drukuj    zapisz    Powrót do listy

6115 Podatki od nieruchomości, , Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Oddalono skargę, I SA/Gl 1319/06 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2007-06-25, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I SA/Gl 1319/06 - Wyrok WSA w Gliwicach

Data orzeczenia
2007-06-25 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Wiciak /przewodniczący sprawozdawca/
Przemysław Dumana
Teresa Randak
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 1609/07 - Wyrok NSA z 2008-03-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Agnieszka Zygmunt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi "A" S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta Z. odmówił "A" S.A. w K. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2001 r. Jak wskazał organ podatkowy "A" wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł. dołączając jednocześnie korektę deklaracji podatkowej za 2001 r. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że Spółka od miesiąca [...] 1998 roku prowadziła działalność gospodarczą polegającą na zarządzaniu liniami kolejowymi na podstawie uzyskanej koncesji z dnia [...] 1998 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Prowadziła także dzielność gospodarczą polegającą na wykonywaniu przewozów kolejowych rzeczy, na którą również posiadała koncesję. Tym samym część jej nieruchomości wykorzystywana była wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a skoro tak to korzystała ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 84 z 2002 r. z późn. zm. ).

Organ podatkowy I instancji uznał, że nie ma podstaw do zakwalifikowania wskazanych przez wnioskodawcę budowli wraz z gruntami do wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, bowiem działalność Spółki nie polega wyłącznie na udostępnianiu linii innym koncesjonowanym przewoźnikom, gdyż Spółka wykorzystuje zarządzane linie kolejowe zarówno na rzecz osób trzecich jak i na potrzeby własnej działalności gospodarczej polegającej na działalności wydobywczej ,transporcie i sprzedaży towarów. Z tych przyczyn nie może korzystać z przedmiotowego zwolnienia podatkowego, gdyż linie te nie są wykorzystywane wyłącznie dla potrzeb publicznego transportu kolejowego.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka zakwestionowała ustalenia faktyczne poczynione przez organ podatkowy, ale przede wszystkim przyjętą przez ten organ wykładnię pojęcia "wyłącznie dla potrzeb publicznego transportu kolejowego". Zdaniem podatniczki fakt prowadzenia przez nią szerokiej działalności gospodarczej nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Spółki nie ma w sprawie podstaw do przyjęcia, iż udostępniała linie innym niż koncesjonowani przewoźnicy. Korzystanie przez Spółkę z linii jako przewoźnika wynikało z faktu posiadania stosownej koncesji.

Dalej wskazano, że każda działalność zarządcy infrastruktury polegająca na udostępnianiu linii kolejowych polega właśnie na jej wykorzystywaniu na potrzeby własnej działalności gospodarczej. Zadaniem zarządcy jest udostępnianie linii kolejowych za określonym wynagrodzeniem, czyli prowadzenie działalności gospodarczej.

Co do interpretacji pojęcia "publiczny transport kolejowy" to zwrócono uwagę, iż należy jej dokonywać w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 96 poz. 591 ze zm.), a nie kierując się potocznym znaczeniem pojedynczych pojęć wyrwanych z kontekstu. Posiłkowo należy posłużyć się też przepisem art. 6 pkt 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr.261 poz.1603 ), który do celów publicznych zalicza "wydzielenie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowę i utrzymanie".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji podniosło w uzasadnieniu decyzji, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od podatku od nieruchomości zwolnione są budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego i zajęte pod nie grunty. Na podstawie powołanego przepisu nabycie prawa do zwolnienia uzależniono zatem od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek tj. sposobu wykorzystania nieruchomości oraz charakteru tego wykorzystania. Przedmiotowe zwolnienie przysługuje bowiem tylko w odniesieniu do tych nieruchomości, które są wykorzystywane na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a przy tym wykorzystanie to musi mieć charakter wyłączny.

