Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 8 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe oddala skargę.

Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym nr [[...]] z dnia 25 marca 2013 r. powołując się na art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zwolnił z dniem 31 marca 2013 r. młodszego aspiranta W. B., detektywa Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego, czasowo pełniącego obowiązki asystenta Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w piątej grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym ustalonym przy zastosowaniu mnożnika 1,55 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w kwocie 450 złotych miesięcznie z zajmowanego stanowiska służbowego i czasowego pełnienia obowiązków i z dniem 1 kwietnia 2013 r. mianował go na stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji z dotychczasowym uposażeniem. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozkazu wskazano, że z dniem 1 kwietnia 2013 r. dokonano zmiany regulaminu Komendy Powiatowej Policji, w wyniku czego nastąpiła zmiana struktury organizacyjnej służby kryminalnej Komendy Powiatowej Policji, polegająca na utworzeniu Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego i Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego.

W wyniku utworzenia samodzielnych Wydziałów, likwidacji i wyłączeniu z etatu Komendy Powiatowej Policji, w pełnym stanie osobowym, uległ Wydział Kryminalny. Powyższe zostało uregulowane Rozkazem organizacyjnym nr [[...]] z dnia 7 marca 2013 r. Komendanta Powiatowego Policji dotyczącym wprowadzenia zmian organizacyjnych w Komendzie Powiatowej Policji, m. in. zlikwidowane zostało stanowisko detektywa Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego, na który to etat strona była mianowana.

Jak stwierdził organ, zgodnie z brzmieniem art. 32 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Nie wskazano w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Ustawodawca nie uzależnił mianowania policjanta na nowe stanowisko służbowe od przebiegu służby funkcjonariusza, jego kwalifikacji zawodowych, niekaralności dyscyplinarnej czy faktu wyróżniania nagrodami uznaniowymi, ani też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Nie ulega zdaniem organu wątpliwości, że na podstawie tego przepisu zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym.

W odwołaniu od tego rozkazu personalnego pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niedostateczne uzasadnienie decyzji, naruszenie art. 32 ustawy o Policji polegające na przeniesieniu funkcjonariusza bez jego zgody na stanowisko, które nie jest równorzędne, naruszenie art. 67 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z art. 32 ustawy o związkach zawodowych polegające na niewystąpieniu przez organ o zgodę na przeniesienie funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe do zarządu zakładowej organizacji związkowej.

Zwrócono uwagę, że odwołujący się jest wiceprzewodniczącym NSZZ Policjantów Zarządu Terenowego Komendy Powiatowej Policji. Przeniesienie go na stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego utrudni mu pełnienie powyższej funkcji, gdyż charakter pracy na nowym stanowisku zasadniczo ograniczy jego dyspozycyjność.

Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 8 maja 2013 r., nr [[...]] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268a k.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji.

W uzasadnieniu rozkazu wskazano, że uchwałą Nr [[...]] Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [[...]] z dnia 6 listopada 2012 r. młodszego aspiranta W. B. objęto ochroną płynącą z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. Organ stwierdził, że zawarte w ustawie o Policji uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko służbowe daje przełożonemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia policjanta do pełnienia służby na równorzędnym stanowisku.

Poza ustawowymi ograniczeniami, przełożony właściwy w sprawach osobowych może bez zgody policjanta przenieść go na równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Organ powołał się na art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta z urzędu można przenieść do pełnienia służby w innej miejscowości. Skoro dopuszczalne jest przeniesienie do pełnienia służby w innej miejscowości, to tym bardziej, zdaniem organu, dopuszczalne jest przeniesienie (zwolnienie i mianowanie) na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości.

Uznać należy zdaniem organu, że zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na inne równorzędne stanowisko jest w istocie przeniesieniem służbowym, na które policjant nie musi wyrażać zgody.

Przedmiotowe postępowanie nie wymagało zatem przeprowadzenia czynności dowodowych, a podjęta decyzja nie była uzależniona od wcześniejszego wyrażenia zgody przez funkcjonariusza na mianowanie.

