drukuj    zapisz    Powrót do listy

6350 Koncesja na prowadzenie działalności w zakresie sportu profesjonalnego, zezwolenia na utworzenie związku sportowego, lic, Odrzucenie zażalenia, Inne, Odrzucono zażalenie, VI SO/Wa 5/08 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2008-08-08, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

VI SO/Wa 5/08 - Postanowienie WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2008-08-08  
Data wpływu
2008-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska... /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6350 Koncesja na prowadzenie działalności w zakresie sportu profesjonalnego, zezwolenia na utworzenie związku sportowego, lic
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
II GZ 251/09 - Postanowienie NSA z 2009-11-26
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 178, art. 197 par. 2, art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Polskiego Związku Bokserskiego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 maja 2008 r. (sygn. akt. VI SO/Wa 5/08) wymierzające Polskiemu Związkowi Bokserskiemu grzywnę w kwocie [...] ([...]) w sprawie z wniosku T. A. – "B." w przedmiocie wymierzenia grzywny Polskiemu Związkowi Bokserskiemu postanawia 1. odrzucić zażalenie; 2. zwrócić organowi, Polskiemu Związkowi Bokserskiemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od zażalenia.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt VI SO/Wa 5/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Polskiemu Związkowi Bokserskiemu grzywnę w kwocie [...] ([...])

Niniejsze postanowienie zostało doręczone Polskiemu Związkowi Bokserskiemu w dniu [...] maja 2008 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. pełnomocnik organu dr K. W. złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę, tak aby grzywna wynosiła połowę kwoty wymierzonej dnia 21 maja 2008 r., czyli [...] złotych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] czerwca 2008 r., wezwano Polski Związek Bokserski do podpisania zażalenia oraz jego odpisu, przez osoby upoważnione do działania w jego imieniu albo przez pełnomocnika, o którym mowa w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z jednoczesnym nadesłaniem pełnomocnictwa procesowego upoważniającego go do reprezentowania organu w postępowaniu zażaleniowym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niezależnie od wywodów zażalenia z uwagi na zaistniały w sprawie stan faktyczny podkreślić należy, iż zgodnie z art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W świetle powyższego zażalenie wniesione przez pełnomocnika Polskiego Związku Bokserskiego, dr K. W. należało uznać za wniesione przez osobę nieuprawnioną.

Zgodnie z dyspozycją art. 35 p.p.s.a., który wymienia kategorię podmiotów które mogą wystąpić w sprawie w charakterze pełnomocników stron, wyróżniając ich dwie kategorie - pełnomocników profesjonalnych, zawodowo zajmujących się świadczeniem usług prawniczych, oraz pełnomocników, których łączą ze stroną więzy osobiste bądź procesowe w toczącym się postępowaniu.

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 lipca 2004 r. o sygn. akt III CZP 32/04 (OSNC 2006/1/2) stwierdził, że "występowanie w sprawie w charakterze pełnomocnika strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, oznacza brak należytego umocowania, co powoduje nieważność postępowania - art. 379 pkt 2 k.p.c. (odpowiednio art. 183 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Uchybienie to nie może być usunięte w drodze zatwierdzenia przez stronę czynności dokonanych przez tę osobę. Uprawnienie strony do działania przed sądem przez pełnomocnika nie ma charakteru bezwzględnego w tym sensie, że strona może w każdej sprawie ustanowić swoim pełnomocnikiem każdą osobę. Kto i w jakich sprawach może być pełnomocnikiem procesowym strony, określa ustawa. Przepisy te mają charakter iuris cogentis i strona nie może swoim działaniem uchylić ich mocy obowiązującej. Ustanowienie pełnomocnika z naruszeniem tych przepisów jest ustanowieniem nienależytym. Konsekwentnie rozumując, przyjęcie, że ustanowienie pełnomocnikiem strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, jest należytym umocowaniem pełnomocnika, prowadziłoby do uznania dokonanych przez tę osobę czynności procesowych za skuteczne i do dopuszczenia do udziału w sprawie takiej osoby jako pełnomocnika strony. Oznaczałoby to pozbawienie jakiegokolwiek znaczenia przepisów, które ograniczają krąg osób mogących być pełnomocnikami procesowymi określonych stron lub w określonych sprawach i dawałoby możliwość do występowania w charakterze pełnomocnika każdej strony, w każdej sprawie, każdej osoby. (...) Brak niektórych bezwzględnych przesłanek procesowych powodujących nieważność postępowania może być konwalidowany i jak wynika z art. 70 § 2 i art. 401 pkt 2 k.p.c. (odpowiedni art. 31 § 2 i art. 271 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) dotyczy to także przypadku

