drukuj    zapisz    Powrót do listy

611 Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t, Podatkowe postępowanie, Dyrektor Izby Skarbowej, Oddalono skargę, SA/Rz 1886/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2005-01-18, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

SA/Rz 1886/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie

Data orzeczenia
2005-01-18 orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Kazimierz Włoch /sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Maria Serafin-Kosowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
611 Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926 art. 233 § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska Sędzia WSA Kazimierz Włoch /spr./ Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi "A" spółka jawna z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2003r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2001r. - skargę oddala -

Uzasadnienie

Decyzją z dnia (...) czerwca 2003r. znak (...)Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Przedsiębiorstwu Handlowo- Usługowemu "A" K. W. J. K. Spółka Jawna w D. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001r. w kwocie 108286 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w kwocie 148 zł.

W związku z dokonaną kontrolą w przedmiotowej Spółce w zakresie podatku VAT, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 2 czerwca 2003r. wydał postanowienie Nr (...) w sprawie wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2001r. Jak wykazała kontrola, w grudniu 2001r. Spółka nie wykazała przychodów ze sprzedaży usług dzierżawy samochodów w kwocie 2254,80 zł zaniżając podatek należny od towarów i usług w kwocie 496,05 zł.

Spółka wydzierżawiła PPHiU "(...) " J. K. w D. 6 samochodów na podstawie umów:

- z dnia [...] czerwca 1998r. dotyczącą samochodu ciężarowego marki Opel Combo nr rej. (...), za który miała otrzymywać miesięczny czynsz w wysokości 559,37 zł brutto, w tym netto 458,50 zł i podatek VAT 100,87 zł,

- z dnia [...] października 1998r. dotyczącą samochodu ciężarowego marki

Cinquecento nr rej. (...), za który miała otrzymywać miesięczny czynsz w wysokości 427 zł brutto, w tym netto 350 zł i podatek VAT 77 zł,

- z dnia [...] października 1998r. dotyczącą samochodu ciężarowego marki Opel Combo nr rej. (...), za który miała otrzymywać miesięczny czynsz w wysokości 610 zł brutto, w tym netto 500 zł i podatek VAT 110 zł,

- z dnia [...] czerwca 1998r. dotyczącą samochodu ciężarowego marki Opel Combo nr rej. (...), za który miała otrzymywać miesięczny czynsz w wysokości 244 zł brutto, w tym netto 200 zł i podatek VAT 44 zł,

- z dnia [...] października 1998r. dotycząca samochodu ciężarowego marki Cinquecento nr rej. (...), za który miała otrzymywać miesięczny czynsz w wysokości 427 zł brutto, w tym netto 350 zł i podatek VAT 77 zł,

- z dnia [...] października 1998r. dotyczącą samochodu ciężarowego marki Ford Transit nr rej. (...), za który miała otrzymywać miesięczny czynsz w wysokości 483,48 zł brutto, w tym netto 396,30 zł i podatek VAT 87,18 zł

Na podstawie § 4 umów, dzierżawca miał płacić Spółce czynsz miesięcznie.

Spółka nie sporządziła faktur VAT sprzedaży usług dzierżawy samochodów na kwotę 2254, 80 zł oraz nie naliczyła i nie odprowadziła podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001r. w kwocie 496,05 zł

Spółka świadczyła usługi odpłatnie nie pobierając należności. W umowie dzierżawy określono miesięczną odpłatność postaci czynszu, co wskazywało termin płatności.

Spółka wydala samochody dzierżawcom, przez co spełniła świadczenie - wykonała usługę, wobec czego dzierżawca powinien spełnić swoje świadczenie tj. płacić czynsz w terminach miesięcznych.

Odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z § 6 ust 1 pkt 4 i § 42 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.).

W wyniku kontroli stwierdzono, że Spółka zawyżyła nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc listopad 2001r, do przeniesienia na miesiąc następny o kwotę 1011 zł, co zostało określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) czerwca 2003r. Nr (...). W związku z tym, że kwota nadwyżki z poprzedniego miesiąca została zawyżona , Spółka zawyżyła kwotę podatku naliczonego podlegającego odliczeniu od podatku należnego za miesiąc grudzień 2001r.