Przepisy ustawy o Policji nie określają kryteriów ani przesłanek przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko. Jeśli brak jest w ustawie przepisów regulujących przeniesienie na równorzędne stanowisko, nie może być tym samym mowy o ich naruszeniu. Decyzje w sprawach mianowania na stanowisko służbowe i zwolnienia ze stanowiska służbowego w Policji, o jakich mowa w art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji są decyzjami uznaniowymi, których ramy wyznacza art. 7 k.p.a.

Zdaniem organu, nie istnieje żadna przesłanka świadcząca o tym, że stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji jest stanowiskiem niższym od stanowiska detektywa Zespołu Operacyjno- Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji.

Wskazano także, że skoro warunki służby oraz uposażenia funkcjonariusza nie uległy pogorszeniu na skutek wydania zaskarżonego rozkazu personalnego dotyczącego działacza związkowego, to zgoda zakładowej organizacji związkowej nie była wymagana do jego wydania. Za nieuzasadnione uznano stanowisko skarżącego, zgodnie z którym mianowanie go na nowe stanowisko służbowe utrudni mu pełnienie funkcji związkowej.

Ponadto, użyty w art. 67 ust. 2 ustawy o Policji zwrot "stosuje się odpowiednio" nakłada konieczność uwzględniania w zakresie ochrony funkcjonariuszy pełniących funkcje związkowe specyfiki stosunków służbowych; w szczególności zaś dyspozycyjności funkcjonariusza wobec przełożonych.

Organ wskazał także, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest wyjątkowo ważnym interesem funkcjonariusza i dbałością o to, by nie doznał on uszczerbku majątkowego, a także interesem służby.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi odwoławczemu niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, naruszenie art. 108 § 1 k.p.a., naruszenie art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji polegające na przeniesieniu funkcjonariusza bez jego zgody na stanowisko, które nie jest równorzędne oraz naruszenie art. 67 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z art. 32 ustawy o związkach zawodowych polegające na niewystąpieniu przez organ o zgodę na przeniesienie funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe do zarządu zakładowej organizacji związkowej.

Wniesiono przy tym o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz uchylenie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji;

Zdaniem skarżącego, organ drugiej instancji rozpatrując sprawę przyjął za pewnik argumenty organu pierwszej instancji, nie dokonując poprawnej ich weryfikacji. Wskazał, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji wykraczała poza granice uznania administracyjnego, gdyż nosiła cechy dowolności, ponieważ nie podjął on wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Organ drugiej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy również nie poczynił żadnych ustaleń w sprawie i odstąpił od przeprowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie.

Komendant Wojewódzki Policji nie wykazał, że za przeniesieniem funkcjonariusza na inne stanowisko przemawiają jakiekolwiek argumenty poza faktem zlikwidowania dwóch stanowisk policyjnych w pionie kryminalnym.

W ocenie skargi, z twierdzeniem organu, że przeniesienie funkcjonariusza nastąpiło na stanowisko równorzędne, nie sposób się zgodzić, gdyż oba stanowiska należało ocenić całościowo, a ponadto należało mieć na względzie pełnioną przez skarżącego funkcję wiceprzewodniczącego NSZZ Policjantów Zarządu Terenowego Komendy Powiatowej Policji.

Zarzucono także, że organ pierwszej instancji w ogóle nie rozpatrywał, czy istniała konieczność uzyskania zgody zakładowej organizacji związkowej na przeniesienie funkcjonariusza na inne stanowisko. Taka konieczność zdaniem pełnomocnika skarżącego istniała, gdyż stanowisko, na które go skierowano nie było równorzędne chociażby z tego względu, że pełnienie służby na tym stanowisku wiązało się ze zmianą dyspozycyjności funkcjonariusza.

Wskazano, że przepisy prawa nie uzależniają ochrony działacza związkowego od charakteru zatrudnienia, ponadto dotyczą zakazu dokonywania zmiany bez zgody określonego organu w każdej prawnie dopuszczalnej formie (przeniesienie służbowe, powrót do macierzystego zakładu, wypowiedzenie zmieniające itp.).

Organ nie uzasadnił także wystarczająco kwestii nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w części dotyczącej zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska. Wskazał jedynie, że przemawiało za tym dobro służby, a tym samym interes społeczny. Organ pierwszej instancji nadając rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności przedłożył więc interes społeczny nad indywidualny interes strony.

