drukuj    zapisz    Powrót do listy

6050 Obowiązek meldunkowy, Ewidencja ludności, Wojewoda, Oddalono skargę, IV SA/Wa 827/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-08-05, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

IV SA/Wa 827/08 - Wyrok WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2008-08-05 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Szymańska /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Otylia Wierzbicka
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269 art. 1 par 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 3 par 1, art. 134, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 139 poz 993 art. 6 ust 1, art 10 ust 1
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071 art. 7, art 75 par 1, art 77 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania - oddala skargę -

Uzasadnienie

W dniu (...) lipca 2007 r. A. S. złożyła do Urzędu Miasta i Gminy w Ł. wniosek o uchylenie czynności materialno -technicznej, polegającej na dokonaniu wpisu o zameldowaniu na pobyt stały jej męża Z. S. w budynku nr (...) przy ul. (...) w D. gmina Ł..

Decyzją z dnia (...) stycznia 2008 r. Burmistrz Ł. odmówił uchylenia wyżej wymienionej czynności materialno-technicznej.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można jednoznacznie ustalić, czy Z. S. w dniu zameldowania, tj. w dniu (...) czerwca 2006 r., zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Przesłuchani w sprawie świadkowie zeznali, że widują Z. S. na poczcie, w hurtowni podczas zakupów, a także na posesji w trakcie pielęgnowania ogrodu. Natomiast przesłuchane w charakterze świadków córki wnioskodawczyni i Z. S. zeznały, że nie mieszkał on w dniu (...) czerwca 2006 r. w przedmiotowym lokalu. W tej sytuacji, zdaniem organu pierwszej instancji, należy przyznać walor wiarygodności dowodom przemawiającym na korzyść Z. S..

Wnioskodawczyni złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania stwierdziła, że zameldowanie Z. S. było nieprawidłowe, ponieważ wykorzystano niezgodną z oryginałem kopię potwierdzenia o planowanym przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, nie było zgody wnioskodawczyni na dokonanie zameldowania oraz nie sprawdzono, czy Z. S. w istocie mieszka w przedmiotowym lokalu w dniu zameldowania go w nim.

Odwołująca się podniosła ponadto, że Z. S. opuścił rodzinę wyprowadzając się z przedmiotowego lokalu w 2002 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) marca 2008 r. nr (...) uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania Z. S. w przedmiotowym lokalu.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż Z. S. nie mieszkał w przedmiotowym lokalu w dniu zameldowania tj. w dniu (...) czerwca 2006 r. W ocenie organu do takiego wniosku prowadzą uzupełniające się zeznania D. S., K. S., oświadczenia wnioskodawczyni A. S., a także samego Z. S., który stwierdził, że opuścił przedmiotowy lokal w 2002 r.

Organ powołał się na zeznania D. S. (matki Z. S.) złożone w postępowaniu cywilnym w sprawie o rozwód. Wynika z nich, że Z. S. porzucił rodzinę i związał się z inną kobietą od października 2002 r. Świadek zeznała, że syn jest z inną kobietą od października 2002r. Gdy rozmawiała z nim telefonicznie, to mówił jej, że jest u tej kobiety. Korespondują z tymi stwierdzeniami, zeznania Z. S. złożone w wyżej wskazanym postępowaniu przed sądem cywilnym. Zeznał on, iż poznał kobietę, u której zamieszkał w listopadzie 2002 r.

Ponadto organ podniósł, że z zeznań K. S. wynika, iż wyprowadził się on z przedmiotowego lokalu w 2002 r., a w domu ma wydzielony jeden pokój, w którym przebywa raz na jakiś czas. Świadek stwierdziła, że nie pamięta, czy Z. S. mieszkał w domu w dniu (...) czerwca 2006 r.

Z kolei wnioskodawczyni oświadczyła, że Z. S. opuścił dom w 2002 r. zamieszkując u innej kobiety, a w październiku 2006 r. włamał się do niego, zajął jeden z pokoi i zamknął go na klucz.

Organ uznał, że zeznania M. C., W. K. i G. U. nie mają znaczenia w sprawie, gdyż nie odnoszą się do faktu zamieszkiwania Z. S. w przedmiotowym lokalu w dniu zameldowania go w nim, lecz wskazują jedynie, iż obecnie jest on widywany w jego okolicach.

