IV SAB/Wr 343/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-07-10	
Data wpływu	2025-03-28	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Aneta Brzezińska /sprawozdawca/
Katarzyna Radom /przewodniczący/
Marta Pająkiewicz-Kremis	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 1804/25	
Skarżony organ	Rada Gminy	
Treść wyniku	*Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902;  art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935;  art. 149; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Rady Gminy Zagrodno w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 lutego 2025 r. I. stwierdza, że Rada Gminy Zagrodno dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 20 lutego 2025 r. i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Radę Gminy Zagrodno do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 20 lutego 2025 r.; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Gminy Zagrodno na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Pismem z 20 lutego 2025 r. A. R. (dalej: skarżąca) skierowała do Rady Gminy Zagrodno wniosek o udzielenie informacji publicznej i udostępnienie dokumentów w ramach dostępu do informacji publicznej poprzez:

1. udostępnienie nagrania z Komisji Rady, na których omawiany był projekt niniejszego oświadczenia,

2. udostępnienie uwierzytelnionej kserokopii dokumentów na podstawie których Radni przygotowali projekt tego oświadczenia i zweryfikowali dane ujęte w tym oświadczeniu,

3. podanie danych osoby bądź osób, które przygotowały dla Radnych Gminy Zagrodno projekt oświadczenia, który był procedowany na Sesji Rady Gminy Zagrodno w dniu 30 grudnia 2024 r. w sprawie skierowania do kontroli przez Najwyższą Izbę Kontroli prawidłowości wydatkowania środków publicznych z budżetu Gminy Zagrodno na wypłaty nagród, premii dla czworga pracowników Urzędu Gminy zatrudnionych w Wydziale F. Urzędu Gminy Zagrodno w okresie kadencji 2018 -2024;

4. udzielenie informacji i przedstawienia kopii uwierzytelnionych dokumentów potwierdzających w jakim dniu i z jakimi dokumentami poszczególni Radni Gminy Zagrodno otrzymali projekt niniejszego oświadczenia, tj. czy projekt oświadczenia i dokumenty potwierdzające zawartą w nim treść Radni Gminy Zagrodno otrzymali wraz z materiałami na Sesję, a jeżeli tak, to kiedy bądź też czy odrębnie, a jeżeli tak to wskazanie tego dnia i czy do projektu oświadczenia otrzymali dokumenty potwierdzające zawarte tam informacje wraz z uwierzytelnioną kserokopią tych informacji bądź dokumentów źródłowych.

W obszernej odpowiedzi, pismem z 6 marca 2025 r. Przewodniczący Rady Gminy poinformował skarżącą, że cyt. "Informacją publiczną, o której mowa w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902) będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Wnioskiem, w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan pewnych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi, w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6 ustawy.

Analiza art. 6 ustawy wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu. Zamierzenia mogą więc odnosić się jedynie do spraw ogólnych, przybierających postać uchwalonych już programów bądź zamierzeń w zakresie działań prawodawczych lub działań w sferze polityki państwa lub mych organów publicznych. Dotyczy to jednak informacji już istniejących w chwili udzielania informacji, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podjęcia określonych działań (wyrok NSA z 20 czerwca 2002 r., II SAB 70/02, "Wokanda" 2002, nr 11, s. 31). Innymi słowy, informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona.

Informacja publiczna, w myśl art. 1 ust. 1 ustawy, dotyczyć ma sprawy publicznej, czyli istotnej dla ogółu społeczeństwa.

Podkreślić należy, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono granic korzystania z prawa do informacji. Brak zatem jakichkolwiek ograniczeń, zarówno co do liczby, jak i jakości żądanych informacji. Praktycznie wystarczy wykazane, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej i taka sytuacja, jak się może wydawać, uzasadnia sama przez się obowiązek udzielania informacji każdemu podmiotom który się o to zwróci. Ten stan rzeczy powoduje, że w praktyce dochodzi często do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają ani z Konstytucji RP, ani z ustawy o dostępie do informacji publicznych. Należy w tym miejscu przywołać i zaaprobować pogląd J. Drachala, według którego nadużycie prawa dostępu do informacji będzie podlegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego niż dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów. Z punktu widzenia funkcjonalnej wykładni prawa oznacza to, że prawo do informacji publicznej, a w szczególności procesowe instrumenty jej pozyskiwania, "mają służyć dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem struktur państwowych i publicznych. Celem ustawy nie jest więc zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów prywatnych. Nadto należy wskazać, że z uwagi na fakt, iż wniosek Pani nie podlega ustawie o dostępie do informacji publicznej, nie zostanie wydana decyzja odmowna, o której mowa w art. 16 ustawy".

Pismem 14 marca 2025 r. skarżąca wywiodła skargę na bezczynność Rady Gminy Zagrodno w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 20 lutego 2025 r., w której domagała się: stwierdzenia, że organ ten dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny, zobowiązanie tegoż organu do rozpoznania wniosku, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca, w obszernym uzasadnieniu skargi, szczegółowo uzasadniła swoje stanowisko, które następnie poszerzyła w piśmie procesowym z 7 kwietnia 2025 r.

