IV SAB/Wr 704/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-11-26	
Data wpływu	2025-06-18	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Andrzej Nikiforów /sprawozdawca/
Anetta Makowska-Hrycyk /przewodniczący/
Daria Gawlak-Nowakowska	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Wójt Gminy	
Treść wyniku	*Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902;  art. 1 ust. 1; art. 13 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Wójta Gminy Długołęka w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 marca 2025 r. I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy Długołęka w rozpoznaniu wniosku z dnia 13 marca 2025 r., która to bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 13 marca 2025 r.; III. zasądza od Wójta Gminy Długołęka na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
W dniu 3 czerwca 2025 r. M. D. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy Długołęka (dalej: organ) w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca 13 marca 2025 r. wystąpiła do organu, drogą e-mailową, o przesłanie zwrotnie – również drogą e-mailową, następującej informacji: "informacji ile razy w bieżącej kadencji udostępniane były nagrania z posiedzeń komisji? Ile sztuk płyt zostało nagranych i udostępnionych? Jaki był koszt nagrania posiedzeń komisji na płyty udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej?

W skardze na bezczynność skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Mając na uwadze powyższe wniosła o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku z 13 marca 2025 r.;

2) wskazanie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie;

4) zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podała m.in., że w dniu 27 marca 2025 r. została wezwana do wskazania adresu do doręczeń mimo, że zaznaczyła, aby żądanej informacji udzielić drogą e-mailową. Tego samego dnia spełniła wymogi wezwania i jako adres do doręczeń wskazała skrzynkę e-doręczenia. Następnie w dniu 7 kwietnia 2025 r. na skrzynkę e-doręczenia otrzymała wezwanie do podpisania wniosku podpisem kwalifikowanym lub zaufanym. Tego samego dnia wygenerowała ze skrzynki mailowej pierwotny wniosek w formacie pdf, podpisała go profilem zaufanym i wraz z pismem przewodnim wysłała poprzez skrzynkę e-doręcznia do organu. W jej ocenie dotychczasowe czynności podjęte przez organ, czyli wezwanie do wskazania adresu do doręczeń oraz konieczność podpisania wniosku profilem zaufanym nie są wymagane do udzielenia informacji publicznej, chyba, że organ chce wydać decyzję odmowną. Jednak organ dotąd nie poczynił żadnych kroków w postępowaniu. Nie wydłużył terminu na udzielenie odpowiedzi ani nie wezwał jej jako wnioskodawcy do wykazania szczególnego interesu. W ocenie skarżącej organ nie podejmuje żadnych czynności w postępowaniu, dlatego uważa skargę za zasadną.

Po wniesieniu skargi organ pismem z 17 czerwca 2025 r. poinformował skarżącą, że w trakcie obecnej kadencji Wójta Gminy Długołęka zostało udostępnionych 33 nagrań komisji Rady gminy Długołęka przy wykorzystaniu 34 płyt. Ponadto poinformował, że tutejszy urząd nie posiada informacji w zakresie: ile wyniosły koszty nagrań posiedzeń komisji Rady Gminy, gdyż nie posiada danych dotyczących wszystkich składowych kosztów nagrania płyty (ile roboczogodzin trwało nagrywanie, koszty rzeczowe w zakresie zużycia sprzętu).

Następnie w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując m.in., że wnioskowanej informacji udzielił w dniu 17 czerwca 2025 r. Argumentował ponadto, że wywiązał się z obowiązków nałożonych u.d.i.p., udostępniając po wcześniejszym wezwaniu skarżącej, żądaną informację publiczną. Dlatego – w jego ocenie - skargę należy uznać za bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, obowiązkiem sądu w pierwszej kolejności jest wówczas zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę.

W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd akcentuje, że organ, do którego skarżąca skierowała wniosek z 13 marca 2025 r. (tj. Wójt Gminy Długołęka), jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne, w związku z czym – jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W świetle rozpatrywanej skargi nie powinno również budzić wątpliwości, że żądana przez skarżącą informacja posiada kwalifikowany przymiot na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczy ona funkcjonowania komisji jako organów wewnętrznych Rady Gminy Długołęka powoływanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153) jak i realizowania przez organy gminy obowiązków informacyjnych wynikających z u.d.i.p.

Dalej wskazać należy, że w sprawie bezsporne jest to, że wystosowany drogą e-mailową wniosek skarżącej z 13 marca 2025 r. nie został załatwiony w ustawowym 14-dniowym terminie. Organ podjął prawnie relewantne czynności – tj. udzielił informacji co do części wniosku a w pozostałym zakresie wyjaśnił, że informacji nie posiada - dopiero po wniesieniu skargi (17 czerwca 2025 r.). Nie informował przy tym skarżącej o niedochowaniu ww. terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Przy tym na prawną ocenę sprawy w kontekście stwierdzonej bezczynności nie miały wpływu podejmowane przez organ wspomniane na wstępie czynności polegające na wezwaniu skarżącej do wskazania adresu do doręczeń oraz wezwaniu do podpisania wniosku podpisem kwalifikowanym lub zaufanym.

Na kanwie niniejszej sprawy Sąd w pełni podziela zapatrywanie skarżącej, że ustawodawca dla wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych (poza utrwaleniem go w postaci pisemnej), co w szczególności oznacza, że możliwe jest jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego (czyli tak jak w niniejszej sprawie drogą e-mailową). Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. A zatem - co do zasady - wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi "podania" w rozumieniu art. 63 K.p.a., ponieważ na tym etapie postępowania przepisów K.p.a. się nie stosuje. Minimalne wymogi w odniesieniu do takiego wniosku sprowadzają się do jasnego sformułowania, co jest przedmiotem żądania. W konsekwencji brak wskazania adresu czy też podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 29 listopada 2022 r., IV SA/Po 437/22 oraz powołane tam orzecznictwo).

Odmienne zapatrywanie należałoby sformułować w sytuacji gdy organ zamierzałby wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Niemniej taka sytuacja w omawianej sprawie oczywiście nie wystąpiła.

Sąd - w pkt. I sentencji wyroku - stwierdził więc bezczynność organu w załatwieniu wniosku skarżącej z 13 marca 2025 r. Z powołanych wyżej powodów za oczywiście bezzasadny należy uznać pogląd organu, że wywiązanie się z obowiązku do udzielenia informacji publicznej z uchybieniem ustawowego terminu pozwala uznać skargę za bezzasadną.

Jednocześnie jednak uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądził w pkt. I zdaniu drugim sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego, czego w niniejszej sprawie nie można było się dopatrzyć. Wniosek w przepisanej formie został bowiem załatwiony w reakcji na wniesienie skargi. Działanie organu było zatem niewątpliwe wadliwe, niemniej stwierdzona bezczynność nie miała kwalifikowanego charakteru.

Wobec ustania bezczynności po wniesieniu skargi, w pkt. II sentencji wyroku Sąd umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł Sąd orzekł w pkt. III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona od organu na rzecz skarżącej kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaką uiściła ona, inicjując postępowanie sądowe. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.