Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 13 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: starszy specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 września 2022 r. sprawy ze skargi W. M. P. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu oddala skargę w całości.

W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, przewidzianej do realizacji we W. przy ulicy P., na działkach nr [...], [...] i [...], [...], obręb [...] wystąpił inwestor, A. K.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Wrocławia ustalił warunki zabudowy dla zaplanowanej przez A. K. inwestycji. W ocenie organu pierwszej instancji brak było w sprawie podstaw do odmowy wydania decyzji. Organ pierwszej instancji ustalił bowiem, że działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji i cech zabudowy. Według organu pierwszej instancji, inwestycja stanowi kontynuację funkcji, cech oraz wskaźników zabudowy w obszarze sąsiednim oraz spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa. Zdaniem organu, także pozostałe przesłanki ustalenia warunków zabudowy zostały spełnione. Teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji inwestycji, a inwestycji nie sprzeciwia się żaden przepis odrębny

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli uczestnicy postępowania na prawach strony, domagając się jej uchylenia Po rozpoznaniu odwołań, decyzja z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium we Wrocławiu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, przywołując w jej podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, z późn. zm. - zwanej dalej też "p.z.p.") organ wyjaśnił, że decyzje lokalizacyjne, więc także decyzja ustalająca warunki zabudowy, są decyzjami związanymi, co oznacza, że w każdym przypadku, gdy wnioskowana zabudowa jest zgodna z przepisami prawa, organ lokalizacyjny ma obowiązek wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy.

Dalej organ wywodził, że stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W tym kontekście organ drugiej instancji stanowczo stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, wszystkie przesłanki dla ustalenia warunków zabudowy zostały spełnione. Działki objęte inwestycją usytuowane są w sąsiedztwie działek dostępnych z tej samej drogi publicznej, zabudowanych w sposób pozwalający określić wymagania w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Przytaczając stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne Kolegium wyjaśniło, dla spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, wymaganej w tego typu sprawach, uznaje się, że zamierzenia stanowi kontynuację funkcji o ile nie jest ona sprzeczna z funkcją zastaną na danym terenie.

Kolegium szczegółowo opisało położenie planowanej inwestycji, zgadzając się z odwołującymi, że inwestycja planowana jest w bardzo bliskim sąsiedztwie terenów na których położone są rodzinne ogródki działkowe i park, jednak organ podkreślił, że inwestycja nie tylko mieści się w granicach administracyjnych miasta, ale dodatkowo zlokalizowana będzie pomiędzy dwoma głównymi arteriami miasta, wielopasmowymi drogami, a z dwóch stron sąsiaduje z bardzo dużymi i wysoko zabudowanymi osiedlami wielorodzinnymi.

Zastrzeżeń Kolegium nie budziły także ustalenia pozostałych parametrów zabudowy. Po przytoczeniu stosownych uregulowań rozporządzenia planistycznego wskazano, że w rozpatrywanej sprawie organ wyznaczył nieprzekraczalne linie zabudowy od strony działki nr [...] (ciągu komunikacyjnego) jako kontynuację linii zabudowy wzdłuż budynku zlokalizowanego na działce nr [...], co znajduje uzasadnienie w § 4 ust. 4 rozporządzenia planistycznego i jest jak najbardziej uzasadnione urbanistycznie i prawnie.

Organ szeroko wyjaśnił również, dlaczego uznał decyzję za prawidłową w zakresie ustalonego wskaźnika zabudowy, choć przekracza średnie wartości obszaru analizowanego (o [...]) to jednak nie narusza uwarunkowań ładu przestrzennego w sposób pozwalający na stwierdzenie braku kontynuacji cech zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy), ponieważ w obszarze analizowanym występują już nieruchomości zabudowane wskaźnikiem zbliżonym do planowanego.

Analizując ustalenia dotyczące szerokości elewacji frontowej Kolegium nie stwierdziło, aby przyjęte wartości stanowiły podstawę do twierdzenia o naruszeniu kontynuacji cech zabudowy. Podniesiono, że postanowienia decyzji w tym zakresie są zgodne z przepisami rozporządzenia planistycznego. Przytoczono przy tym zarówno stosowne uregulowania normatywne jak i odniesiono je do okoliczności faktycznych sprawy.