Analizując znaczenie pojęcia "publiczny transport Kolejowy" organ odwoławczy wskazał na to, że wobec braku jego ustawowej definicji w ustawie podatkowej a także w ustawie o transporcie kolejowym należało sięgnąć do reguł wykładni językowej, która zgodnie z linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego jest stosowana w tych przypadkach, gdy mamy do czynienia z interpretacją wszelkich norm o charakterze "ulgowym" stanowiącym istotne odstępstwo od zasady powszechności i sprawiedliwości. Zgodnie z ta regułą wskazano, że w języku potocznym "publiczny" pojmowany jest jako "dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi ,przeznaczony, dostępny dla wszystkich, ogólny, powszechny, ,społeczny, nieprywatny" Tym samym transport będzie publiczny w sytuacji gdy dostępny jest dla "publiczności", pod którym to pojęciem rozumie się pewną "zbiorowość, ogół ludzi" Publiczny transport kolejowy – zdaniem organu odwoławczego – należy zatem pojmować jako ten, który dostępny jest zarówno dla każdego podmiotu świadczącego usługi w zakresie przewozów kolejowych ,jak również dla każdego człowieka, który z transportu tego chciałby skorzystać.

Kontynuując wywód zaakcentowano, że nietrafny jest pogląd Spółki jakoby znamię "publiczności" transportu w odniesieniu do zarządcy linii kolejowych wynikało wyłącznie z faktu udostępniania ich wszystkim uprawnionym i zainteresowanym przewoźnikom. O zwolnieniu podatkowym wynikającym z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych decyduje w tym przypadku sposób wykorzystywania nieruchomości przez przewoźnika tak jak w przypadku innych zwolnień na podstawie art. 7 tej ustawy.

Niezależnie od tego wskazano, że na podstawie art. 25 ustawy o transporcie kolejowym Rada Ministrów mogła wyłączyć obowiązek uzyskiwania koncesji przez przewoźników kolejowych wykonujących wyłącznie przewozy miejskie, podmiejskie lub regionalne, które niewątpliwie służyły ogółowi społeczeństwa, wykonywane były w oparciu o ogólnie dostępne rozkłady jazdy. Nie znaczy to jednak, że istnienie takiej możliwości wykluczało zaliczenie tych przewozów do kategorii "transportu publicznego".

Reasumując swe rozważania w tej materii SKO stwierdziło, że o tym iż działalność ma charakter publiczny przesądza wykonywanie jej w ramach szeroko rozumianej sfery użyteczności publicznej, czyli świadczenia usług służących zaspokajaniu stałych i bieżących potrzeb społecznych, które ze swej natury nie przynoszą zysków i wymagają dotowania z budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Końcowo zauważono, że obecnie obowiązująca ustawa z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym po kolejnych nowelizacjach przyjęła konstrukcję w myśl której "publiczność" transportu kolejowego jest rozumiana jako szeroko pojęta służba publiczna połączona z interesem ekonomicznym, a właściwie jego brakiem podmiotu świadczącego przewozy kolejowe.

Gdy chodzi o znamię wyłączności wykorzystywania budowli i gruntów na potrzeby publicznego transportu kolejowego, to wskazano, że ze zwolnienia podatkowego w tym aspekcie wyłączone będą te budowle i znajdujące się pod nim grunty, które będą służyły do realizacji również innych usług transportowych np. realizowanych na potrzeby własne jednostki, czy też zamkniętego kręgu podmiotów gospodarczych.

Skoro zatem z akt sprawy wynika, że na liniach kolejowych skarżącej Spółki transport był prowadzony przez Spółkę oraz wąski krąg podmiotów gospodarczych, a Spółka nie wykazała, że na zarządzanych przez nią liniach kolejowych realizowany jest wyłącznie publiczny transport kolejowy, gdyż sama z transportu tego korzysta w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to decyzja organu I instancji nie narusza prawa.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

a) naruszenie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej:

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez wadliwą wykładnię pojęć "transport kolejowy""publiczny transport kolejowy", "wyłącznie", a co za tym idzie niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 1, 2 pkt 1,2,4 i 5 oraz art. 10 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym .

c) niewłaściwe zastosowanie wspomnianych przepisów przez uznanie, że posiadanie przez skarżąca dwóch koncesji wykluczało zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych przedmiotowych nieruchomości oraz przyjęcie, że infrastruktura skarżącej nie spełnia przesłanek "wykorzystywanej wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego"

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki przedstawił trzy rozwiązania dotyczące wykładni wskazanego pojęcia.

