drukuj    zapisz    Powrót do listy

6550, Prawo pomocy, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Odmówiono przyznania prawa pomocy, I SA/Op 225/08 - Postanowienie WSA w Opolu z 2008-08-14, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I SA/Op 225/08 - Postanowienie WSA w Opolu

Data orzeczenia
2008-08-14  
Data wpływu
2008-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Krzysztof Błasiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 246 par. 1, art. 258 par. 2 pkt 7
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu - Krzysztof Błasiak po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych, wskutek wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie

Skarżąca I. K. na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ) - zwanej dalej ustawą, zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz zwolnienia od kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania, tj. na etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zobowiązana jest - zgodnie z postanowieniami § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r.w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, 2193 ) – uiścić w kwocie 200 zł.

Na dalsze koszty jakie mogą zaistnieć w przedmiotowej sprawie składają się opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej również w kwocie 100 zł.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż obecnie jest emerytką prowadzącą, po śmierci męża, jednoosobowo gospodarstwo domowe i jednocześnie ze względu na stan zdrowia zmuszoną ponosić koszty z tytułu zakupu leków w wysokości około 300 zł. Ponadto wskazała, że ponosi koszty utrzymania domu mieszkalnego w wysokości ok. 400 zł miesięcznie.

W części wniosku dotyczącej oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca wykazała, iż posiada dom mieszkalny o powierzchni 100 m², nieruchomość rolną o powierzchni 1,86 ha oraz budynki gospodarcze w postaci stodoły i obory. Jednocześnie w tej części formularza oświadczyła, że uzyskuje w skali miesiąca dochody brutto w wysokości 1 136 zł ( dochody z emerytury w kwocie 1 086 zł oraz z gospodarstwa rolnego w kwocie 50 zł ).

Stosownie do art. 245 ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków.

Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków ( art. 211 ustawy ).

Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna ( art. 212 § 1 ustawy ).

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1, pkt 1 ustawy, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.

Natomiast przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1, pkt 2 ustawy, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zatem działając na podstawie 258 § 2 pkt 7 ustawy należy rozważyć czy w świetle okoliczności wynikających z materiału dowodowego skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

Treść powołanych wyżej przepisów art. 246 § 1 ustawy wskazuje bowiem, iż prawo pomocy zarówno w pełnym zakresie jak i w częściowym stanowi instytucję wyjątkową i dlatego udzielenie tego prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych. Do takich sytuacji zliczyć należy przypadek osób charakteryzujących się ubóstwem w takim stopniu, że zapłata kosztów sądowych w określonej wysokości mogłaby spowodować utratę możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencji tych osób oraz ich rodzin. Jak zostało bowiem stwierdzone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r. ( GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8 ) ,,udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe ".

Mając na względzie informacje zwarte we wniosku o prawo pomocy należy stwierdzić, że przy ograniczeniu się do niezbędnych wydatków na bieżące utrzymanie zapłata kosztów sądowych wymaganych zarówno na etapie skargi do WSA w Opolu w wysokości 200 zł jak i mogące mieć miejsce na kolejnych etapach postępowania sądowego nie przekracza możliwości finansowych skarżącej.

W przypadku skarżącej uznano bowiem, iż uzyskując dochody z tytułu emerytury zawierające się w kwocie 1 086 zł brutto ( a więc dochodów pozyskiwanych w sposób stały, co również nie jest bez znaczenia ) oraz z gospodarstwa rolnego w kwocie 50 zł jest w stanie wygenerować dodatkowe środki pieniężne w celu uiszczenia wymienionych kosztów sądowych.

Natomiast co do wydatków na zakup leków, nie negując, iż ponoszone są w przypadku skarżącej koszty w tym względzie, należy jednak stwierdzić, że skala ponoszonych miesięcznie wydatków na ten cel nie została w żaden sposób udokumentowana.

Poza tym posiadany przez skarżącą majątek również nie daje podstaw do przypisania jej statusu osoby ubogiej w rozumieniu art. 246 § 1 ustawy.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 w/w ustawy, orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy.



Powered by SoftProdukt