W odwołaniu od przedmiotowej decyzji Spółka wnosiła o jej uchylenie w całości.

W uzasadnieniu podniosła, że w umowach nie określono konkretnego terminu płatności, a ustalono tylko czynsz w wysokości miesięcznej, wobec czego terminy jego płatności określał art. 699 k.c.

W myśl tego przepisu termin płatności czynszu upływa nie później jak pół roku i jest płatny z dołu. Spółka w zamian za wydanie rzeczy czerpała pożytki, dlatego nie ma zastosowania § 6 ust 1 pkt 4 i § 42 pkt 1 i 2 wyżej cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r.

Ponadto w oparciu o ustne umowy, dzierżawca zwracał samochody a Spółka nie korzystała z pożytku i nie wystawiała faktury.

Decyzją z dnia (...) listopada 2003r. Nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu podkreślono, że nie zakwestionowano prawa Spółki do odliczenia podatku naliczonego za miesiąc grudzień 2001r. wynikającego z faktury z dnia 31 grudnia 2001r. nr 964/01/VD dotyczącego zakupu 180,08 m2 wykładziny Isola oraz 979,80 m2 wykładziny PCV PLAIN.

Według organu II instancji nie zostały wyjaśnione nasuwające się wątpliwości czy istotnie wykładzina została położona w wydzierżawionym lokalu od "B" S.A. w D.

Dlatego organ I instancji naruszył ogólne zasady postępowania w szczególności art. 122 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), a ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, należało ją uchylić i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Na powyższą decyzję Spółka reprezentowana przez pełnomocnika doradcę podatkowego J. S. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia.

Zarzuciła naruszenie przez organ odwoławczy zasady orzekania w granicach odwołania poprzez uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania z zobowiązaniem przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie przedmiotowym nie objętym rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji, a także nie rozstrzygnięcie o zarzutach podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w konsekwencji brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu II instancji (art. 235 w związku z art. 210 § 1 pkt 5 i 6 i § 4 Ordynacji podatkowej).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1271 )sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjne w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)- zwanej dalej p. s. a.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 p. s. a. kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie okoliczności faktycznych występujących w sprawie.

Skarga jest bezzasadna.

Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej ma charakter decyzji kasacyjnej albowiem w całości uchyliła poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) czerwca 2003r. i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ odwoławczy nie był związany wniesionym przez Spółkę odwołaniem, odnośnie jego podstaw, ani zakresem żądania, wobec czego mógł rozpatrzyć sprawę również w granicach nie objętych zakresem odwołania.

Przepisy regulujące postępowanie podatkowe nie zawierają zakazu orzekania poza granicami odwołania.

Wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co wynika z art. 220 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) - zwanej dalej Ord. pod.

Granice rozpoznania i rozstrzygnięcia wyznaczone są zakresem rozstrzygnięcia decyzją organu I instancji i tych granic organ odwoławczy nie przekroczył.

Słuszność wydania decyzji kasacyjnej należy ocenić przede wszystkim w świetle treści art. 233 § 2 Ord. pod.

Powstanie zobowiązania w podatku VAT i jego wysokość za grudzień 2001r. w Spółce, zależna była od wielu zdarzeń podatkowych, jednak jest to jeden podatek i organ odwoławczy miał kompetencję orzec w tym względzie.

Ponieważ organ I instancji nie wywiązał się należycie z obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, a uzupełnienie tego materiału wymagało prowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Zauważyć należy, że organ odwoławczy szczegółowo przedstawił jakie występują braki w materiale dowodowym i wskazał organowi I instancji kierunki działań dla uzupełnienia tego materiału i wyjaśnienia wątpliwości.

Z uwagi, że organ II instancji nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego i procesowego, skargę jako bezzasadną należało przy zastosowaniu art. 151 p. s. a. oddalić.



Powered by SoftProdukt