Pierwsze z nich bazuje na wykładni językowej i zastosował ją organ podatkowy w zaskarżonej decyzji. Jest ono jednak obarczone błędem polegającym na tym, że nie uwzględnia tego, że zwrot "publiczny transport kolejowy" nie jest tożsamy z wykonywaniem usługi "przewozu kolejowego" oraz tego, że zarządca infrastruktury kolejowej nie jest zobowiązany do jej udostępniania każdemu uprawnionemu przewoźnikowi. Nie uwzględniono też tego, że ustawa o transporcie kolejowym wyróżnia dwie formy aktywności w obrębie tego transportu zarządcy bądź przewoźnika.

Inne rozwiązanie, to poszukiwanie definicji pojęcia "publiczny" w obowiązującym, a czasem historycznym stanie prawnym.

Kolejna metoda rozwiązania tego problemu sprowadza się do jego poszukiwania w ustawie o transporcie kolejowym. Taką metodę przyjęła skarżąca uznając ,że "publiczny transport kolejowy "to ogół czynności związanych z korzystaniem, zarządzaniem i utrzymaniem infrastruktury kolejowej - zakres właściwy dla zarządców, jak i związanych z wykonywaniem przewozów kolejowych przez wszystkie uprawnione podmioty - zakres właściwy dla przewoźników, wykonywany z zachowaniem rygorów ustawy o transporcie kolejowym, w sposób dostępny i przeznaczony dla wszystkich uprawnionych podmiotów. Wsparcia dla tego rozwiązania skarżąca poszukiwała nadto w ustawie – Prawo przewozowe oraz ustawie o gospodarce nieruchomościami.

Skarżąca zakwestionowała również zasadność i trafność dokonanej przez organ odwoławczy wykładni pojęcia "publiczny transport kolejowy", podnosząc, że określenie go jako przewozu osób i rzeczy, a więc ogólnodostępnego działania na rzecz ludności, stanowiło zawężenie tego pojęcia, bez racjonalnych i prawnych podstaw. Zdaniem skarżącej, nałożenie przez ustawodawcę na zarząd kolei, a więc i na skarżącą obowiązku udostępniania linii kolejowych każdemu zainteresowanemu podmiotowi miało decydujący wpływ na zakwalifikowanie tak wykonywanego transportu, do kategorii transportu publicznego. W ocenie skarżącej Spółki, transport kolejowy, który wykonywany jest na podstawie ustawy o transporcie kolejowym, w całej rozciągłości jest publicznym transportem kolejowym, a skoro tak, to zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przysługiwało jej zwolnienie w podatku od nieruchomości .

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej Spółki zwrócił uwagę na treść rozstrzygnięcia Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2007 r. dotyczącego tego samego zagadnienia prawnego rozstrzyganego na tle podobnego stanu faktycznego, w którym Sąd uwzględniając skargę kasacyjną podzielił poglądy strony skarżącej w zakresie pojęcia transportu publicznego. Podkreślił też, że nowelizacja ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma charakter nowelizacji porządkującej, usuwającej dotychczasowe wątpliwości interpretacyjne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem.

W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku gdy, doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać jej uchylenie.

Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy skarżącej Spółce przysługiwało w 2001 r. zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym "zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego i zajęte pod nie grunty".

Zdaniem Sądu, nabycie prawa do zwolnienia podatkowego określonego w powołanym wyżej przepisie uzależniona jest, jak słusznie podniósł to organ odwoławczy, od kumulatywnego wystąpienia dwóch przesłanek, którymi są:

a) sposób wykorzystania nieruchomości,

b) charakter tego wykorzystania.