Ponadto organy administracji nie przestrzegały wszystkich reguł procesowych, czego dowodem jest nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna i nie podlega uwzględnieniu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 maja 2013 r., który utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 25 marca 2013 r. Rozkazem tym zwolniono W. B. z dniem 31 marca 2013 r. ze zajmowanego stanowiska detektywa Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego, czasowo pełniącego obowiązki asystenta Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji i z dniem 1 kwietnia 2013 r. mianowano na stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji z dotychczasowym uposażeniem.

Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą". Przy czym żaden z przepisów tej ustawy nie reguluje wprost warunków i przesłanek związanych z przeniesieniem policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby. O jego przeniesieniu mówią natomiast przepisy art. 32, 36, 37 i 38 tej ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 ustawy, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkól policyjnych.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego, zaś od decyzji Komendanta Głównego Policji do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 2 i 3).

Przepis art. 32 ustawy jest niewątpliwie przepisem kompetencyjnym, określa organy właściwe do wydania decyzji w sprawach w nim określonych. Przepis art. 36 ustawy reguluje m.in. przeniesienie do pełnienia służby w innej miejscowości. Kolejny przepis art. 37 ustawy przewiduje możliwość powierzenia policjantowi czasowego pełnienia obowiązków na innym stanowisku, zaś przepis art. 38 ustawy normuje przeniesienie na niższe stanowisko służbowe.

Ponieważ przepisy ustawy nie normują odrębnie, wymienionych w art. 32 ust. 1 ustawy, przesłanek: zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko, rozstrzygnięcia w tym zakresie, jak przyjmuje się w judykaturze, mają charakter uznaniowy. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 341/01, (pub. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) - przeniesienie policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) jest decyzją uznaniową, której ramy wyznacza art. 7 k.p.a.

Tym samym należy uwzględnić interes służbowy Policji i słuszny interes policjanta, jak i uprawnienia organu do ustalania zasad organizacji jednostek Policji i decydowania o obsadzaniu stanowisk oraz doborze kadry.

Należy tu podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 22 marca 2007 r., o sygn. akt II SA/Wa 107/07 (pub. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym pominięcie przez racjonalnego ustawodawcę w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji unormowania przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby oznacza, że takie przeniesienie nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 36 ust. 1 ustawy, który stanowi, że policjanta z urzędu można przenieść do pełnienia służby w innej miejscowości.

Zdaniem tego Sądu, skoro dopuszczalne jest przeniesienie do pełnienia służby w innej miejscowości, to tym bardziej dopuszczalne jest przeniesienie (zwolnienie i jednocześnie mianowanie) na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby. Ponieważ ustawa o Policji nie definiuje - pojęcia przeniesienia, to w określeniu tym mieści się sytuacja występująca w niniejszej sprawie, tj. zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska z jednoczesnym mianowaniem na stanowisko równorzędne. Odmienna wykładnia pojęcia przeniesienia musiałaby prowadzić do wniosku, że przy zaistnieniu przesłanek do zwolnienia określonych w art. 41 ust. 2 pkt 5 lub 6 ustawy o Policji koniecznym stałoby się uzyskanie zgody na mianowanie (art. 28 ustawy). Taka wykładnia sprzeczna byłaby z charakterem stosunków służbowych w formacjach mundurowych, który to stosunek charakteryzuje się podporządkowaniem i hierarchią służbową.

Bezspornym było w sprawie, że z dniem 1 kwietnia 2013 r. nastąpiła zmiana struktury organizacyjnej służby kryminalnej w Komendzie Powiatowej Policji, polegająca na likwidacji Wydziału Kryminalnego i utworzenia w jego miejsce Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego i Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego.