W odpowiedzi na skargę, Przewodniczący Rady Gminy Zagrodno, wniósł o jej oddalenie, powielając dotychczasową argumentację w sprawie, ze wskazaniem (dodatkowo), że nie jest organem zobowiązanym do udzielenia skarżącej odpowiedzi na wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), gdyż jej przedmiotem jest bezczynność organu.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - pomimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.

Stosownie do art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź że postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Ponadto stronę informuje się w formie zwykłego pisma o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, żądana informacja nie jest informacją publiczną (aczkolwiek w nawiązaniu do treści zawartej we wniosku), organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje lub gdy zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Ustawodawca przewidział bowiem, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.), jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Rada Gminy jako organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego posiada podmiotowość publicznoprawną związaną z wykonywaniem powierzonych jej zadań publicznych, a wobec tego jest zobowiązana do rozpoznania kierowanych do niej wniosków w trybie przepisów u.d.i.p.

Odnosząc się zaś do zakresu przedmiotowego wniosku wskazać należy, iż w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca stwierdził, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 12 października 2021 r., II SAB/Ol 100/21 "Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przez pojęcie informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów". Jak z kolei zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 5 grudnia 2012 r., II SAB/Wa 385/12 25 , informacją publiczną są także "dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań, nawet gdy prawa autorskie do tych dokumentów należą do innego podmiotu".

Nadto, stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 2 u.d.i.o.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, a w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Organami gminy, stosownie do art. 11 a u.s.g., jest zaś rada gminy i wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Nadmienić również należy, iż zgodnie z art. 11b ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2024 r. poz. 1465), dalej: u.s.g., działalność organów gminy jest jawna. Ograniczenia jawności mogą wynikać wyłącznie z ustaw. Jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy. Przepisy art. 11b u.s.g. nie określają szczegółowo zasad dostępu do informacji związanych z działalnością organów gminy, zgodnie bowiem z art. 11b ust. 3 u.s.g. zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich określa statut gminy. Kompetencja do ustalenia tych zasad należy więc, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 1 u.s.g. do Rady Gminy. Jak zwraca uwagę E. Olejniczak-Szałowska: "Doprecyzowanie zasad dostępu do dokumentów powinno nastąpić w przepisach statutowych. Upoważnień prawotwórczych nie wolno interpretować rozszerzająco. Wypływa stąd wniosek, że właściwą formą aktu prawnego jest w tym przypadku wyłącznie statut".

Poza tym, zważywszy na zakres przedmiotowy wniosku skarżącej z 20 lutego 2025 r. dodatkowego zaakcentowania wymagają następujące kwestie. Pierwsza, że do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Druga (z uwagi na zawartą w pkt 1 treść wniosku dotyczącą udostępnienia nagrania z Komisji Rady), że obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek istnieje wtedy, gdy informacja nie została już wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu. Jako reprezentatywne w tym zakresie potraktować należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego to BIP lub ewentualnie portal danych są podstawowymi źródłami zapoznania się z informacją publiczną i jej udostępnienie w tych publikatorach wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Można zatem mówić o pewnej hierarchii występującej pomiędzy formami dostępu do informacji publicznej, po których mowa w art. 7 u.d.i.p. Zasadniczą (podstawową) formą udostępniania informacji publicznej ustawa o dostępie do informacji publicznej czyni ogłaszanie jej w BIP. Tym samym - tryb wnioskowy traktować należy jako subsydiarny - ponieważ możliwość skorzystania z niego aktualizuje się wówczas, gdy żądana informacja nie została zamieszczona w BIP (lub w portalu danych). Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1b u.s.g. obrady rady gminy są transmitowane i utrwalane za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk. Nagrania obrad są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej i na stronie internetowej gminy oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty. Trzecia (z uwagi na zawartą w pkt 3 treść wniosku dotyczącą podania danych osoby (osób), które przygotowały projekt oświadczenia), że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniom, co wynika z samego art. 61 ust. 3 Konstytucji. Katalog ograniczeń prawa do informacji publicznej zawarty został zaś w art. 5 u.d.i.p. i każdorazowo wymaga rozważanie przez podmiot zobowiązany do rozpoznania wniosku w trybie u.d.i.p.