W zakresie rodzaju zaplanowanego dachu Kolegium wyjaśniło, że również w tym przedmiocie przyjęte rozwiązania nie budzą zastrzeżeń. Podniesiono, że kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki ustalone zostały zgodnie z wymogami rozporządzenia. Dla zaplanowanej inwestycji ustalono dach dwuspadowy lub wielospadowy, o kącie nachylenia połaci dachowych [...] – [...] i wysokości kalenicy do [...], co nawiązuje do zabudowy wielorodzinnej zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji.

Kolegium ustaliło również, że spełniony w sprawie jest warunek dostępu do drogi publicznej.

Również istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Organ zwrócił uwagę, że pomimo upływu czasu od zapewnienia z T., inwestor podpisał z tym podmiotem umowę przedwstępną, zatem odpowiednie uzbrojone terenu zostało zabezpieczone.

Odnośnie do wymogów dotyczących drogi wewnętrznej i jej uzbrojenia, Kolegium podniosło, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Jak wskazano, w aktach sprawy znajduje się opinia potwierdzająca możliwość prowadzenia obsługi komunikacyjnej dla przyszłej inwestycji. Sama droga ma szerokość około [...], co jest wystarczające dla budowy ciągu jezdno-pieszego. Mając na uwadze powołane poglądy prawne oraz zbadany stan faktyczny Kolegium przyjęło, że na etapie ustalania warunków zabudowy projektowane drogi są wystarczające.

Teren inwestycji ponadto nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów.

Odnośnie do ostatniego z ustawowych wymogów wydania decyzji lokalizacyjnej organ drugiej instancji podniósł, że ustaleniu warunków zabudowy nie sprzeciwia się też żaden przepis odrębny

Kolegium podkreśliło, że po pierwsze sam fakt wydania decyzji o warunkach zabudowy wcale nie oznacza, że planowana inwestycja w ogóle dojdzie do skutku. Nawet jeżeli jednak miałaby powstać, to jej budowę musi poprzedzić uzyskanie pozwolenia budowlanego i to na tym właśnie etapie mogą być skutecznie podnoszone ewentualne zarzuty odnoszące się do zgodności projektu z przepisami techniczno – budowlanymi.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem W. M. przy ulicy [...] we W., wniosła do tutejszego Sądu skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Wrocławia.

Opisanym rozstrzygnięciom zarzucono:

• naruszenie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p., poprzez ustalenie warunków dla planowanej inwestycji, podczas gdy zamierzona inwestycja nie spełnia wymagań w zakresie kontynuacji cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w szczególności gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych zlokalizowanych na obszarze analizowanym,

• naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki warunkujące pozytywne wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy zamierzona inwestycja nie spełnia wymagań w zakresie kontynuacji cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz zamierzona inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi,

• naruszenie § 3 rozporządzenia planistycznego, poprzez bezpodstawne rozszerzenie w celu poszukiwania zabudowy pozwalającej na wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora, czego skutkiem było zawyżenie wskaźników objętych analizą urbanistyczną, a w konsekwencji do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w sposób niezapewniający utrzymania ładu przestrzennego i nieuwzględniający zasady dobrego sąsiedztwa; poprzez niewyznaczenie właściwego obszaru analizowanego na kopii mapy katastralnej

• naruszenie § 5 ust. 1 i 2 poprzez nieuzasadnione ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, który przekracza średnie wartości i prowadzi do naruszenia uwarunkowań ładu przestrzennego;

• naruszenie § 7 ust. rozporządzenia, poprzez ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w sposób odbiegający od średniej wartości w obszarze analizowanym;

• naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. przez organ odwoławczy;

• naruszenie art. 7, 77 i 80 oraz 107 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia oraz oceny materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy, tj. pisma T. D. z dnia [...], i w konsekwencji uznanie, że oświadczenie zawarte w przedmiotowym piśmie jest aktualne, podczas gdy z ww. pisma wynika, że wyrażone w nim oświadczenie traci ważność po upływie jednego roku od daty jego wydania, pisma M. z dnia [...], a w konsekwencji uznanie, że oświadczenia zawarte w przedmiotowych pismach są aktualne i spełniające wszelkie wymogi w zakresie zapewnienia wymagań uzbrojenia terenu, podczas gdy Inwestor nie przedstawił aktualnych i spełniających wymogi uzgodnień z dostawcami umożliwiającymi zapewnienie zasilania planowanej inwestycji we właściwe media, co w dalszej konsekwencji prowadziło do naruszenia art. 59 ust. 1 p.z.p.. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 p.z.p.