Na powyższą decyzję Z. S. wniósł skargę.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że błędne są ustalenia organu wskazujące na to, że nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w dniu (...) czerwca 2006 r. Zdaniem skarżącego organ wydając decyzję oparł się głównie na zeznaniach A. S. i K. S.. Pierwsza z nich chce, w ocenie skarżącego, fakt wymeldowania wykorzystać w toczącym się postępowaniu rozwodowym. W opinii skarżącego niezasadnie też organ oparł się na złożonych w tym postępowaniu zeznaniach D. S., gdyż dotyczyły one okresu między 2002 r., a 2005 r. i nie miały związku z jego sytuacją życiową w czerwcu 2006 r., kiedy dokonano zameldowania. W ocenie skarżącego w tym ostatnim okresie nie musiał się on wprowadzać do własnego domu, ponieważ nic z niego nie zabrał, gdy przebywał u innej kobiety, a ponadto często w nim przebywał i nocował. Ponadto, zdaniem skarżącego, zeznania świadków Z. S., M. K. i M. C. potwierdzają, że mieszka on w przedmiotowym lokalu.

Skarżący wskazał, że nieprzebywanie bezpośrednio po zameldowaniu na pobyt stały pod wskazanym adresem nie dowodzi jeszcze braku zamiaru pobytu stałego pod tym adresem.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p. p. s. a.", (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym, stosownie do art. 134 p. p. s. a., zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Na wstępie zaznaczyć należy, że organ jest związany zakresem żądania strony wyznaczającym przedmiot postępowania i nie może samodzielnie jego zmienić. Wnioskodawczyni A. S. wniosła o uchylenie czynności materialno-technicznej, polegającej na dokonaniu wpisu o zameldowaniu na pobyt stały jej męża Z. S. w budynku nr (...) przy ul. (...) w D. gmina Ł.. Stąd przedmiotem postępowania administracyjnego wszczętego w wyniku złożenia tego wniosku było zbadanie, czy powyższa czynność materialno-techniczna została dokonana zgodnie z prawem.

W tego rodzaju postępowaniu kluczową kwestią jest ustalenie, czy skarżący w dniu zameldowania w przedmiotowym lokalu na pobyt stały, to jest w dniu (...) czerwca 2006 r., zamieszkiwał w tym lokalu z zamiarem pobytu stałego. Nie ma przy tym znaczenia, że dana osoba przebywała w danym lokalu przed dniem zameldowania się w nim ani okoliczność jej zamieszkiwania bądź nie zamieszkiwania w nim obecnie. Zameldowanie w lokalu na pobyt stały może być dokonane jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną wymagania określone w art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j.: Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.). Dokonanie zameldowania pomimo niespełnienia tej przesłanki czyni czynność wadliwą od samego początku (ex tunc).

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że skarżący nie zamieszkiwał na stałe w dniu (...) czerwca 2006 r. w D., na co wskazują zgromadzone w sprawie dowody.

Stosownie do art. 7 k. p. a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie natomiast z art. 77 § 1 k. p. a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z przepisów art. 7 k. p. a. i 77 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, iż postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organ administracyjny jest "gospodarzem postępowania" i to on określa kierunek jego prowadzenia, a także określa, jakie dowody w danym postępowaniu są niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy.

Jako dowody należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, oględziny (por. art. 75 § 1 k. p. a.). Nie ma powodów, aby w sprawie administracyjnej nie można było dopuścić dowodu z zeznań świadków sporządzonych na potrzeby innego postępowania, w tym postępowania przed sądem cywilnym. Przy rozpatrywaniu wniosku o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania Z. S. na pobyt stały w przedmiotowym lokalu organ odwoławczy posłużył się zeznaniami świadków złożonymi w postępowaniu toczącym się przed Sądem Okręgowym w W. w sprawie o sygn. akt (...). Zeznania te zostały przytoczone na potrzeby niniejszego postępowania trafnie, choć nie potwierdzają w sposób bezpośredni faktu, że skarżący nie zamieszkiwał w D. w dacie dokonania zameldowania. Dowodzą one jednak, że skarżący swego czasu dobrowolnie opuścił rodzinę, jak i jednocześnie dom w D. i zamieszkał z inną kobietą. Koniecznym było zatem wykazanie, że powrócił do swego miejsca poprzedniego zamieszkania w czerwcu 2006r z zamiarem pobytu stałego. Dowody zebrane w sprawie, jak trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, nie potwierdzają jednakże tej okoliczności. W sprawie o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania znaczenie ma bowiem wyłącznie okoliczność, czy dana osoba, która została zameldowana w lokalu, w dniu zameldowania w istocie w nim zamieszkiwała. Jeśli nie, dokonana czynność zameldowania jest wadliwa i podlega uchyleniu.