Przechodząc z kolei do rozważań mających na celu ocenę, czy w sprawie doszło do bezczynności Rady Gminy Zagrodno, wskazać należy, że wniosek o udzielenie informacji publicznej, o który chodzi w badanej sprawie, dotyczył udostępnienia nagrania z Komisji Rady, na których omawiany był projekt oświadczenia Rady Gminy Zagrodno z 30 grudnia 2024 r. (pkt 1 wniosku) oraz udostępnienia dokumentów na podstawie których przygotowano oświadczenie i zweryfikowano dane w nim zawarte oraz dokumentów potwierdzających w jakim dniu i z jakimi dokumentami poszczególni Radni otrzymali projekt tego świadczenia (pkt 2 i 4 wniosku) oraz przedstawienia danych osoby (osób), które przygotowały projekt tegoż oświadczenia (pkt 3 wniosku). Przedmiot żądania wniosku o udostępnienie informacji publicznej został zatem bardzo konkretnie określony i odnosił się do czynności związanych z pracą organu stanowiącego gminy - Rady Gminy Zagrodno. Wniosek ten został skierowany do Rady Gminy Zagrodno 20 lutego 2025 r. (i jak wynika z prezentaty tegoż samego dnia wpłynął do Rady), która w odpowiedzi, pismem z 6 marca 2025 r. (celowo zacytowanym przez Sąd w całości w części faktycznej uzasadnienia) poinformowała skarżącą jedynie, co należy rozumieć przez informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, z powołaniem się na art. 1 i 6 tej ustawy. W ostatnim zdaniu tegoż pisma Rada Gminy Zagrodno ostatecznie uznała, że "wniosek Pani nie podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zostanie wydana decyzja odmowna, o której mowa w art. 16 ustawy.". Z treści tej odpowiedzi (pomimo jej obszerności), nie wynika jednak, aby Rada Gminy Zagrodno w jakimkolwiek stopniu odniosła się do przedmiotu wniosku tj. do żądanych przez skarżącą informacji wskazanych przez nią szczegółowo w pkt 1-4 wniosku. Trudno zatem przyjąć - aby taka odpowiedź, choć wysłana do skarżącej w 14 dniowym terminie wynikających z u.d.i.p. - przy takim stopniu ogólności i przy okoliczności, że stanowi ona (w takiej właśnie formie) odpowiedź (również) w sprawach innych wniosków kierowanych do Rady Gminy Zagrodno o udostępnienie informacji publicznej (ustalenie Sądu – patrz: sprawa o sygn. akt IV SAB/Wr 320/25), stanowiła o rozpoznaniu wniosku skarżącej przez Radę Gminy Zagrodno zgodnie z przepisami u.d.i.p., a jako taka uwalniała ją od zarzutu bezczynności. Taka forma udzielonej odpowiedzi (ogólna, nienawiązująca w istocie w żaden sposób do przedmiotu wniosku skarżącej zawierającego przecież konkretne żądania o udostępnienie: nagrania (pkt 1 wniosku) oraz konkretnych dokumentów wymienionych w pkt 2-4 wniosku, czy też wskazanie danych osoby (osób), o których mowa w pkt 3 wniosku, nie realizuje zatem, zdaniem Sądu, celu ustawy. Tym samym odpowiedź Rady Gminy Zagrodno z 6 marca 2025 r. choć bardzo obszerna, to z ww. przyczyn, nie stanowiła właściwej reakcji na złożony przez skarżącą wniosek, gdyż w żaden sposób nie odniosła się do zawartych w nim treści i jako taka pozostawia złożony przez skarżącą wniosek jako "niezałatwiony", czyniąc skargę uzasadnioną. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej może mieć miejsce również w przypadku udzielenia informacji innej niż taka, której oczekuje wnioskodawca, tudzież udzielenia informacji niepełnej, czy chaotycznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, "Przegląd Prawa Publicznego", 2012, nr 6, s. 75). Analogiczna sytuacja będzie miała miejsce w zakresie odpowiedzi organu zbyt ogólnej, mającej zastosowanie nie tylko w sprawie wniosku skarżącej, lecz również w innych sprawach o udzielenie informacji publicznej, które są kierowane do Rady Gminy Zagrodno. Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga bowiem precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (wyrok NSA z 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1737/10 i z 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1432/17).

Powyższe ustalenia obligowały Sąd do stwierdzenia bezczynności Rady Gminy Zagrodno w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z 20 lutego 2025 r. Podstawę prawną tego orzeczenia stanowi art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W sprawie bezczynność Rady Gminy Zagrodno nie polegała na jego kompletnym milczeniu, czy zlekceważeniu wniosku strony skarżącej, lecz polegała na błędnej interpretacji art. 13 u.d.i.p. sprowadzającej się do przyjęcia, że wystarczającą formą na załatwienie wniosku skarżącej zawierającego cztery wyodrębnione i konkretne pytania, będzie udzielenie w terminie 14 dni od daty wpływu wniosku ogólnej (a wręcz "szablonowej") odpowiedzi.

W konsekwencji tego Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązał Radę Gminy Zagrodno, do rozpoznania wniosku strony skarżącej z 20 lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej (w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku) poprzez ustosunkowanie się do każdego pytania zawartego we wniosku z uwzględnieniem regulacji u.d.i.p., w tym tych przywołanych przez Sąd.

Z ww. przyczyn, Sąd oddalił także w pkt III sentencji wyroku wniosek skarżącej o wymierzenie grzywny organowi, gdyż wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, w których - oceniając całokształt działań organu - można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) podmiot nadal nie będzie respektować nałożonych u.d.i.p. obowiązków. W tej sprawie sposób działania podmiotu zobowiązanego nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny, okoliczności sprawy nie wskazywały także na konieczność jego dyscyplinowania w celu zapewnienia podjęcia przez niego dalszych czynności.

W przedmiocie kosztów postępowania sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku na podstawie przepisów art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Gminy Zagrodno kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.