Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 132/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia 18 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 18 lipca 2016 r., I SA/Ke 132/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z 18 grudnia 2015 r., [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez skarżącą we wniosku nie dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek, skarżąca ograniczyła się niemal wyłącznie do wyrażeniem subiektywnej obawy o losy prowadzonej działalności gospodarczej i rodziny, wnioskodawczyni nie wykazała okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem sądu, omawiany wniosek w najmniejszym stopniu nie pozwał na ocenienie możliwości finansowych i majątkowych strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest, zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Zdaniem sądu pierwszej instancji okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może stanowić również hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi, w świetle argumentacji zawartej w skardze, co sugeruje skarżąca.

W ocenie sądu, strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła jednak sądu pierwszej instancji do takiego przekonania.

2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zaskarżyła je w całości, zarzucając mu "błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach, pomimo iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w majątku skarżącej szkodę w znacznych rozmiarach i trudne do odwrócenia skutki, a wskazane okoliczności wynikają z argumentów wskazanych w samej skardze oraz oświadczenia o stanie majątkowym złożonego uprzednie do akt sprawy, a wskazany błąd ma wpływ na treść zaskarżonego postanowienia".

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy, więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że podmiotem inicjującym postępowanie w przedmiocie przyznania środka ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym była strona skarżąca i to na niej ciążył – z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. – obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Analiza treści skargi, w której zawarty był wniosek, doprowadziła sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że nie wskazano w nim okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. Strona skarżąca wskazała tylko na okoliczność wystąpienia ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawiła natomiast dostatecznej argumentacji na poparcie tego stwierdzenia.

W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia".

W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, bowiem słusznie uznał sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca powinna wskazać na okoliczności oraz potwierdzające je dokumenty, z których wynikałoby, że w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo zawarty w uzasadnieniu zażalenia argument strony odnośnie "naruszenia prawa w zakresie art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa. Przepis na podstawie, którego Organ wydawał zaskarżoną decyzji w chwili obecnej nie obowiązuje" jest niewystarczający. Argument strony, że nie obowiązują w obecnej chwili przepisy na podstawie, której organ wydał decyzje nie jest zasadny, gdyż jak podnosi w uzasadnieniu zażalenia strona, przepisy te zostały uchylone dopiero przez art. 1 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 16 stycznia 2015 (Dz. U. z 2015 r. poz. 251) zmieniającą ustawę z dnia 1 stycznia 2016 r., a więc są bez znaczenia dla zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ewentualna utrata płynności finansowej nie została przez skarżącą poparta konkretnymi informacjami o jej sytuacji majątkowej oraz pomimo pouczenia skarżącej w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji, iż powinna ona wykazać, w jaki sposób wykonanie decyzji będzie miało wpływ na zubożenie jej rodziny i spowoduje nieodwracalne dla niej skutki. Skarżąca nie odniosła się do tego w swoim zażaleniu. Dodatkowo z akt sprawy (wniosku PPF) wynika, że skarżąca nie ma nikogo na utrzymaniu, wobec czego sąd nie może uznać jej twierdzenia za zasadnego.

Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo WSA przyjął, że okoliczności przytoczone przez skarżącą we wniosku nie dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane, w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.