drukuj    zapisz    Powrót do listy

6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, , Dyrektor Izby Skarbowej, Oddalono skargę, I SA/Gl 1429/06 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2007-06-25, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I SA/Gl 1429/06 - Wyrok WSA w Gliwicach

Data orzeczenia
2007-06-25 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Małgorzata Wolf-Mendecka
Przemysław Dumana /przewodniczący sprawozdawca/
Teresa Randak
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Sygn. powiązane
II FSK 1605/07 - Wyrok NSA z 2009-02-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Protokolant Katarzyna Orzoł, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi E. i R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. w Dz.U. z 2005 roku, nr 229, poz. 1954 z późniejszymi zmianami), utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] roku, nr [...], którym organ ten nie uwzględnił zarzutów zgłoszonych przez E. i R. W. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. przedstawił następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną :

Powołanym wyżej postanowieniem z dnia [...] roku wierzyciel – Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. uznał za nieuzasadnione zarzuty z art. 33 pkt 1, 3, 6 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie E. i R. W. powtórzyli uprzednio złożone zarzuty, dotyczące :

- obowiązku przesłania upomnienia przed wszczęciem egzekucji administracyjnej w przypadku wykonywania decyzji podatkowej,

- niezgodnego z prawem naliczenia odsetek za zwłokę,

- różnic w numerze tytułu wykonawczego i numerach tytułów na zawiadomieniu o zajęciu,

- wszczęciu egzekucji na podstawie decyzji, która nie mogła być wykonywana,

- przedawnienie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w pierwszej kolejności wskazał, iż art. 33 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymienia taksatywnie przyczyny, które mogą być podstawą zarzutów. Zobowiązani w zarzutach z dnia [...] 2006 roku podnieśli :

- brak doręczenia upomnienia (art. 33 pkt 7),

- przedawnienie zobowiązania podatkowego (art. 33 pkt 1),

- wszczęcie egzekucji w zakresie nieprawidłowo wyliczonych odsetek za zwłokę, przy jednoczesnym wprowadzeniu w błąd co do obowiązku podatkowego (art. 33 pkt 6),

- różnice w oznaczeniu numeru tytułu wykonawczego w samym tytule i w zawiadomieniu o zastosowaniu środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 3).

W dalszej części uzasadnienia decyzji Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z zarzutem zobowiązanych dotyczącym braku doręczenia upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Stwierdził, w tym zakresie, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 137, poz. 1541 z późniejszymi zmianami), który to przepis wydany został na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 15 § 5 ustawy egzekucyjnej. § 13 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia stanowi, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu". Przepis ten stanowi regulację w zakresie organów uprawnionych do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 tej ustawy, w zależności od podstawy nałożenia danego obowiązku – i w związku za tym nie rozstrzyga w szczególności – jak sugeruje to strona – o zakresie znaczeniowym użytych tu pojęć, w tym także "decyzji" i "orzeczenia". Ponadto, w analizowanym tu zakresie, organem właściwym – w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji między innymi organów podatkowych – jest właściwy do orzekania organ pierwszej instancji (art. 5 § 1 pkt 1 ustawy), z którego to zwrotu wynika, iż orzekanie może mieć miejsce także w drodze decyzji organu podatkowego, a więc w jednej z form wydawanych orzeczeń.

Za bezzasadny uznał też organ odwoławczy zarzut dotyczący niezgodnego z prawem naliczenia odsetek za zwłokę. Odnosząc się do tego zarzutu wskazał, iż zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy – Ordynacja podatkowa, a więc także odsetki za zwłokę (art. 53 Ordynacji podatkowej). Podkreślił, iż w ramach postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny jest obowiązany z urzędu badać dopuszczalność egzekucji administracyjnej, natomiast nie ma uprawnień o badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej), wobec czego w trakcie tego postępowania nie mogą podlegać ocenie argumenty zobowiązanych w przedmiocie zasadności, celowości i poprawności naliczenia w określonej wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej, wynikającej z decyzji organu podatkowego.

Za bezzasadny uznał także Dyrektor Izby Skarbowej zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, podnosząc, że zostało one zabezpieczone hipoteką przymusową na nieruchomości stanowiącej własność zobowiązanych. Podkreślił, iż hipotekę tę ustanowiono już [...] 2005 roku, a więc przed upływem terminu przedawnienia (zgodnie z treścią zawiadomienia Sądu Rejonowego w K., Zamiejscowego Wydziału [...] Ksiąg Wieczystych w S., Dz. Kw. [...]). Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2001 roku, nr 124, poz. 1361 z późniejszymi zmianami) wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu, w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu – od chwili wszczęcia tego postępowania. W przedmiotowej sprawie wniosek o dokonanie wpisu został złożony w dniu [...] 2005 roku, i to właśnie ta data ma decydujące znaczenie dla oceny, w którym dniu doszło do ustanowienia hipoteki. Zgodnie bowiem z treścią art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką nie ulegają przedawnieniu, z tym że po upływie terminu przedawnienia, zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki.