Poza sporem było również, że na mocy rozkazu organizacyjnego nr [[...]] z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie zmian organizacyjnych Komendanta Powiatowej Policji likwidacji uległo m.in. stanowisko zajmowane dotychczas przez skarżącego. W etacie Komendy Powiatowej Policji zlikwidowano i wyłączono z Wydziału Kryminalnego m.in. 25 stanowisk w korpusie aspirantów i jednocześnie utworzono i włączono do etatu Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego 6 stanowisk w korpusie aspirantów (detektywów), utworzono Zespół do spraw Poszukiwań i Identyfikacji Osób o stanie etatowym 2 stanowisk policyjnych w korpusie aspirantów (detektyw), utworzono Zespół do Walki z Przestępczością Narkotykową i Zwalczania Przestępczości Pseudokibiców o stanie etatowym 2 stanowisk policyjnych w korpusie aspirantów (detektyw), utworzono i włączono do etatu Wydział Dochodzeniowo-Śledczy o stanie etatowym m.in. 9 stanowisk policyjnych w korpusie aspirantów (asystent), utworzono zespół Techniki Kryminalistycznej o stanie etatowym 4 stanowisk w korpusie aspirantów (technik kryminalistyki). Celem tych działań, jak wskazał organ, była poprawa organizacji i działania służby kryminalnej Komendy Powiatowej Policji.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy stanowisko, na które został przeniesiony skarżący funkcjonariusz, jest stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem, z którego go zwolniono. Od udzielonej odpowiedzi będzie zależeć ocena, czy rozstrzygnięcia organów uznać należy za zgodne z prawem czy też nie. Trzeba też zaznaczyć, że stanowisko równorzędne nie oznacza stanowiska takiego samego lub identycznego.

W ocenie Sądu, na postawione powyżej pytanie należy udzielić pozytywnej odpowiedzi.

I tak, jak wynika z uzasadnienia organu przeniesienie nastąpiło - "w tej samej jednostce (komenda powiatowa Policji), w tej samej grupie zaszeregowania (5), z dotychczasowym uposażeniem (w tym z tą samą wysokością uposażenia zasadniczego wynoszącą 2350 złotych, mnożnikiem w wysokości 1,55 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości, tj. 450 złotych miesięcznie), i z tym samym stopniem etatowym (aspirant sztabowy), w tym samym pionie Policji (kryminalnym), a także z uwzględnieniem posiadanego już doświadczenia zawodowego (pełnienie obowiązków na stanowisku asystenta w komórce dochodzeniowo - śledczej) i kwalifikacji zawodowych policjanta (szkolenie dla policjantów służby kryminalnej o specjalności operacyjno-dochodzeniowej), z miejscem pełnienia służby jak dotychczas - Komenda Powiatowa Policji". Jak również zaznaczył organ - w nowej komórce organizacyjnej skarżący ma większe szanse na awans zawodowy z uwagi na większą liczbę stanowisk wyższego szczebla (specjalisty) w porównaniu z komórką operacyjną - rozpoznawczą.

Przytoczone powyżej okoliczności, zdaniem Sądu, przemawiają za uznaniem stanowisk za równorzędne. Trzeba również zwrócić uwagę, że skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarówno w odwołaniu, jak i w skardze nie wyjaśnił, ani nie "uzasadnił bliżej" dlaczego uważa, że stanowisko, na które został przeniesiony, nie jest stanowiskiem równorzędnym w stosunku do poprzednio zajmowanego (lub że jest stanowiskiem niższym). Strona, wskazała na wymóg porównania charakterystyki obu stanowisk oraz zakresu zadań i obowiązków, nie podała jednak "jakie elementy wpływające na ocenę równorzędności stanowisk" nie zostały przez organ wzięte pod uwagę.

Ponadto organ uzasadniając równorzędność stanowisk podkreślił również, że "celem stanowiska detektywa zespołu operacyjno-rozpoznawczego było zwalczanie przestępstw i wykroczeń w ramach czynności operacyjno-rozpoznawczych, natomiast celem nowego stanowiska jest również zwalczanie przestępstw i wykroczeń w ramach pracy dochodzeniowo-śledczej. Na obu stanowiskach zbliżony jest zakres odpowiedzialności, a także krąg podmiotów zewnętrznych i wewnętrznych, z którymi podejmuje się współpracę, podobny jest też tryb pełnienia służby (np. obowiązek pełnienia dyżurów)". Dlatego też zdaniem organu, nie istniała żadna logiczna przesłanka, że stanowisko na które został przeniesiony funkcjonariusz było stanowiskiem niższym ("należałoby bowiem dojść do irracjonalnego stwierdzenia, iż każde stanowisko zaszeregowane w takiej samej grupie uposażenia zasadniczego, w tej samej jednostce organizacyjnej Policji, do którego przypisany jest taki sam stopień etatowy i dodatek służbowy jest stanowiskiem niższym, o ile jest to związane z usytuowaniem w komórce dochodzeniowo- śledczej, a nie operacyjnej").

