drukuj    zapisz    Powrót do listy

6110 Podatek od towarów i usług, Przywrócenie terminu, Dyrektor Izby Skarbowej, odmówiono przywrócenia terminu, I SA/Bd 498/08 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 2008-08-20, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I SA/Bd 498/08 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy

Data orzeczenia
2008-08-20  
Data wpływu
2008-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
I FSK 895/09 - Wyrok NSA z 2010-06-18
I FZ 391/08 - Postanowienie NSA z 2008-10-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 86 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego do maja 2005r. oraz listopad 2005r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...]. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej

w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]. nr [...] określającą E. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od lutego do maja 2005r., za listopad 2005r. oraz wysokość nadpłaty za kwiecień 2005r.

Na powyższe rozstrzygnięcie strona reprezentowana przez pełnomocnika doradcę podatkowego M. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Pismem z dnia 17 lipca 2008r. Sąd doręczył odpis zarządzenia o wezwaniu pełnomocnika strony do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 1,479 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 21 lipca 2008r., zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 28 lipca 2008r. Wymagany wpis został uiszczony jednak dopiero w dniu 05 sierpnia 2008r. Następnie w dniu 07 sierpnia 2008r. pełnomocnik skarżącej złożył w Sądzie pismo zatytułowane "wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi".

Uzasadniając swój wniosek pełnomocnik wskazał, że niezwłocznie po otrzymaniu korespondencji z Sądu zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, przesłał tę informację za pomocą poczty internetowej na adres skrzynki pocztowej należącej do syna i synowej skarżącej. W kolejnych dniach jego pracownik wielokrotnie dzwonił do strony, ale niestety nie mógł się z nią skontaktować. W tej sytuacji z uwagi na konieczność zachowania terminu do uiszczenia wpisu jako pełnomocnik podjął próbę doręczenia pisma osobiście udając się pod znany mu adres zamieszkania jego klientki. Niestety nikogo nie zastał, a więc pozostawił informację w drzwiach wejściowych. Poinformował, że skarżąca nie posiada telefonu komórkowego. Następnie wyjaśnił, że w dniu 4 sierpnia 2008 r. skontaktował się z nim syn skarżącej W. K. i poinformował go, że odczytał właśnie informację przesłaną na jego skrzynkę pocztową oraz znalazł informację pozostawioną w drzwiach mieszkania matki. Niezwłocznie w następnym dniu uiszczono wymagany wpis w określonej przez Sąd wysokości.

Pełnomocnik zaznaczył, że w okresie od dnia 18 lipca 2008 r. do dnia

3 sierpnia 2008 r. syn i synowa jego klientki wraz z dzieckiem przebywali na wyjeździe urlopowym poza B.. W tym okresie nie korzystali z korespondencji elektronicznej, co spowodowało, że nie odczytali przesłanej informacji e-mail. W konsekwencji nie mieli wiedzy na temat konieczności dokonania wpisu i tym samym nie przekazali tej jakże istotnej informacji.

Podkreślił, że z kolei kontakty osobiste ze skarżącą były niemożliwe, gdyż dość poważnie zaniemogła i przebywała pod opieką swojej siostry U. P. mieszkającej w R. K.. W tym miejscu pełnomocnik powołał się na zaświadczenie lekarskie potwierdzające tę okoliczność. Zauważył, że z treści zaświadczenia wynika, że chora w okresie od dnia 21 lipca do dnia 3 sierpnia 2008 r. nie powinna samodzielnie chodzić i powinna pozostawać pod opieką z uwagi na chwilowe nasilenie się chronicznego schorzenia kręgosłupa. Pełnomocnik wyjaśnił, że skarżąca nie poinformowała, tak syna jak i synowej, o swoim stanie zdrowia, nie chcąc narażać ich na kłopoty związane z przerwaniem wyjazdu urlopowego. Nie zdawała też sobie sprawy, że powinna pozostawać w kontakcie z pełnomocnikiem, gdyż uznała, że dość krótki okres jej nieobecności nie ma większego znaczenia. Pełnomocnik wskazał, że jego Kancelaria, przesyłając e-mail na podany adres działała zgodnie z dotychczasową praktyką, gdyż w toku całego postępowania wszelka wymiana informacji i różne prośby odbywały się za pośrednictwem podanej skrzynki e-mail W. K., syna Skarżącej i w całym długim okresie postępowania wiadomości z Kancelarii były odbierane na bieżąco. Uznał więc, że wiadomość dotarła do adresata, a wezwanie Sądu zostało zrealizowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd potraktował pismo pełnomocnika skarżącej zatytułowane "wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi", jako wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu.

Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w przepisach art. 86 i następnych p.p.s.a. ustawodawca przewidział możliwość przywrócenia uchybionego terminu. Jednocześnie określił przesłanki, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu. Z wymienionych powyżej przepisów wynika, że powinny być spełnione dwie podstawowe przesłanki, by wniosek o przywrócenie terminu mógł być uwzględniony, a mianowicie: brak winy strony w uchybieniu terminu oraz powstanie ujemnych dla strony skutków procesowych. Wymaga podkreślenia, że warunkiem dopuszczalności przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące w czasie biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej.

Zgodnie z art. 65 § 7 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika, doręczenia należy dokonać tej osobie, co też uczynił Sąd. Zatem bez znaczenia jest przekonanie pełnomocnika strony, że w związku z podjętymi przez niego działaniami " uznał więc, że wiadomość dotarła do adresata a wezwanie Sądu zostało zrealizowane". Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 lipca 2008r. Wpis od skargi został uiszczony dopiero w dniu 05 sierpnia 2008 r. (k. 25 akt sądowych).

W sytuacji gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ocenie zasadności przywrócenia terminu należy mieć na uwadze zachowanie należytej staranności przez tegoż pełnomocnika (por. wyrok SN z dnia 21 lutego 2002 r., I PKN 903/00, Prokuratura i Prawo 2003, nr 15, poz. 39, postanowienie z dnia 10 maja 2004 r., FZ 7/04 niepublikowane). To pełnomocnik powinien zapewnić terminowe uiszczenie wpisu sądowego i nie może powoływać na brak winy strony uzasadniając ten fakt jej stanem zdrowia. Choroba strony działającej osobiście może uzasadniać przywrócenie terminu, ale z wykluczeniem przypadku gdy jest ona reprezentowana przez pełnomocnika, albowiem to na nim spoczywa obowiązek działania z taką starannością, jakby działał we własnym interesie.

Przedstawione przez pełnomocnika skarżącej przyczyny uchybienia terminu nie świadczą o braku winy w niewykonaniu wezwania Sądu w terminie. Stan zdrowia skarżącej nie ma w okolicznościach niniejszej sprawy żadnego znaczenia dla ustalenia winy lub jej braku przy uchybieniu terminu. Oceny te należało odnieść do pełnomocnika strony. Zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (pełnomocników, pracowników kancelaryjnych) powodują, że nie można uznać braku jej winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie SN z dnia 12 marca 1999 r., I PKN 76/99, OSN z 2000 r., nr 11, poz. 431).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.



Powered by SoftProdukt