Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2024 r. sprawy ze skargi W. P. i H. P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.

W. P. i H. P., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, pismem z dnia 26 stycznia 2024 roku, wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ze skargą na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez brak udostępnienia informacji publicznej oraz zażądali:

- zobowiązania Inspektor Sanitarny do rozpoznania wniosku z dnia 22 grudnia 2023 roku i udzielenia informacji,

- orzeczenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

- wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.,

- zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że skarżący w dniu 25 maja 2023 roku złożyli wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym szczepień ochronnych. Pismem z dnia 5 stycznia 2024 roku organ udzielił "odpowiedzi w nikłym stopniu odsyłając do publikacji". Do dnia złożenia skargi skarżącym nie udzielono innych informacji poza zawartymi z dnia 5 stycznia 2024 roku. W ocenie skarżących odpowiedzi oraz odesłanie do publikacji są niewystarczające, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej.

Inspektor Sanitarny, działający przez pełnomocnika w osobie adwokata, zażądał oddalenia skargi.

W ocenie organu skarga jest całkowicie bezzasadna. Skarżący w odpowiedzi na skierowane do nich pismo dotyczące niewykonania obowiązku poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym, pismem z dnia 22 grudnia 2023 roku, zapewnili organ, że nie są osobami uchylającymi się od szczepień i zamierzają wnieść o przeprowadzenie badania kwalifikacyjnego oraz wszelkich badań mających wykluczyć przeciwwskazania do szczepienia ich dziecka.

We wskazanym piśmie skarżący zawarli 12 szczegółowych pytań dotyczących, miedzy innymi, utrzymywania się odporności po podaniu szczepień, statystyk dotyczących zachorowań wśród ludności pochodzenia ukraińskiego, romskiego, czy czeczeńskiego, oceny zgodności przepisów z Konstytucją RP, czy zaleceń WHO, jak i sposobu ustalenia harmonogramu szczepień ochronnych i prowadzonego w tym zakresie nadzoru przez tutejszy organ, a także systemu odszkodowawczego w związku z wystąpieniem NOP.

Pismem z dnia 5 stycznia 2024 roku, tj. po 9 dnia od daty wpływu wniosku, organ udzieli odpowiedzi na wszystkie pytania postawione przez skarżących.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że większość pytań sformułowanych we wniosku z dnia 22 grudnia 2023 roku nie dotyczyła w ogóle informacji publicznej, przez co nie znajdowały zastosowania przepisy ustawy o udzielaniu informacji publicznej. Nie sposób przyjąć, że informacja publiczną będącą w posiadaniu PPIS w S. są okoliczności dotyczące zgodności z konstytucją danych przepisów, czy też zaleceń WHO, które nie stanowią podstawy działania tutejszego organu. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ nie był obowiązany do udzielania takich informacji. Niemniej organ starał się odpowiedzieć także na te pytania i wyjaśnić wskazane przez skarżących zagadnienia. W pozostałych nielicznych przypadkach, gdy pytanie faktycznie odnosiło się do działalności organu odpowiedzi były udzielania jednoznacznie i konkretnie.

Podsumowując organ stwierdził, że udzielił odpowiedzi w kwestiach dotyczących spraw publicznych i to w terminie określonym w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarga nie wyjaśnia na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych w niej przepisów prawa, a tym bardziej na czym miałoby polegać ich rażące naruszenie.

Organ nie wyzywał wnioskodawców do wykazania interesu prawnego lub faktycznego, przez co zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest całkowicie bezpodstawny, a wręcz niezrozumiały.

Uzasadnienie skargi sprowadza się do cytowania wyrwanych fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych, które wręcz nie odnoszą się do działań organu, bowiem dotyczą obowiązków spoczywającym na sądzie rozpoznającym skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492).

Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także brak efektywnych działań w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie - art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634; dalej w skrócie "P.p.s.a.").

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.). W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Sprawy ze skarg w przedmiocie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym - co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Po analizie akt sprawy, Sąd przyjął poniżej przedstawione okoliczności faktyczne za własne ustalenia w kontrolowanej sprawie.

Inspektor Sanitarny, pismami z dnia 11 grudnia 2023 roku, skierowanymi do W. P. oraz H. P., zawiadomił adresatów o konieczności niezwłocznego wykonania obowiązku poddania dziecka - syna J. P. urodzonego [...] roku, szczepieniom ochronnym przeciwko: gruźlicy oraz wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

W piśmie zawarta została informacja, że w razie niewykonania obowiązku zostanie wszyte prze wojewodę postępowanie egzekucyjne i nałożona grzywna w celu przymuszenia w wysokości do [...] złotych.