W końcowej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej za bezzasadny uznał również zarzut dotyczący wszczęcia egzekucji w oparciu o niewykonalną decyzję. Wskazał w tym zakresie, iż decyzja wymiarowa może podlegać wykonaniu nawet wtedy, gdy w stosunku do niej złożono wniosek o uzupełnienie lub wyjaśnienie, gdyż z żadnego przepisu Ordynacji podatkowej nie wynika, aby z tą chwilą następowało wstrzymanie wykonania takiej decyzji.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E. i R. W. domagali się uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K..

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący stwierdzili, że organy podatkowe nie odniosły się do wniesionych przez nich zarzutów, postępowanie przeprowadzono bez dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebrano całego materiału dowodowego, a zebrany nie został rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Zobowiązani po raz kolejny zgłosili zarzuty dotyczące :

- wszczęcia i prowadzenia egzekucji na podstawie decyzji, która nie miała waloru wykonalności – gdyż po jej doręczeniu skarżący złożyli wniosek o jej uzupełnienie i wyjaśnienie – i dopiero po otrzymaniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o odmowie uzupełnienia decyzji, tj. w dniu [...] roku, mogła być ona wykonywana,

- wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez uprzedniego doręczenia upomnienia, podkreślając ponownie, iż wyjątek w tym zakresie dotyczy wyłącznie orzeczeń sądowych,

- przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tym zakresie podtrzymali swoje zarzuty, iż na skutek doręczenia im zawiadomienia Sądu o ustanowieniu hipoteki na posiadanej nieruchomości dopiero w [...] 2006 roku doszło do przedawnienia zobowiązania.

Ponadto skarżący wskazali, iż naruszono przesłankę zabezpieczenia, która jest określona w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż rozliczają się oni od wielu lat sumiennie, rzetelne i terminowo z obowiązków podatkowych, natomiast w uzasadnieniu wniosku o wpis organ podatkowy nie przedstawił faktów świadczących, że podatnicy nie uiszczają trwale zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub zbywają, czy też ukrywają majątek przed egzekucją, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, iż zbliżał się termin przedawnienia zobowiązania, co nie jest wystarczającą przesłanką do dokonania zabezpieczenia w trybie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej.

Skarżący w znacznej części uzasadnienia skargi podnieśli zarzuty w stosunku do decyzji wymiarowej, wskazując między innymi, iż została ona wydana w naruszeniem przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania dowodowego.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy przypomnieć, że postępowanie egzekucyjne służy doprowadzeniu do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązku, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jednolity tekst w Dz.U. z 2005 roku, nr 229, poz. 1954 z późniejszymi zmianami). Obowiązek ten wynika z kolei z tytułu wykonawczego. Nie jest to etap postępowania, na którym decyduje się o istnieniu obowiązku i jego wymiarze, takie kwestie rozstrzygają się na etapie postępowania administracyjnego. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, jak stanowi o tym art. 29 § 1 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jest to przepis o kluczowym znaczeniu dla określenia uprawnień organu egzekucyjnego. Nie można przy tym tracić z pola widzenia wykładni art. 33 tej ustawy, wymieniającego zarzuty, jakie zobowiązany może zgłosić w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z kolei zgodnie z art. 34 § 1 ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1 – 7 , 9 i 10, a przy egzekucji o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 – 5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem organ egzekucyjny związany jest stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 pkt 1 – 5 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003 roku, sygn. akt I SA/Ka 146/02, P. Przybysz – Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2003, str. 136).

W rozpatrywanej sprawie zobowiązani w piśmie z dnia [...] 2006 roku podnieśli zarzuty :

- braku uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji),

- wszczęcia egzekucji w zakresie nieprawidłowo wyliczonych odsetek za zwłokę, przy jednoczesnym wprowadzeniu w błąd co do obowiązku podatkowego (art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji),

- różnic w oznaczeniu numeru tytułu wykonawczego w samym tytule i w zawiadomieniu o zastosowaniu środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 3).

- przedawnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, tj. braku doręczenia upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wskazać należy, iż zgodnie z art. 27 § 3 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do tytułu wykonawczego należy dołączyć dowód doręczenia upomnienia, albo stwierdzić w tytule, że doręczenie upomnienia nie było konieczne z mocy art. 15 tej ustawy. Jednakże wówczas należy wskazać przepis, który zwalnia od doręczenia upomnienia.

W rozpatrywanym przypadku z przedmiotowego obowiązku zwalniał przepis § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 137, poz. 1541 z późniejszymi zmianami), który to przepis stanowi, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. W przedmiotowej sprawie zaś chodzi o wyegzekwowanie należności z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzono, że wydanie przez właściwy organ podatkowy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego na skutek niewykonania przez podatnika ustawowego obowiązku prawidłowego obliczenia i zapłacenia podatku nie zmienia charakteru egzekwowanej należności i nie powoduje powstania obowiązku uprzedniego doręczenia dłużnikowi upomnienia przez wierzyciela (por. P. Przybysz – Postępowanie ..., str. 69).