W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano, że Kolegium odniosło się szczegółowo do niemal wszystkich zarzutów odwołania, jednak zabrakło w ocenie skarżącej jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutu naruszenie art. 8 k.p.a. przez organ pierwszej instancji, co z kolei doprowadziło w ocenie skarżącej strony do naruszenie przez organ odwoławczy zasady z art. 15 k.p.a. Zarzucono również, że część wywodów SKO miała charakter zbyt lakoniczny, co stanowi w istocie rozszerzenie zarzutu naruszenia art. 8 i 15 k.p.a., bowiem z powodu zbyt krótkich wyjaśnień w decyzji nie zdołało Kolegium przekonać skarżących do przedstawianych w zaskarżonej decyzji racji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia [...] uczestnik postępowania – inwestor – ustosunkował się do zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie, wskazując na ich niezasadność.

Na rozprawie w dniu [...] strona skarżąca podtrzymała w całości zarzuty skargi, podnosząc dodatkowo, że w sprawie nie można mówić o kontynuacji cech zabudowy, albowiem planowana inwestycja miałaby się znajdować w centrum ogródków działkowych.

Inwestor wniósł o oddalenie skargi i podniósł, że kontrolowana przez Sąd decyzja jest kolejną decyzją SKO w sprawie, bowiem wcześniej wydał on decyzję kasacyjną. W toku powtarzanego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji uzupełnił całe postępowanie, w sposób pozwalający na wydanie prawidłowej decyzji lokalizacyjnej. Nadto podkreślił, że sam wniosek był kilkakrotnie modyfikowany, tak właśnie, aby spełniał wszystkie wymagane prawem warunki.

Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy wystąpiły wszystkie przesłanki obligujące organ lokalizacyjny do ustalenia warunków zabudowy.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Na terenie planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tak więc zmiana zagospodarowania tego terenu wymagała co do zasady ustalenia warunków zabudowy.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter związany. Jak wynika z art. 61 ust. 1, 2 i 3 p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego albo wykonanie uzbrojenia terenu zostało zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostka organizacyjna a inwestorem;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.);

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy; b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu; c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Co istotne, stosownie do art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 p.z.p., nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi oraz spełnia wymogi określone w powoływanym wyżej art. 61 p.z.p. Założenie takie odpowiada wyrażonemu w p.z.p. podmiotowemu prawu do zabudowy. W myśl bowiem art. 6 ust. 2 pkt 1 p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy obu instancji, oceniając zamierzenie inwestycyjne na terenie znajdującym się we W. przy ulicy [...], na działkach nr [...], [...] i [...], [...], obręb [...] zasadnie stwierdziły, że zostały spełnione warunki wymienione w art. 61 p.z.p.

Organ prawidłowo, nadto szczegółowo wyjaśniony w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że wedle niekwestionowanej linii orzeczniczej, którą Sąd w niniejszej sprawie w całości podziela, pojęcie działki sąsiedniej musi być interpretowane w ujęciu funkcjonalnym, tak aby umożliwić organom lokalizacyjnym ocenić planowaną inwestycję w warunkach przewidzianych ustawą planistyczną i rozporządzeniem planistycznym. W tym kontekście należy wskazać, że działka na której planowana jest inwestycja graniczy z trzech stron z terenami rodzinnych ogródków działkowych. Rozległy teren ogródków musiał prowadzić do wyznaczenia odległości przekraczających odległości minimalne przewidzianych w rozporządzeniu planistycznym, jednak wynikało to – jak wyjaśniono wcześniej – z konieczności uwzględnienia charakterystyki sprawy. Nadto, rozporządzenia określa wyłącznie wartości minimalne, brak jest natomiast zakazu wykraczanie poza nie. Wyznaczenie to ma celu jak najbardziej funkcjonalne ustalenia "działki sąsiedniej" w celu obiektywnego ustalenia spełnienia warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 23 września 2021 r. sygnatura akt II OSK 1581/20, dostępne w bazie orzeczeń CBOSA).

Stąd, wyznaczenie przez organ obszaru analizowanego pomiędzy ulicami D., H., L. należy uznać za prawidłowe i uzasadnione specyficznym zagospodarowaniem terenu w sąsiedztwie planowanej inwestycji.

Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że w najbliższym sąsiedztwie znajdują się ogródki działkowe, nie może stanowić przeszkody do wydania warunków zabudowy, ogródki te wszak z pozostałych swoich stron zabudowane są budynkami wielorodzinnymi. Działka zainwestowana używana jest obecnie, jak wynika z akt administracyjnych, w tym odwołań stron, jako miejsce do parkowania dla mieszkańców okolicznych nieruchomości, w tym członków skarżącej W. M.. Okoliczność ta nie może przesądzać o niemożliwości zabudowania działki. Wyznaczenie miejsc parkingowych na planowanej inwestycji będzie częścią projektu budowalnego i wówczas, na etapie zatwierdzenia tego projektu przy występowaniu o pozwolenie na budowę, fakt czy liczba tych miejsc będzie wystarczająca i zgodna z przepisami, będzie podlegał ocenie organów administracji architektoniczno – budowlanej.

Podkreślenia wymaga, że stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. wynika, że nową zabudowę dopuszcza się gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczącej nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Bezsprzecznie warunek ten w niniejszej sprawie został spełniony.

W odniesieniu do zarzutu w zakresie odstępstw w wskaźnikach kształtowania zabudowy, w ocenie Sądu również nie mógł on przesądzić o uchyleniu decyzji, albowiem ustalenia dokonane organ w tym zakresie jak i ich wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonej decyzji, są prawidłowe. SKO wyjaśniło bowiem, że z powodu bardzo dużej rozpiętości wartości wskaźników występujących w analizowanym obszarze (powierzchnia działek od [...] do [...], powierzchnia istniejącej zabudowy od [...] do [...], szerokości elewacji frontowej budynków od [...] do [...]), należało przyjąć odstępstwa od wartości średnich, albowiem w takiej sytuacji nie realizowałoby one celu normatywnego. Co ważne przyjęte wskaźniki nie przekraczając maksymalnych wartości wskazanych w rozporządzeniu. Wywody organu w tym zakresie są prawidłowe i Sąd w pełni je podziela.

W zakresie zarzutu braku istniejącego uzbrojenia terenu, prawidłowo wskazał organ, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji i na etapie jej wydania nie jest niezbędne posiadanie uzbrojenia terenu. Dla wydania warunków zabudowy wystarczy gwarancja, że na etapie pozwolenia na budowę uzbrojenie takie będzie zapewnione. Inwestor w sprawie wykazał takie gwarancje, dlatego brak było podstaw do odmowy wydania warunków z tego powodu. Sąd podkreśla, że zarzut upływu ważności oświadczeń T. i Z. nie jest skuteczny, w świetle znajdujących się w aktach sprawy umów przedwstępnych inwestora z tymi podmiotami. Umowy te nie mają określonego terminu ważności, dlatego prawidłowo organy uznały warunek za spełniony. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 61 ust. 5 p.z.p. warunek wystarczającego uzbrojenia uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

Teren objęty planowanym zamierzeniem inwestycyjnym nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jako że jest to teren zabudowany i położony w granicach administracyjnych miasta.

Nie ma również podstaw do uznania, że zachodzi niezgodność decyzji z przepisami odrębnymi

W ocenie Sądu utrzymana w mocy decyzja organu I instancji nie budzi zastrzeżeń także pod względem formalnym. Decyzja zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p., a mianowicie:

1) rodzaj inwestycji,

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (przy czym z uwagi na charakter inwestycji istniejące parametry linii zabudowy, powierzchni zabudowy, szerokości i wysokości budynku oraz geometrii dachu pozostawione zostały bez zmian),

ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Należy również zwrócić uwagę, że projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, sporządzony został przez uprawnioną osobę. Postępowanie przed organami administracji zostało przeprowadzone w sposób, który zapewnił wszystkim stronom możliwość czynnego w nim udziału.

Rację ma skarżąca, że w decyzji odwoławczej SKO nie odniosło się do zarzutu odwołania w zakresie naruszenia art. 8 k.p.a. tj. zasady zaufania. Jednakże strona w żaden sposób nie wykazała również, w jaki sposób zasada ta została zachwiana, ani tym bardziej, jaki wpływ to ewentualne naruszenie miało na wynik rozstrzygnięcia. A tylko takie naruszenie procedury mogłoby skutkować uchyleniem decyzji. Sąd zaznacza przy tym, ze naruszeniem zasady zaufania do działania organów administracji nie jest wydanie decyzji niezgodnej z oczekiwaniami strony. Natomiast decyzja w niniejszej sprawie jak opisano, jest prawidłowa zarówno pod względem formalnym jak i materialnym. Z tego powody Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia art. 8 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.