drukuj    zapisz    Powrót do listy

6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych, Odrzucenie skargi, Prezydent Miasta, Odrzucono skargę, II SA/Go 220/08 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 2008-08-20, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Go 220/08 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.

Data orzeczenia
2008-08-20 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Ireneusz Fornalik
Maria Bohdanowicz /przewodniczący/
Michał Ruszyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 3 § 2 pkt 4, art. 52 § 3, art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Asesor WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Lasecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2008r. sprawy ze skargi [...] na czynność Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

Pismem [...] Prezydent Miasta Z. wezwał A.B. do uregulowania opłaty dodatkowej w wysokości 50 zł tytułem nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego [...] w dniu [...] na ul. C. w obszarze Strefy Płatnego Parkowania w Z.

A.B. pismem z dnia [...] poinformował Prezydenta Miasta Z., iż był właścicielem pojazdu marki W. nr rej. [...] a jego żona była współwłaścicielem tego pojazdu. Wskazał, że samo posiadanie pojazdu nie stanowi podstawy do wymierzenia kar pieniężnych. Poinformował także organ, iż w okresach za które naliczone zostały kary pieniężne a dotyczy to 2003r. nie był użytkownikiem tego pojazdu. A.B. wyjaśnił, że jest właścicielem samochodu marki T. i był samochodu marki S. i tylko tymi pojazdami w tym okresie poruszał się po Z.. Podał, iż w 2003r. nie korzystał z samochodu marki W. i wskazał, że z tego pojazdu korzystały osoby z nim zamieszkujące a więc żona J.B., córka E. B. oraz syn W. B. i te osoby są odpowiedzialne za niewykupienie biletów parkingowych.

Odpowiadając na powyższe pismo Prezydent Miasta Z. poinformował A.B., że podstawą prawną egzekucji kar pieniężnych (opłat dodatkowych) za parkowanie pojazdów w Strefie Płatnego Parkowania w Z. jest:

- uchwała Rady Miasta Z. nr [...] w sprawie wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w Strefie Płatnego Parkowania na terenie Miasta Z., ustalenia ich wysokości oraz sposobu pobierania - zwana dalej uchwałą RM Z., oraz

- ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm. - zwana dalej u.d.p).

Organ wyjaśnił, że brak opłaty za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania stwierdzono w dniu [...]. Powyższe ustalenia potwierdzają zdjęcia pojazdu wykonane przez kontrolera. Zatem bezspornym jest nieopłacenie postoju w Strefie, w miejscu i czasie wynikającym z wezwania. Organ poinformował także, że ponieważ przedmiotowa kara porządkowa nie jest mandatem, nie ma obowiązku potwierdzania przez kierującego odbioru wezwania - raportu. Dokument ten wkładany za wycieraczkę pojazdu może ulec zniszczeniu, dlatego też organ wysyła za potwierdzeniem odbioru wezwania do zapłaty a strona ma możliwość ustosunkowania się do tego wezwania.

Prezydent Miasta Z. odnosząc się do stanowiska A.B. wyrażonego w piśmie z dnia 16 stycznia 2008r. wyjaśnił również, iż w myśl przepisów u.d.p, osobą zobowiązaną do uiszczenia opłaty parkingowej jest osoba korzystająca z miejsca do parkowania (osoba dysponująca samochodem w określonym miejscu i czasie). Jednocześnie organ zaznaczył, że zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie cywilnym (art. 140) - osoba, która może swobodnie rozporządzać rzeczą (pojazdem) jest jego właściciel (lub współwłaściciel) i on odpowiada za czynności i działania wykonywane tym samochodem, a jeżeli właściciel (współwłaściciel) nie rozporządzał samochodem w określonym miejscu i czasie, powinien wskazać osobę, której udostępnił samochód. Z informacji zaś uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców w G. wynika, że właścicielem samochodu jest A.B. i J. B.. Z związku z powyższym do czasu wyjaśnienia sprawy (wskazania prawidłowego użytkownika pojazdu) nieopłacone należności za parkowanie będą nadał figurować na koncie A.B..

Na czynność Prezydenta Miasta Z. z dnia 14 listopada 2007r. A.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie czynności organu. Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenie :

- przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez skierowanie wezwania do osoby nie korzystającej z pojazdu,

- art. 13 ust. 4 u.d.p w zw. z art. 217 i 190 Konstytucji RP i pominięcie faktu niekonstytucyjności tego przepisu upoważniającego do wprowadzania opłat i utraty przez niego mocy obowiązującej na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002r. w sprawie P 6/2002 OTK ZU 2002/7A poz. 91.