W świetle powołanych wyżej przepisów, doręczenie upomnienia skarżącym nie było wymagane. Nie ulega też wątpliwości, że wymóg podania w tytule wykonawczym przepisu, który zwalnia wierzyciela z obowiązku doręczenia upomnienia został spełniony. Z załączonego do akt administracyjnych tytułu wykonawczego z dnia [...] roku, nr [...] wynika bowiem, że zawiera on w części D w pozycji 50 podstawę prawną braku obowiązku doręczenia upomnienia tj. § 13 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 2001 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Sąd w całości podziela również pogląd organu odwoławczego, dotyczący interpretacji sformułowania "należności określonej w orzeczeniu" użytego w § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a wskazujący, że sformułowanie to dotyczy również decyzji podatkowych, a nie jak bezpodstawnie sugeruje to strona skarżąca – jedynie rozstrzygnięć wydawanych przez sądy. Twierdzenie strony skarżącej sprzeczne jest bowiem z brzmieniem cytowanego wyżej przepisu.

Nie można również podzielić drugiego zarzutu strony skarżącej dotyczącego nieprawidłowego naliczenia odsetek za zwłokę. Zarzut ten sprowadza się w istocie do żądania, by organ egzekucyjny badał zasadność tytułów wykonawczych, co – jak wykazano wyżej – byłoby sprzeczne z treścią art. 29 § 1 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Badanie bowiem zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym przez organ prowadzący egzekucję prowadziłoby do konkurencyjności postępowania wymiarowego i egzekucyjnego. To właśnie w ramach postępowania wymiarowego, zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji, jak też nadzwyczajnych trybach wzruszania ostatecznych rozstrzygnięć, jest miejsce na ustalenie tych okoliczności (por. T. Jędrzejewski, P. Rączka – Postępowanie egzekucyjne w administracji z komentarzem. Wydawnictwo Arche, Gdańsk 2000, str. 87).

Chybiony jest także trzeci zarzut skargi dotyczący wadliwości wystawionego tytułu wykonawczego. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, iż przepis art. 27 § 1 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymienia elementy, które powinien zawierać tytuł wykonawczy. Podane tam elementy nie wymagają bliższego wyjaśnienia, gdyż są oczywiste. Sam organ egzekucyjny z urzędu winien badać dopuszczalność egzekucji administracyjnej – tzn. między innymi powinien zwrócić uwagę na to czy wystawiony tytuł wykonawczy posiada wszystkie elementy wymienione w art. 27 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Brak bowiem chociażby jednego z tych elementów powoduje niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu administracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 1998 roku, sygn. akt SA/Sz 1477/97 oraz z dnia 18 kwietnia 2000 roku, sygn. akt I SA/Ka 1862/98). W rozpatrywanej sprawie tytuł egzekucyjny zawierał wszystkie elementy wymienione w powołanym wyżej art. 27 ustawy egzekucyjnej (k. [...] akt egzekucyjnych). W tej sytuacji podniesiony przez stronę skarżącą wyżej wymieniony zarzut nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Nie można wreszcie podzielić zarzutu dotyczącego przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jak trafnie bowiem wywiódł organ egzekucyjny zobowiązanie podatkowe zostało zabezpieczone hipoteką przymusową na nieruchomości stanowiącej własność skarżących. Hipotekę tę ustanowiono już [...] 2005 roku, a więc przed upływem terminu przedawnienia (zgodnie z treścią zawiadomienia Sądu Rejonowego w K., Zamiejscowego Wydziału [...] Ksiąg Wieczystych w S., Dz. Kw. [...]– k. [...] akt egzekucyjnych). Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2001 roku, nr 124, poz. 1361 z późniejszymi zmianami) wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu, w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu – od chwili wszczęcia tego postępowania. W przedmiotowej sprawie wniosek o dokonanie wpisu został złożony w dniu [...] 2005 roku, i to właśnie ta data ma decydujące znaczenie dla oceny, w którym dniu doszło do ustanowienia hipoteki. Zgodnie bowiem z treścią art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką nie ulegają przedawnieniu, z tym że po upływie terminu przedawnienia, zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki.

Chybione są również pozostałe zarzuty skargi, a dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych. Z akt sprawy wynika bowiem, iż organ nadzoru dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy odnosząc się do zarzutów, twierdzeń i wniosków strony zawartych w zażaleniu.

Wskazać także należy, że argumenty organu odwoławczego dotyczące zarzutu wszczęcia postępowania w oparciu o decyzję niewykonalną są trafne i przedstawione zostały w sposób wyczerpujący.

Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi dotyczących decyzji wymiarowej, gdyż w postępowaniu egzekucyjnym – o czym wskazano już wyżej – niedopuszczalna jest weryfikacja rozstrzygnięć wydanych w toku odrębnego postępowania podatkowego. Stąd też w rozpatrywanej sprawie nie podlega ocenie decyzja określająca E. i R. W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok.

Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami) kontroli zaskarżonego postanowienia z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy egzekucyjne nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.



Powered by SoftProdukt