Z treści zatem art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w sposób jednoznaczny wynika, że przedmiotowe zwolnienie przysługuje tylko w przypadku, gdy nieruchomości wykorzystywane są na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a przy tym wykorzystanie to ma charakter wyłączny. Istotne zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu, będzie miała ocena wskazanych przesłanek, co nastąpi po określeniu znaczenia i zakresu pojęć " publiczny transport kolejowy" i "wyłączne wykorzystanie".

Z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sposób nie budzący wątpliwości da się wywieść wniosek, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze, że publiczny transport kolejowy oznacza dostępny w istocie dla publiczności, pod którym to pojęciem rozumie się pewną zbiorowość, ogół ludzi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA/Ka 2842, niepublikowany, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt FSK 1276/04, niepublikowany).

Pojęcie "publiczny transport kolejowy" nie zostało zdefiniowane w przepisach analizowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stosownej definicji nie zawiera także obowiązująca w roku podatkowym 1998 ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym ( Dz. U. Nr 96, poz. 591 z późn. zm.).

Stąd też pojmowania, a w rezultacie i zastosowania tego spornego pojęcia poszukać należy w drodze jego wykładni. Należy przy tym zauważyć, że pojęcie to ma istotne znaczenie dla ustalenia prawa do zwolnienia podatkowego, dlatego też należy je interpretować przede wszystkim z wykorzystaniem reguł wykładni językowej. Wniosek taki jest konsekwencją utrwalonej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w sytuacjach interpretowania norm o charakterze "ulgowym" , a więc stanowiących istotne odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, akcentuje potrzebę jej prowadzenia, przede wszystkim w oparciu o zasady wykładni gramatycznej (por. uchwałę NSA z dnia 18 września 1995 r., sygn. akt VI SA 5/95,opublik. ONSA z 1995 r. nr 4, poz.151).

Mając powyższe na względzie, zauważyć trzeba, że w języku potocznym zasadniczy trzon spornego pojęcia tj. publiczny, pojmowany jest jako "dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich, ogólny, powszechny, społeczny, nieprywatny" (vide: "Słownik Języka Polskiego" PWN pod redakcją prof. M. Szymczaka; PWN Warszawa 1999 r., tom. II, str. 1022). Skarżąca spółka uznała, że wszystkie nieruchomości wykorzystywane do transportu kolejowego (z wyjątkiem który w sprawie nie występuje) korzystają ze zwolnienia podatku od nieruchomości, albowiem wykonywany jest na nich publiczny transport kolejowy. Wniosek taki można by było wywieść zdaniem Sądu, tylko wtedy, gdyby ustawa o transporcie kolejowym regulowała problematykę publicznego transportu kolejowego, a nie transportu kolejowego. Jak wyżej wskazano, przedmiotowa ustawa nie zawiera definicji publicznego transportu kolejowego, stąd wniosek skarżącej znacznie wykracza poza normatywne jej uregulowania.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, nie da się oderwać roztrząsanego pojęcia od jego potocznego rozumienia, a więc dostępności transportu dla publiczności. Zmiana systemu zarządzania infrastrukturą kolejową, a zwłaszcza rozdzielenie funkcji zarządzających tą infrastrukturą i wykonujących transport kolejowy z wykorzystaniem tej infrastruktury, zdaniem Sądu, pozostaje bez zasadniczego wpływu na regulacje podatkowe, bowiem te jako samodzielna gałąź prawa, kierują się zasadami w nim ustanowionymi. Na marginesie należy zauważyć, co podniosła też skarżąca, że wykonywanie zarówno funkcji zarządcy, jak i przewoźnika wymagało, w badanym okresie uzyskania koncesji i mogło być przyznane tylko przedsiębiorcy, a więc w istocie podmiotowi, którego działalność polegała na świadczeniu w sposób zarobkowy usług, a więc z istoty swej nastawionej na osiąganie zysku.