Podsumowując, organy w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, wbrew twierdzeniu skargi nie nosi ono cech dowolności. Przedstawiona argumentacja zasługuje na uwzględnienie, a uzasadnienie faktyczne jest wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że warunki służby oraz uposażenia funkcjonariusza nie uległy pogorszeniu. Zatem nie była potrzebna zgoda funkcjonariusza na jego przeniesienie.

Konsekwencją stwierdzenia, że warunki pracy i płacy skarżącego nie zostały zmienione na jego niekorzyść - jest przyjęcie, że organ nie naruszył art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1991 r. o związkach zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 854 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię.

Zgodnie z tym przepisem, pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może:

1) wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z imiennie wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z innym pracownikiem będącym członkiem danej zakładowej organizacji związkowej upoważnionym do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy,

2) zmienić jednostronnie warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika, z wyjątkiem gdy dopuszczają to odrębne przepisy.

Poza sporem było, że skarżący uchwałą nr [[...]] Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [[...]] z dnia 6 listopada 2012 r. został objęty ochroną płynącą z powyższego przepisu. Ustawa o Policji w przepisie art. 67 ust. 2 stanowi, że przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio (z zastrzeżeniem że w Policji może działać tylko jeden związek zawodowy i związek ten nie ma prawa do strajku).

Bezspornym było również, że skarżący jest wiceprzewodniczącym NSZZ Policjantów Zarządu Terenowego Komendy Powiatowej Policji.

Skoro jednak warunki służby oraz uposażenia funkcjonariusza nie uległy pogorszeniu na skutek wydania kontrolowanego rozkazu personalnego, to zgoda zarządu zakładowej organizacji związkowej nie była wymagana. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że organy powinny uwzględnić "dodatkowe obowiązki strony związane z pełnioną przez niego funkcją i wzajemną relację tych obowiązków do wywiązywania się z obowiązków na nowym stanowisku służbowym". W ocenie bowiem funkcjonariusza, przeniesienie utrudni pełnienie funkcji i ograniczy jego dyspozycyjność dla działania na rzecz związku zawodowego. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 641/11, (pub. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) - wskazany przepis ustawy o związkach zawodowych ma za zadanie chronić interesy pracownika, a w niniejszej sprawie funkcjonariusza policji, nie zaś związkowca. Ocena przeniesienia funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko nie może odbywać się przez pryzmat jego uprawnień związkowych, albowiem uprawnienia te nie stanowią ani warunków służby, ani też uposażenia. Stanowisko to należy w pełni zaaprobować.

W związku z zarzutami skargi, dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania, to trzeba wskazać, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynika sprawy.

W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń w przedmiotowej sprawie. Nie można uznać, aby przywołane przez stronę uchybienia, w świetle poczynionych rozważań, miały wpływ lub mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Istnienia takiego wpływu strona nie wykazała.

Zaskarżony rozkaz, utrzymujący w mocy rozkaz Komendanta Powiatowego Policji był niewadliwy i nie naruszał art. 15 k.p.a. Organ odwoławczy w sposób wystarczający uzasadnił wydane przez siebie rozstrzygnięcie, przedstawiając stan faktyczny sprawy i przywołując stosowne przepisy prawa. Podnieść tu należy, że ewentualne braki uzasadnień decyzji kwalifikować należy do naruszenia przepisów postępowania i tylko w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy możliwe jest uchylenie decyzji. Podobnie, jak w przypadku naruszenia art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Tego rodzaju naruszeń, Sąd jednak nie stwierdził. Ponadto zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12 , publ. LEX nr 1145527). Skarżący takiej zależności nie wykazał. Ponadto organy dostatecznie uzasadniły nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności odnosząc się do ochrony interesu służby, jak i ważnego interesu funkcjonariusza.

Na zakończenie rozważań należy wskazać, że możliwość przeniesienia funkcjonariusza wynika ze specyfiki służby i jest wpisane w jej charakter. Jej istotą jest dyspozycyjność. Funkcjonariusz podejmując służbę godzi się na wynikające z niej ograniczenia, a także z kompetencjami przełożonych w zakresie kształtowania stosunku służbowego.

Podsumowując dokonane rozważania, należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych rozkazów.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.