W powyższym piśmie organ wskazał ponadto, że w przypadku wystąpienia wątpliwości co do stosowanych szczepień przeciwko chorobom zakaźnym osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prosi się o zgłoszenie do P. ul. [...], [...] celem uzyskania specjalistycznych wyjaśnień.

W odpowiedzi na powyższe pismo W. P. oraz H. P., podaniem opatrzonym datą 22 grudnia 2023 roku i złożone w tym dniu placówce pocztowej, które wpłynęło do organu w dniu 27 grudnia 2023 roku, zażądali od Inspektor Sanitarny udzielenia informacji publicznej.

W treści pisma wskazali, że na podstawie art. 2 w związku z art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej żądają udzielenie informacji zgodnie z żądanym zakresem:

1) Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu ?

2) Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem ? Jaka to liczba za ostanie 5 lat ? Jeśli nie to dlaczego ?

3) Według informacji prof. I. S. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa Urzędu ?

4) Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciw wskazań do szczepień w Polsce ? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia ?

5) Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu ?

6) Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat ?

7) Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa Urzędu w ciągu ostatnich 5 lat ? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne ?

8) Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie ?

9) Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 roku w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczynu nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym ?

10) W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowania za śmierć lub uszczerbek na zdrowi na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia ?

11) W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem ? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

12) Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne ? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

Inspektor Sanitarny, w wykonaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej, w piśmie opatrzonym datą 5 stycznia 2024 roku, wskazał, że:

1) Nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy, informacja o maksymalnym utrzymywaniu się odporności po podaniu szczepionek, albowiem nie jest to informacja o sprawach publicznych. Organ nie prowadzi ani statystyk, ani badań w kierunku okoliczności, których dotyczy pytanie. Ze stanowiska Państwowego Zakładu Higieny wynika, iż obecnie w Europie zakażeniu ulegają najczęściej dzieci, którym nie podano szczepionki lub u których cykl szczepienia był niekompletny oraz osoby dorosłe, u których wygasła odporność poszczepienna.

2) Obowiązek szczepień ochronnych wynika z ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a w przypadku niewykonania obowiązkowych szczepień PPIS w S. jest uprawniony do wykonania tegoż obowiązku, albowiem zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do zakresu działania tej Inspekcji należy ustalenie zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie. Organ nie prowadzi listy osób uchylających się od szczepień, bowiem przepisy nie przewidują takiego obowiązku, w przypadku otrzymania informacji o takim zdarzeniu, podejmuje się przewidziane prawem działania.

3) Na przestrzeni lat 2018-2023 nie wypłynęła do tutejszego organu informacja dotycząca wystąpienia ogniska odry. Organ nie posiada żądanych danych statystycznych. Organ nie prowadzi krajowego rejestru zaszczepionych osób narodowości ukraińskiej, romskiej i czeczeńskiej. Organ nie ma informacji na temat prowadzenia tego rodzaju statystyki.

4) Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Ujawnienie przez lekarza prowadzącego takie badanie przeciwwskazań do szczepienia daje podstawę do odroczenia obowiązku szczepienia. To lekarz, który dysponuje wiedzą specjalistyczną, podejmuje decyzje o tym, czy w danym wypadku występują przeciwwskazania do szczepienia. Organ nie prowadzi statystyki co do liczby odroczonych szczepień.

5) Nie wykryto żadnych nieprawidłowości w zakresie obowiązku zgłaszania przypadków niepożądanych odczynów poszczepiennych przez lekarzy. W związku z tym nie nałożono żadnych grzywien.

6) Tutejszy organ nie prowadzi statystyki odnośnie kwestii objętych pytaniem.

7) W okresie od 2018 roku do 2023 roku na terenie podlegającym PPIS w S. odnotowano dwa przypadki ciężkiego odczynu poszczepiennego. dotyczące.

8) Organ nie ma wiedzy o ewentualnych roszczeniach odszkodowawczych.

9) Zakres pytania nie obejmuje informacji publicznej, nie jest rolą tutejszego Organu ocena zgodności obowiązujących przepisów z Konstytucją. Działania PPIS w S. są podejmowane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

10) Kwestie związane ze świadczeniami kompensacyjnymi reguluje ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w art. 71a i następnych. W przypadku, gdy w wyniku szczenienia ochronnego u osoby, u której zostało przeprowadzone szczepienie, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu leczniczego, w wyniku których osoba ta wymagała hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni albo u osoby tej wystąpił wstrząs anafilaktyczny powodujący konieczność obserwacji w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni - osobie tej przysługuje świadczeni kompensacyjne wypłacane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień ochronnych. Świadczenie kompensacyjne jest przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta.

11) Wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Wszelkie informacje na temat prowadzonych badań i metod leczenia przekazuje lekarz w trakcie badania kwalifikacyjnego, zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta i rzeczniku Praw Pacjenta, który stanowi, że pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, lub jego przedstawiciel ustawowy mają prawo do uzyskania od osoby wykonującej zawód medyczny przystępnej informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu, w zakresie udzielanych przez tę osobę świadczeń zdrowotnych oraz zgodnie z posiadanymi przez nią uprawnieniami. Zatem to lekarz podejmuje decyzję o tym, czy w danym wypadku występują przeciwwskazania do szczepień i w jaki sposób, w tym przy pomocy jakich badań, je wykluczyć. Organ nie zatrudnia lekarzy i nie jest placówką medyczną, przez co nie może udzielić odpowiedzi na zadane pytanie.

12) Nie stanowi informacji publicznej ocena zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia. Szczepienia ochronne w Polsce realizowane są zgodnie z ustawą o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane do podawania się szczepieniom ochronnym na zasadach określonych w ustawie. Aktem wykonawczym do w/w ustawy jest rozprowadzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 roku w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. 2023, poz. 2077).

Włączone do akt sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki nie stanowi wiarygodnego dowodu doręczenia odpowiedzi na wniosek. Pierwotny zapis w miejscu podpisu odbiorcy został zamazany korektorem. Na tak usunięty zapis naniesiony został nieczytelny zapis "P." lub "P.". Data doręczenia naniesiona poprzez odcisk pieczęci jest nieczytelna. Z dokumentu wynika ponadto, że przesyłka adresowana do W. i H. P. została doręczona pełnomocnikowi. Z kolei w miejscu przeznaczonym na czytelne wpisanie imienia i nazwiska odbiorcy przesyłki wpisano W. P.. W miejscu rodzaju pisma wskazano "Odpowiedź na wniosek o u.i.p. [...]" co jest zgodne z oznaczeniem odpowiedzi na wniosek z dnia 5 stycznia 2024 roku, ale błędnie została wskazana data pisma, którą wskazano jako "5 stycznia 2023 roku".

Pomiędzy stronami bezsporne jednak pozostaje, że korespondencja zawierająca odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej dotarła do skarżących przed wniesieniem skargi. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje pieczęć UP W. z datą 11 stycznia 2024 roku.

Pismem opatrzonym datą 26 stycznia 2024 roku (złożone w placówce pocztowej w tym samym dniu) skarżący skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

W treści skargi wskazano, że pismo z dnia 5 stycznia 2024 roku w nikłym stopniu udziela odpowiedzi na postawione pytania i odsyła do publikacji. Organ winien był udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia.

Sąd nie ujawnił żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić prawidłowe podstawy dla uwzględnienia skargi.

Wzorzec materialnoprawny dla oceny zasadności skargi stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902).

Całkowicie chybione są zarzuty naruszenia przepisów art. 2 ust. 1-2 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dokumenty włączone da akt sprawy ora bezsporne stanowisko stron postępowania pozwala stwierdzić, że organ wypełnił obowiązek określony w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy. Przepis wymaga udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Podanie udostępnienia informacji wpłynęło do organu w dniu 27 grudnia 2023 roku. Odciśnięta na zwrotnym potwierdzeniu przesyłki data odbioru przy podpisie odbierającego oraz data doręczenia przy podpisie doręczającego wskazują 11 dzień nieczytelnie oznaczonego miesiąca oraz nieczytelnie oznaczonego roku. W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że pismo zawierające odpowiedzi na wniosek zostało doręczone skarżącym w piętnastym dniu od dnia jego otrzymania.

Brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania stanowiska o naruszeniu art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przepis określa obowiązki organu jakie ciążą na nim w sytuacji, gdy oczekiwana informacja nie może być udzielona w terminie 14 dniu. Wówczas organ powinien powiadomić wnioskodawców w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Skoro skarżony organ udzielił odpowiedzi w terminie 14 dni od wpływu wniosku, a więc nie wydłużał terminu załatwienia wniosku do dwóch miesięcy, to nie można zasadnie stawiać zarzutu opóźnienia, czy też nieuzasadnionego opóźnienia, w udzieleniu informacji publicznej.

Organ udzielił odpowiedzi na wniosek bez przyjmowania stanowiska, iż wnioskodawcy będą musieli ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowią właściwego/prawidłowego wzorca dla oceny legalności załatwienia wniosku skarżących skierowanego do PPIS w S..

Jakichkolwiek podstaw faktycznych pozbawiony jest zarzut naruszenia art. 2 ust. 2, czy art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ nie przyjmował, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej.