Przywołane przez organ dowody z zeznań złożonych w postępowaniu cywilnym przez świadka D. S., a także z przesłuchania strony – Z. S. wskazują na to, że skarżący opuścił swoje miejsce zamieszkania w D.. D. S. zeznała bowiem, że gdy syn (Z. S.) do niej dzwoni, to mówi, że jest u nowo poznanej kobiety. Oświadczenie tej treści zostało złożone przed sądem cywilnym w dniu (...) maja 2007r. W wersji podanej przez skarżącego w tym okresie miałby jakoby mieszkać w D.. Zeznania matki skarżącego pozostają zatem w sprzeczności z twierdzeniami syna.

Z. S. w postępowaniu przed sądem cywilnym zeznał natomiast, iż zamieszkał u innej kobiety od listopada 2002 r. Nie wynika z tego jednak, czy powrócił do domu w D. ewentualnie - kiedy to nastąpiło. Niemniej jednak powyższe zeznania złożone w postępowaniu cywilnym wskazują, że skarżący musiałby wykazać, że powrócił do domu w D. na stałe, z zamiarem takiegoż tam pobytu. Ta okoliczność jednak w ocenie Sądu, jak zasadnie ustalił organ II instancji, nie została wykazana.

Okoliczność, że Z. S. nie zamieszkiwał w dniu (...) czerwca 2006 r. w przedmiotowym lokalu wynika z innych zgromadzonych w sprawie dowodów, a to ze zbieżnych w tym zakresie zeznań J. S. (k. 39 akt adm.), z przesłuchania strony A. S. (k. 4 akt adm.), ze złożonych przez nią na rozprawie administracyjnej wyjaśnień (k. 25 akt adm.). Na niezamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu w dniu (...) czerwca 2006 r. wskazuje pośrednio również okoliczność, że zameldowany w nim Z. S. nie posiadał kluczy do drzwi wejściowych do budynku przy ul. (...) w D.. Wynika to z zeznań A. S. (k. 4 akt adm.) oraz K. S. (k. 33 akt adm.). Z. S. w trakcie postępowania okoliczności tej nie zaprzeczył. Trudno więc uznać, aby osoba nie posiadająca swobodnego dostępu do lokalu mogła w nim uczynić centrum swych życiowych interesów, aby lokal ten był miejscem, w którym koncentruje się jej życie.

Spośród zeznań pozostałych świadków tylko z zeznań Z. S. (k. 34 akt adm.) wynika, że Z. S. mieszkał w dniu (...) czerwca 2006 r. w przedmiotowym lokalu, ponieważ stwierdził on, iż Z. S. mieszka w tym lokalu "od dość dawna, jak tylko wybudował dom, garaż i wiatę". Jako że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że okoliczności te nastąpiły przed dniem (...) czerwca 2006 r., to przyjąć należy, że w ocenie tego świadka Z. S. mieszkał w przedmiotowym lokalu w dniu (...) czerwca 2006 r. Zeznania te są jednak niewiarygodne z tego powodu, że nie korespondują z wyżej powołanymi dowodami, a także z zeznaniami samego Z. S., który stwierdził, że w 2002 r. wyprowadził się z domu (k. 14 akt adm., k. 43 akt sądowych) oraz nie wiedział, że w 2003 r. dom został oddany do użytku (k. 25 akt adm.).

Natomiast zeznania pozostałych świadków nie miały, jak słusznie zauważył organ, znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie wynikają z nich bowiem żadne informacje dotyczące zamieszkiwania Z. S. w przedmiotowym lokalu (zeznania G. U., k. 37 akt adm.) albo nie sytuują faktu zamieszkiwania Z. S. w jakimkolwiek przedziale czasowym (zeznania M. C., k. 35 akt adm.) albo też dotyczą okresu po dniu (...) czerwca 2006 r. (zeznania W. K., k. 36 akt adm.).

W postępowaniu o uchylenie czynności zameldowania na pobyt stały obowiązkiem organu jest ustalenie faktu niezamieszkiwania danej osoby w miejscu dokonania meldunku. Zasadniczego zatem znaczenia nabiera kwestia właściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu organ dokonał trafnej i właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia uzasadnił swoje stanowisko. Z tego względu zarzut dowolności oceny tego materiału nie może zostać uznany za trafny.

Wobec powyższego uznać należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, stąd Sąd na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddalił skargę.



Powered by SoftProdukt