- zasad zawartych w art. 6, 7 i 8 kpa a w szczególności podstawową zasadę funkcjonowania organów administracji publicznej (samorządowej) jakim jest działanie bez zbędnej zwłoki.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że podał organowi osoby, które korzystały z pojazdu i które ewentualnie mogą być stronami postępowania. Dlatego też w jego ocenie nie można na podstawie, iż jest współwłaścicielem pojazdu utożsamiać go z osobą kierującą a nawet z osobą korzystająca z dróg publicznych. Dalej skarżący wskazał, że jako podstawę żądania organ wskazał uchwałę RM Z. i u.d.p. Skarżący podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia 10 grudnia 2002r. stwierdził niekonstytucyjność art. 13 ust. 4 u.d.p uznając, że przepis ten w zakresie w którym upoważnia Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz organu właściwego do ustalania tych opłat jest niezgodny z przepisami Konstytucji RP. Dlatego też zdaniem skarżącego uchwała RM Z. została podjęta z naruszeniem prawa i nie może stanowić podstawy żądania zapłaty.

Dodatkowo skarżący podkreślił, że organ podjął postępowanie po 4 latach od zdarzenia i wezwał do zapłaty, nie podejmując żadnych działań przewidzianych w kpa w celu ustalenia osoby korzystającej z pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. wniósł o odrzucenie skargi. Na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej ppsa), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi Prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Organ podkreślił, iż zgodnie z § 4 art. 52 ppsa skargę w niniejszej sprawie można było wnieść po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie organu skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Jedynym pismem jakie wpłynęło od skarżącego po otrzymaniu przez niego wezwania do zapłaty było pismo z dnia 16 stycznia 2008r. Z treści tego pisma wynika, że zawierało ono wniosek o skierowanie postępowania na inne osoby. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że skarżący nie dokonał wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym nie spełnił przesłanek przewidzianych w art. 52 § 4 ppsa. Niedopełnienie tego obowiązku powinno więc skutkować odrzuceniem przez Sąd skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.

Za niezasadne uznał Prezydent Miasta Z. argumenty skarżącego dotyczące przewlekłości postępowania. Wskazał, że zgodnie z art. 40d pkt 3 u.d.p obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania przedawnia się z upływem 5 lat., licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Zatem organ nakładający kary ma prawo dochodzić swoich roszczeń w ciągu całego okresu wskazanego przez ustawodawcę.

Również zarzut niekonstytucyjności przepisów na podstawie których organ dochodzi zapłaty jest - w ocenie organu - niezasadny. Organ podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku wskazał w pkt III, iż art. 13 ust. 4 u.d.p traci moc z dniem 30 listopada 2003r. a zatem w okresie kiedy doszło do zdarzeń stanowiących podstawę skargi przepis ten pozostawał nadal w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W sprawie niniejszej mamy do czynienia ze skargą na czynność Prezydenta Miasta Z. z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa). Jest to czynność z dnia 14 listopada 2007r. wzywająca skarżącego do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie samochodu w dniu 9 kwietnia 2003r. w obszarze Strefy Płatnego Parkowania w Z.

Skarżący po otrzymaniu wezwania do zapłaty z dnia 14 listopada 2007r. pismem z dnia 16 stycznia 2008r. poinformował organ administracji, iż w 2003r. nie był użytkownikiem samochodu marki W., za parkowanie którego nie była opłacona stosowna opłata. Skarżący wskazał, iż w związku z tym osobami, które mogły nie wykupić biletów parkingowych była jego żona, syn oraz córka, które poruszały się przedmiotowym pojazdem.

Zgodnie z art. 52 § 3 ppsa skargę na czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Wbrew twierdzeniu Prezydenta Z. wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, pismo skarżącego z dnia [...] miało charakter wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, które w ocenie skarżącego polegało na tym, że organ wezwał do zapłaty niewłaściwą osobę.

Należy jednak wskazać, że zgodnie z cytowanym wyżej art. 52 § 3 ppsa, termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w przypadku czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wynosi 14 dni i biegnie od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowidzieć o podjęciu czynności.

Z akt sprawy wynika, że skarżącego o podjętej w jego sprawie czynności polegającej na wezwaniu do zapłaty opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w obszarze strefy płatnego parkowania w dniu [...], powiadomiono wezwaniem do zapłaty z dnia 14 listopada 2007r. Wezwanie to doręczono żonie skarżącego a więc dorosłemu domownikowi w dniu 21 listopada 2007r. Od tego dnia biegł więc termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wniosek wzywający do usunięcia naruszenia prawa opatrzył datą 16 stycznia 2008r. Z akt sprawy nie wynika, czy skarżący złożył wniosek osobiście, czy też za pośrednictwem poczty. Przyjmując jednak za datę złożenia wniosku datę jego sporządzenia tj. dzień 16 stycznia 2008r. uznać należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożono z uchybieniem terminu określonego w art. 52 § 3 ppsa.

Należy podkreślić, że termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu. Jego upływ wyłącza zatem możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Oznacza to, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie było niedopuszczalne. Stąd też Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa postanowił skargę odrzucić.



Powered by SoftProdukt