drukuj    zapisz    Powrót do listy

6111 Podatek akcyzowy, Przywrócenie terminu, Dyrektor Izby Celnej, Uchylono zaskarżone postanowienie i przywrócono termin, I FZ 348/08 - Postanowienie NSA z 2008-08-27, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I FZ 348/08 - Postanowienie NSA

Data orzeczenia
2008-08-27 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-08-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Mudrecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
I SA/Gd 1086/07 - Postanowienie WSA w Gdańsku z 2008-03-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przywrócono termin
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 87 par 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 1086/07, oddalające wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi D. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 25 września 2007 r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. przywrócić skarżącemu termin do uiszczenia wpisu sądowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 1086/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu wniosku D. z siedzibą w P. oddalił wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z 25 września 2007 r., sygn. akt [...].

Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że skarżący nie uiścił należnego wpisu od wniesionej skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało skutecznie doręczone skarżącemu w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.). Z tego względu Sąd postanowieniem z dnia 17 marca 2008 r. odrzucił skargę.

Pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, jednocześnie wpłacając należny wpis sądowy. W jego opinii uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy bowiem nie otrzymał wezwania sądowego do uiszczenia wpisu sądowego. Podkreślił, że przyczyną nieuiszczenia wpisu sądowego w terminie były zaniedbania pracowników urzędu pocztowego.

Sąd I instancji nie zgodził się z argumentacją wnioskującego. W ocenie Sądu brak było podstawy do przyjęcia, że urząd pocztowy nie doręczył pełnomocnikowi skarżącemu, wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Na znajdującej się w aktach sprawy korespondencji sądowej widnieją dwie adnotacje o awizowaniu przesyłki; 31 grudnia 2007 r. oraz powtórnie 8 stycznia 2008 r. Na odwrocie koperty jako powód nie doręczenia korespondencji wskazano nieobecność adresata w biurze. Opisane czynności urzędu pocztowego w B. czynią zadość wymaganiom art. 73 u.p.p.s.a.

Zdaniem WSA, skarżący nie wykazał aby działania urzędu pocztowego w B. podejmowane były nieprawidłowo. W świetle przytoczonych przez stronę przykładów działania poczty, z których wynika, że korespondencja doręczania jest regularnie i terminowo, i przy jednoczesnym zachowaniu przez urząd pocztowy w B. w pełni trybu ustawowego przy doręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie, sąd doszedł do przekonania, że przyczyn nieodebrania zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi należy upatrywać w wadliwym funkcjonowaniu biura pełnomocnika.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Autor zażalenia nie zgodził się ze stwierdzeniem Sądu I instancji jakoby czynności urzędu pocztowego w B. czyniły zadość wymaganiom art. 73 u.p.p.s.a. Zdaniem strony adnotacja urzędu pocztowego znajdująca się w aktach sprawy w żaden sposób nie świadczy o tym, że w dniu doręczenia przesyłki brak było adresata w siedzibie firmy, tj. 31 grudnia. Na dowód czego strona przedłożyła listę obecności pracowników biura w dniu 31 grudnia 2008 r.

Żalący następnie wskazał na postanowienie NSA z 21 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 823/04, podkreślając, że jego biuro znajduje się na pierwszym piętrze w trzypiętrowym budynku zaś główne wejście do budynku zamykane jest o godzinie 16.00. Wobec tego faktu doręczyciel poczty mógł zostawić zawiadomienie przy głównych drzwiach a takie zawiadomienie mogło zostać zabrane przez kogokolwiek.

Pismem z dnia 12 czerwca 2008 r. strona uzupełniła zażalenie załączając pismo Poczty Polskiej z dnia 6 czerwca 2008 r. W piśmie tym Naczelnik Urzędu Pocztowego podkreślił, że przedmiotowe zawiadomienie listonosz zostawił pod wskazanym adresem ze względu na brak osoby upoważnionej do ich odbioru.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 u.p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie zaś z przepisem art. 87 § 2 u.p.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Należy wskazać, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych.

W sprawie spór w istocie sprowadza się do tego, czy strona uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Żalący podkreślił, że przyczyna uchybienia terminu nie wystąpiła z jego winy. Wskazał na okoliczności, które, w jego ocenie, przesądzają, że wezwania do uiszczenia wpisu sądowego nie otrzymał. Adnotacja urzędu pocztowego znajdująca się w aktach sprawy nie świadczyła o tym, że w dniu doręczenia przesyłki brak było adresata w siedzibie firmy, tj. 31 grudnia. Na dowód czego przedłożono listę obecności pracowników biura w dniu 31 grudnia 2008 r. Żalący dodał, że jego biuro znajduje się na pierwszym piętrze w trzypiętrowym budynku zaś główne wejście do budynku zamykane jest o godzinie 16.00. Wobec tego faktu doręczyciel poczty mógł zostawić zawiadomienie przy głównych drzwiach, a takie zawiadomienie mogło zostać zabrane przez kogokolwiek.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący w sposób dostateczny wykazał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Nie można bowiem w sposób jednoznaczny stwierdzić, że uchybienie terminu leżało wyłącznie po jego stronie. Za taką oceną przemawia wykazanie przez żalącego, że w dniu doręczenia przesyłki jego biuro było czynne. Jak również możliwość pozostawienia przez doręczyciela zawiadomienia w głównych drzwiach do budynku przez co zawiadomienie mogło zostać zabrane przez kogokolwiek. Pierwsza z tych okoliczności podważa notatkę doręczyciela poczty z której wynika, że adresat był nieobecny. Natomiast druga okoliczność wskazuje na prawdopodobieństwo nie otrzymania zawiadomienia przez adresata. Zdaniem tut. Sądu okoliczności te wskazują, że w sprawie mogło dojść do niewłaściwego doręczenia.

Oceniając powyższe argumenty Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze fakt, że uprawdopodobnienie nie jest pojęciem tożsamym z udowodnieniem braku winy, ma ono bowiem na celu, jedynie uwiarygodnienie przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności. Według Sądu, strona uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto dodać należy, że strona wypełniła pozostałe przesłanki z art. 87 u.p.p.s.a., tj. wniosek złożono w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz z wnioskiem dokonano czynności, której nie dokonano w terminie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 1 i 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.



Powered by SoftProdukt