W świetle powyższego, zasadne jest zdaniem Sądu, prowadzenie rozważań głównie w oparciu o ustawę o podatkach i opłatach lokalnych, a pomocniczo i tylko w niezbędnym zakresie wykorzystywanie uregulowań zawartych w ustawie o transporcie kolejowym

Za słuszny, w ocenie Sądu należy uznać argument skargi dotyczący działalności zarządcy linii kolejowych, a zwłaszcza jego ustawowego obowiązku udostępniania należących do niego linii każdemu zainteresowanemu przewoźnikowi kolejowemu. Jest przy tym oczywiste, w świetle regulacji zawartych w ustawie o transporcie kolejowym, że linie te mogły być udostępniane jedynie uprawnionym przewoźnikom. Oznacza to, że każdy przewoźnik miał uprawnienie do korzystania z linii kolejowej na zasadach uzgodnionych z zarządcą tych linii. Działalność zarządcy linii kolejowych skierowana była zatem do każdego mającego stosowne uprawnienia podmiotu, a nie do ogółu ludności, albowiem jak wcześniej wskazano, tylko podmioty posiadające przymiot przedsiębiorcy i koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej mogły świadczyć usługi transportowe.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie trafne jest stanowisko skarżącej dotyczące publicznego charakteru działalności zarządcy linii kolejowej, w tym znaczeniu, że działalność ta skierowana była do określonej kategorii podmiotów tj. do przewoźników i że nie mogła być skierowana do ogółu ludności, z tej przyczyny, że tylko koncesjonowani przewoźnicy posiadali uprawnienia do wykonywania usług transportu kolejowego.

Skarżąca Spółka uzyskała w dniu [...] 1998 r. koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu przewozów kolejowych rzeczy, a w dniu [...] 1998 r. koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej polegającej na zarządzaniu liniami kolejowymi. Z przedłożonych Sądowi dokumentów wynika więc, że skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczyła zarówno usługi z zakresu przewozu rzeczy, jak i zarządzania liniami kolejowymi "A" SA.

Zwrócić należy uwagę na fakt, że powołana wyżej regulacja prawnopodatkowa uzależnia przyznanie zwolnienia podatkowego od drugiego jeszcze warunku, który określić można jako warunek "wyłączności". Zauważyć trzeba, że analiza tego warunku, dokonana w kontekście konstrukcji normatywnej zawartej w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uprawnia do wysnucia wniosku, iż wymienione w niej nieruchomości tylko wtedy korzystać będą ze zwolnienia podatkowego, gdy wykorzystywane są wyłącznie na potrzeby transportu publicznego. W konsekwencji, gdy nieruchomości są wykorzystywane na potrzeby własne jednostek, które je użytkują, wyłączone są spod działania przedmiotowego zwolnienia.

Odnosząc wyżej opisane uwagi do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych stwierdzić należy, że skarżąca oparła żądanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty faktem uzyskania koncesji Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej [...] na zarządzanie liniami kolejowymi, przez co, jej zdaniem, została zrównana w prawach i obowiązkach z innymi zarządcami linii kolejowych, a posiadane przez nią linie kolejowe wraz z infrastrukturą odpowiadają od dnia uzyskania koncesji pojęciu "budowli wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego".

Skarżąca nie wykazała jednak, by realizowano na nich wyłącznie publiczny transport kolejowy w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza z rodzaju wykonywanych przewozów, a także posiadanej koncesji w zakresie przewozu rzeczy wynika wniosek wprost przeciwny, a więc taki że infrastruktura ta wykorzystywana była przez skarżącą do przewozu rzeczy i to zarówno na własne potrzeby, jak i potrzeby innych podmiotów gospodarczych, a skoro tak to nie była wykorzystywana wyłącznie na potrzeby publicznego transportu publicznego.

