że zamierzone roboty spowodują naruszenie wymienionych w tym przepisie dóbr, ale jedynie, że takie zagrożenie mogą spowodować. Chodzi więc o stan potencjalnego zagrożenia, któremu organ mając na uwadze roboty objęte zgłoszeniem, ma obowiązek zapobiec. Przez zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia rozumieć należy bowiem taką sytuację, w której zgłoszenie zamiaru wykonywania robót budowlanych nie zapewniałoby dostatecznej kontroli ich wykonywania przez organ, a przy tym zachodzi obawa o zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi bądź zagrożenia mienia." (patrz podobnie Prawo budowlane. Komentarz, j. w. s. 385).

Podzielając wyrażony wyżej pogląd prawny, Sąd stwierdza, iż organy w niniejszej sprawie nie przekroczyły granic uznania zakreślonych w art. 30 ust. 7 pkt 1 prawa budowlanego. Zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji omówiły przedmiot zamierzonej inwestycji oraz dokumentację dołączoną do zgłoszenia. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, że organy pobieżnie oceniły stan faktyczny sprawy i nie rozpatrzyły zebranego materiału dowodowego, naruszając przepisy art. 7 i art. 77 kpa. a także zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 Kpa). Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły zebraną dokumentację i należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż m. in. brak w niej stosownych obliczeń w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, rysunków konstrukcyjnych masztów. W tym kontekście zasadny jest wniosek organów, że zgłoszenie wraz z dołączoną dokumentacją nie daje pewności, iż planowane przedsięwzięcie spełnia zasady bezpieczeństwa konstrukcji. W konsekwencji trzeba też zgodzić się z konkluzją organów, że z uwagi na powyższe realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga zatwierdzenia projektu budowlanego i właściwego nadzoru nad jego realizacją. Tym samym Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej o naruszeniu przez organy art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, i w związku z tym – art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W kontekście powyższych ustaleń Sądu, nie znajdują też potwierdzenia inne zarzuty Skarżącej, w tym dotyczące naruszenia wymogów dotyczących uzasadnienia decyzji, określonych w art. 107 par. 1 Kpa.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ppsa, Sad orzekł jak w sentencji. O kosztach nie orzeczono w związku z art. 200 ppsa.

mb