Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego na skutek wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu.

Pismem z dnia [...] (data stempla pocztowego) skarżący B. K. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi podnosząc, że do uchybienia terminowi doszło na skutek okoliczności, za które nie ponosi on odpowiedzialności. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż w związku z wyjazdem służbowym kwestię opłacania skargi zlecił swojemu pracownikowi z jednoczesnym pouczeniem, że termin opłacenia skargi upływał w dniu [...]. Jak podniósł skarżący, pracownik w dniu [...] zachorował i z tego powodu nie uiścił wymaganego wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podstawę do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm; zwanej dalej u.p.s.a.). Jak stanowi powołany przepis, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie nastąpiło bez jej winy. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w dyspozycji art. 87 u.p.s.a. Mianowicie, należy wystąpić z wnioskiem w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, nadto, wraz z wnioskiem należy dokonać zaległej czynności.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż brak winy oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia i nie do usunięcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04).

W stanie faktycznym sprawy bezspornym było, że skarżący uchybił terminowi do uiszczenia wpisu od skargi, który należało opłacić do dnia [...] (środa).

Analizując podniesione przez wnioskodawcę okoliczności, mające uzasadniać przywrócenie terminu, tj. wyjazd w delegację oraz zaniechanie opłacenia wpisu przez - zobowiązanego do tego - pracownika strony, Sąd uznał je za niewystarczające do uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu było od strony niezależne i nie wynikało z jej zaniedbania.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, oceniając wystąpienie przesłanki braku zawinienia w rozumieniu art. 86 § 1u.p.s.a. Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego , kto należycie dba o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/2005). Nawiązując do treści wniosku, skarżący został prawidłowo pouczony tak o obowiązku, jak i skutkach zaniechania opłacenia wpisu od skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Należyta staranność osoby dbającej o swoje interesy wymagała zatem, by kwestię związaną z opłaceniem wpisu od skargi skarżący uregulował przed wyjazdem na delegację. Skoro zaś tego nie uczynił, poprzestając na zleceniu czynności podwładnemu (pracownikowi), to nie może na obecnym etapie powoływać się na brak winy w uchybieniu w/w czynności procesowej. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzecznictwa, strona nie może się ekskulpować wskazując na zawinienie pracownika albowiem, wina osób trzecich którymi posłużyła się strona przy dokonywaniu czynności procesowej odnosi skutek w stosunku do osoby zobowiązanej przez Sąd, a tym samym, jest winą strony. Pogląd ten, powszechnie aprobowany w orzecznictwie, wyraził m.in. Sąd Najwyższy w tezie postanowienia z dnia 12 marca 1999 r. (sygn. akt I PKN 76/99; opubl. OSNP 2000/11/431) w myśl której zaniedbanie osób, którymi posłużyła się strona powoduje, że nie można uznać braku jej winy w uchybieniu terminowi. Konsekwentnie, w nawiązaniu do dalszych argumentów wniosku należy podnieść, iż nawet gdyby dać wiarę skarżącemu co do choroby pracownika (czego skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił), to niewątpliwie, o fakcie zawinienia przez tego pracownika świadczy okoliczność, iż informacji o obowiązku opłacenia skargi nie przekazał on skarżącemu lub innemu pracownikowi, tudzież osobie, która mogłaby w jego zastępstwie uiścić wymagany wpis od skargi. Jednocześnie, z treści wniosku nie wynika, by dolegliwości zdrowotne zobowiązanego pracownika uniemożliwiły temu pracownikowi podjęcie starań mających na celu opłacenie skargi w terminie (do wniosku nie dołączono choćby zwolnienia lekarskiego lub zaświadczenia dotyczącego choroby pracownika).

Powyższa konstatacja wyklucza możliwość przywrócenia uchybionego terminu, co uzasadniało odmowne rozpoznanie wniosku w sprawie.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 86 § 1 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.