Z akta sprawy wynika jednoznacznie, że organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżących, a przy tym na żadnym etapie załatwiania wniosku nie formułował wobec wnioskodawców oczekiwań wykazania interesu faktycznego, czy prawnego w uzyskaniu informacji.

W opisanym stanie faktycznym nieuzasadnione jest także oczekiwanie wydania decyzji o odmowie udzielania informacji publicznej, a tym samym brak jest podstaw do przyjmowania oceny o naruszeniu art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Powodu do uwzględnienia skargi nie stanowi argumentacja wskazująca na to, że organ "odesłał wnioskodawców do publikacji". W świetle treści pisma organu jest to twierdzenie oczywiście fałszywe. W żadnej części pisma z dnia 5 stycznia 2024 roku nie jest zawarte odesłanie do jakichkolwiek publikacji.

Jako zgodne z prawem Sąd uznaje stanowisko, że organ nie ma obowiązku wydawania decyzji w sytuacji, gdy podanie o udzielenie informacji obejmuje żądania udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi (porównaj wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19.04.2023 r., II SAB/Go 18/23, LEX nr 3527001).

Za bezprzedmiotowe uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przypomnieć należy, że organ udzielił odpowiedzi na każde z pytań, które zawarte zostało w podaniu z dnia 22 grudnia 2023 roku oraz wyjaśnić, że organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, co oczywiste nie ma obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (wyrok WSA w Krakowie z 14.07.2017 r., II SAB/Kr 119/17, LEX nr 2360928).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że oceny czy organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może kształtować tylko i wyłącznie przypisywanie organowi powinność dysponowania żądaną informacją. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy - w ocenie wnioskodawcy - winien nią dysponować (wyrok WSA w Krakowie z 11.08.2020 r., II SAB/Kr 83/20, LEX nr 3075983).

Sąd nie znajduje żadnych podstaw do naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej. Treść pisma organu stanowi oczywisty i wystarczający dowód dla stanowiska o niezasadności takich zarzutów.

Sąd w całości podziela i przyjmuje jako własne wyjaśnienia organu, że udostępnieniu nie podlega informacja, która nie jest informacją publiczną, ani informacja, która nie jest w posiadaniu danego organu. W trybie informacji publicznej należy udostępnić informacje i dokumenty będące w posiadaniu organu, przez niego wytworzone, przetwarzane lub mu przekazane, jeżeli zawierają żądana we wniosku informację. W związku z tym PPIS w S. nie był obowiązany do udziela informacji dotyczących zadań czy kompetencji innych organów administracji publicznej, jak również nie sporządza opinii medycznych lub innych opinii eksperckich.

Analiza treści odpowiedzi na wniosek wskazuje, że zakres informacji i wyjaśnień udzielonych skarżącym znacznie wykracza poza wykonanie obowiązku udzielenia informacji publicznej. Treści zawarte w piśmie z dnia 5 stycznia 2024 roku usprawiedliwia natomiast to, że podanie z dnia 22 grudnia 2023 roku, w ocenie Sądu stanowiące oczywisty dowód postawy uchylania się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u syna skarżący, oprócz udzielania informacji publicznej realizuje także kompetencję opisaną w art. 6 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 z późn. zm.). Przypomnieć zatem należy, że przed podjęciem czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wierzyciel może podejmować działania informacyjne wobec zobowiązanego zmierzające do dobrowolnego wykonania przez niego obowiązku.

Odnotować przy tym należy, że po uzyskaniu odpowiedzi skarżący nie zgłaszali organowi żadnych zastrzeżeń co do kompletności lub jasności udzielonych informacji, lecz od razu skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego, w której przywołali fragmenty z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż niepełna lub niejasna odpowiedź wyczerpuje znamiona bezczynności.

Przypomnieć zatem należy, że prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem politycznym obywatela, mającym na celu realizację jego konstytucyjnego uprawnienia do kontroli władz publicznych. Charakter tego uprawnienia powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać lub z chce się z nimi zapoznać. Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania. W tym zakresie nie stosuje się bowiem art. 64 § 2 K.p.a., pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tak więc w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej (wyrok NSA z 30.10.2018 r., I OSK 59/17, LEX nr 2591648).

Skoro skarżący na żadnym etapie postępowania nie wskazali na czym polega niepełność lub niejasność udzielonej odpowiedzi to zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej rozpoznać należało jako oczywiście bezzasadny, gdyż sformułowany w sytuacji braku wniosku o udzielenie informacji publicznej. Natomiast pismo z dnia 5 stycznia 2024 roku udziela pełnej i wyczerpującej odpowiedzi na pytania postawione w treści podania z dnia 22 grudnia 2023 roku.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.