drukuj    zapisz    Powrót do listy

605 Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty, , Wojewoda,  , II SA/Po 2873/01 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2004-02-20, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Po 2873/01 - Wyrok WSA w Poznaniu

Data orzeczenia
2004-02-20 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-08-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Koś
Lilianna Drewniak-Żaba
Włodzimierz Zygmont /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
605 Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ
Wojewoda
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Barbara Koś Asesor sądowy Lilianna Drewniak Żaba Protokolant sek. sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2004r. sprawy ze skargi K.J. i S.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2001r. Nr [...] w przedmiocie zameldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2001r. Nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwoty 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. Nie orzeka czy i w jakim zakresie zaskarżone akty nie mogą być wykonane. /-/ L. Drewniak - Żaba /-/ W. Zygmont /-/ B. Koś AR

Uzasadnienie

W dniu [...] lutego 2001r. K. J. wystąpił z wnioskiem do Zarządu Komunalnego Zasobów Lokalowych w P. o zameldowanie S. S. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P., który uzasadnił faktem jej zamieszkiwania w tym lokalu od 6 lat jako jej centrum życiowym.

Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych w P. odmówił wnioskowi z uzasadnieniem, że budynek w którym znajduje się lokal ma być rozebrany.

Wobec powyższego w dniu [...] kwietnia 2001r. K. J. złożył wniosek w Urzędzie Miasta w P. o wydanie decyzji w sprawie zameldowania S. S. na pobyt stały w spornym lokalu. W uzasadnieniu przedstawił dane, według których, osoba ta posiada w lokalu swoje centrum życiowe i twierdził, że powoływanie się na planowaną rozbiórkę budynku jako podstawę odmowy uwzględnienia wniosku jest nieuczciwe skoro od 1978r. podaje się do wiadomości mieszkańców o rozbiórce budynku.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] kwietnia 2001r. nr [...] wydaną na podstawie art. 47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 1984r., Nr 32, poz. 174 ze zm.) odmówił zameldowania S. S. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił uprawnienia określonego w art. 9 ust. 2 powołanej na wstępie ustawy, do stałego pobytu wymienionej w spornym lokalu. Wynajmujący nie wyraził bowiem zgody na stałe zamieszkanie i zameldowanie w spornym lokalu. Wskazał, że jej zameldowanie nie będzie możliwe tak długo, aż nie przedstawi orzeczenia sądu powszechnego potwierdzającego istnienie uprawnień.

Od tej decyzji odwołanie wnieśli K. J. i S. S. domagając się jej uchylenia i "przywrócenia" S. S. stałego zameldowania w spornym lokalu. Odwołujący zarzucili decyzji oparcie się na błędnej podstawie prawnej, podkreślając iż w lokalu od połowy 1995r. prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, a brak stałego zameldowania S. S. stanowi barierę w realizacji wspólnych zamierzeń.

Wojewoda decyzją z dnia [...].06.2001r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podał, że podziela ustalenia wnioski prawne organu I instancji.

Na powyższą decyzję skargę wnieśli K. J. i S. S. domagając się uchylenia powyższej decyzji, której zarzucili wadliwą interpretację i zastosowanie art. 8 ust. 1, art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28. 06.1994r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności (Dz.U. nr 32. poz. 176), wydanie decyzji przez organ I instancji bez podstawy prawne oraz nieuzasadnione nadanie rozstrzygającego znaczenia ustaleniu, że budynek w którym znajduje się mieszkanie podlega rozbiórce. Dodatkowo skarżący przedstawili przebieg postępowania prowadzonego w dwóch instancjach w 1996r., które uchyliło stałe zameldowanie S. S. w spornym mieszkaniu podkreślając, że są aktualne argumenty, które podnoszone były w tamtym postępowaniu.

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wadliwością zaskarżonych decyzji jest ich ograniczenie się do oceny tylko do formalnych problemów rejestracyjnych w oderwaniu od istoty sprawy. W postępowaniu administracyjnym chodziło o wyjaśnienie wątpliwości dotyczącej braku przy rejestracji potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu dokonanego przez właściciela (art. 47 ust. 2 ustawy). Organy administracyjne obu instancji ograniczyły się do sprawdzenia czy formularz zgłoszenia został prawidłowo wypełniony i do rozważań natury prawnej w kwestii możliwości dochodzenia przed sądem powszechnym ustalenia prawa do przebywania w lokalu, podczas gdy istotą tego postępowania jest właśnie rozstrzygnięcie, czy zachodzą materialnoprawne przesłanki zameldowania. Skarżący twierdzili w postępowaniu administracyjnym, że nie ma wątpliwości w kwestii spełnienia przesłanek do zameldowania na pobyt stały, a w szczególności, że skarżąca legitymuje się uprawnieniem do przebywania w mieszkaniu. Wskazywali, że wszystkie dane w druku meldunkowym wpisane przez skarżącą S. S. są prawdziwe skoro ZKZL w P. pismem z [...].09.2000r. potwierdził uprawnienie skarżącej do przebywania, w lokalu. Skarżący twierdził, że żaden z przepisów dotyczących ewidencji ludności nie wprowadza dwóch rodzajów zgody i potwierdzenia uprawnień do przebywania (oddzielna zgoda na pobyt stały i oddzielna na pobyt czasowy).

W motywach uzasadnienia zaskarżonych decyzji organy administracyjne nie zajęły żadnego stanowiska wobec powyższej argumentacji przytaczanej konsekwentnie przez skarżącego.

Ponadto skarżący twierdzili, że od już marca 1983r. informowano, iż budynek miał być poddany kapitalnemu remontowi lub rozbiórce, co nie stanowiło przeszkody w dokonywaniu kolejnych wielu zameldowań na pobyt stały kolejnych osób, jakie wprowadzały się do budynku.

Tymczasem organy obu instancji nie zajęły w motywach uzasadnienia swoich decyzji stanowiska co do faktu, że podstawą odmowy zameldowania skarżącej na pobyt stały, było stwierdzenie przez Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych w P., że budynek w którym znajduje się sporny lokal, ma być rozebrany.

Powyższe naruszenia przepisów prawa materialnego, na podstawie którego orzekały organy obu instancji, miało wpływ na wynik sprawy. Także naruszenie procedury (art. 76, art. 77, art. 78 k.p.a.) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tej sytuacji zaskarżona decyzja, a także decyzja ją poprzedzająca nie mogły się ostać.

Sąd wskazuje, że według aktualnie obowiązującego stanu prawa, z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, usunięty został wymóg wykazywania przy zameldowaniu (na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące) potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie. Na skutek bowiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r., K 20/01 (Dz. U. Nr 78, poz. 716) z dniem 19 czerwca 2002r. przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utracił moc, wobec niezgodności tego przepisu z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie wdając się w zawiłości formalno-prawne będące skutkiem powyższego wyroku, należy stwierdzić, że po tym wyroku do wydania decyzji o zameldowaniu określonej osoby na pobyt stały wystarczające jest potwierdzenie przez osoby wymienione w art. 29 ust. 1 faktu pobytu tej osoby w określonym lokalu.

Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł Sąd jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy, a w kwestii wykonalności zaskarżonych aktów negatywnie orzekł sąd na podstawie art. 152 powyższej ustawy.

/-/ L. Drewniak-Żaba /-/ W. Zygmont /-/ B. Koś



Powered by SoftProdukt