Nie ma racji skarżąca, podnosząc że dla określenia pojęcia wyłączności istotne jest wykazanie przez organ podatkowy, iż wykonywany transport rzeczy był ograniczony wyłącznie do własnych potrzeb produkcyjnych. Z brzmienia analizowanego art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że z przedmiotowego zwolnienia korzystają budowle i grunty wykorzystywane wyłącznie dla potrzeb transportu publicznego, a skoro tak to nie korzystają z tego zwolnienia te budowle i grunty, które wykorzystywane są także dla własnych potrzeb zarządzającego linią kolejową. Wnioskując a contrario, z treści tego przepisu wynika, że wyłączność publicznego charakteru transportu jest zachowana tylko wtedy, gdy zarządzający linią kolejową udostępnia ją uprawnionym podmiotom do przewozu osób lub rzeczy, a nie wtedy gdy sam korzysta z tej linii jako przewoźnik i wykorzystuje ją także dla własnych potrzeb produkcyjnych. Słowo "wyłącznie" dotyczy bowiem tylko transportu publicznego, a nie transportu wykonywanego dla własnych celów produkcyjnych, a skoro tak to wykonywanie przewozów towarowych zarówno dla własnych potrzeb, jak i na rzecz innych podmiotów, nie spełnia przesłanki wyłączności.

Jest bowiem rzeczą bezsporną, że w takim przypadku przewoźnik nie świadczy usługi transportowej na rzecz innego podmiotu, a dokonuje transportu rzeczy własnych w ramach wykonywanej działalności gospodarczej, a skoro tak, to linia, którą zarządza nie jest wykorzystywana wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego.

Z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego wynika, że skarżąca wykorzystywała zarządzane przez siebie linie kolejowe również na potrzeby własnej działalności gospodarczej polegającej na działalności wydobywczej, transporcie i sprzedaży towarów.

Zauważyć także należy, że skarżąca skorygowała swą pierwotną deklarację podatkową wnosząc o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości. Tym samym winna ona wykazać zasadność przesłanek, na których oparła swe żądanie. W orzecznictwie sądowym utrwalony został pogląd, że ciężar dowodu w przypadku, gdy podatnik wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, obciąża tego podatnika (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt I SA/Ka 1173/96 – System Informacji prawnej LEX, nr 32730).

Tymczasem skarżąca kwestionując zasadność wysnutych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wniosków, nie przedstawiła innych dowodów ani na etapie postępowania odwoławczego, ani też na etapie skargi do Sądu. Sprawia to zatem, że podniesiony w tym zakresie zarzut trudno uznać za uzasadniony.

Konkludując, w przedstawionym stanie faktycznym nieruchomości skarżącej nie były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, przez co warunek wyłączności nie został dochowany. Okoliczność ta, stanowiła w ocenie składu orzekającego, przeszkodę w zastosowaniu przedmiotowego zwolnienia, bowiem z treści art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika wprost zasada wyłączności wykorzystywania nieruchomości dla celów publicznego transportu kolejowego.

Reasumując zatem powyższe rozważania stwierdzić należy, że w ocenie Sądu wniosek organów podatkowych, w tym organu odwoławczego, wyprowadzony ze zgromadzonego materiału dowodowego jest prawidłowy. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest zgodne z prawem, albowiem niespełnienie którejkolwiek z analizowanych przesłanek, stanowiło przeszkodę w zastosowaniu w stosunku do skarżącej zwolnienia z podatku od nieruchomości, wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W końcu, należy zauważyć, że powoływany na rozprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2007 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 14/06 wyraża stanowisko tego Sądu wyłącznie w kwestii wykładni jednego z rozważanych tu pojęć "publiczny transport kolejowy".

Nie podejmuje natomiast rozważań, gdyż były one przedwczesne w ustalonym stanie faktycznym w przedmiocie drugiego z analizowanych tu pojęć (wyłączność wykorzystywania infrastruktury na potrzeby publicznego transportu kolejowego).

W sumie Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, nie mógł postawić organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia prawa i to takiego, które mogłoby mieć wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawę uwzględnienia skargi, na co wcześniej już zwracano uwagę.

W tym stanie rzeczy orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.).



Powered by SoftProdukt