działania za stronę pełnomocnika nienależycie umocowanego. Sposobem takiej konwalidacji jest zatwierdzenie przez stronę czynności procesowych dokonanych przez osobę działającą jako jej pełnomocnik. Nie ma jednak dostatecznych przesłanek do przyjęcia, że wymienione przepisy stanowić mogą podstawę do zatwierdzenia

przez stronę czynności procesowych podjętych przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem. (...) Również z istoty pełnomocnictwa nie wynika dopuszczalność potwierdzenia czynności nienależycie umocowanego pełnomocnika, jeżeli polegało ono na ustanowieniu pełnomocnikiem osoby, która pełnomocnikiem być nie może, chodzi bowiem w tym wypadku nie o nienależyte umocowanie pełnomocnika polegające na braku pełnomocnictwa, ale na umocowaniu pełnomocnikiem osoby, która z woli ustawy nie może być pełnomocnikiem. Zatwierdzenie takie nie usuwałoby braku istnienia pełnomocnictwa, bo takie strona udzieliła, ale w istocie powodowałoby usankcjonowanie czynności procesowych podjętych przez osobę, której ustawa nie zezwala ich podejmować.(...) Uznanie dopuszczalności konwalidacji nieskutecznego oświadczenia strony o ustanowieniu pełnomocnika przez zatwierdzenie czynności podjętych przez osobę ustanowioną pełnomocnikiem oznaczałoby przyzwolenie - wbrew zakazowi ustawy - na podejmowanie czynności procesowych przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem". Skuteczność czynności wniesienia skargi do sądu administracyjnego dokonanej przez osobę , która nie może być pełnomocnikiem procesowym, zależy od ich zatwierdzenia przez zainteresowaną stronę (patrz orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 70/06). W niniejszej sprawie skarżąca wprawdzie doręczyła Sądowi pełnomocnictwo dla dr Krzysztofa Wrzesińskiego, jednakowoż z treści pełnomocnictwa nie wynikało, aby osoba umocowana spełniała kryteria z art. 35 § 1 p.p.s.a., tj. wymogi stawiane pełnomocnikom procesowym w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Pomimo wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2008 r., strona skarżąca nie podpisała zażalenia, nie przedstawiając również stosownego pełnomocnictwa procesowego, zgodnego z dyspozycją przepisu art. 35 p.p.s.a. upoważniającego do reprezentacji strony w postępowaniu zażaleniowym, w zakreślonym terminie, mimo iż zwracał na to uwagę Sąd w

wezwaniu z dnia [...] czerwca 2008 r.

Podkreślenia wymaga również fakt, iż stosownie do art. 2 ustawy - Kodeks pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Jak wynika z akt sprawy, do zażalenia dołączone zostało pełnomocnictwo udzielone dr K.

W. - (k. 46 akt sądowych), działającemu na podstawie umowy zlecenia na rzecz Polskiego Związku Bokserskiego - (k. 47 akt sądowych). Z definicji pracownika, zaś nie wynika, aby osobę wykonującą zlecenie można było uznać za pracownika. O tym, że osoba wykonująca zlecenie nie może być uznana "za pracownika" świadczy nie tylko brzmienie definicji pracownika, zawartej w art. 2 Kodeksu pracy, ale przede wszystkim różnice między umową zlecenia a umową o pracę, powołaniem, mianowaniem lub spółdzielczą umowa o pracę. Na podstawie ww. umów zostaje nawiązany z pracownikiem stosunek pracy. Jak stanowi art. 22 §1 Kodeksu pracy - przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem (patrz prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 782/06). Przez zawarcie umowy zlecenia w dniu [...] maja 2006 r., nie nastąpiło

nawiązanie stosunku pracy, pomimo, iż w ramach umowy zlecenia praca była wykonywana obsługa prawna przez dr K. W. na rzecz Polskiego Związku Bokserskiego. Zleceniodawca nie jest pracodawcą, a zleceniobiorca pracownikiem, toteż pełnomocnik strony wnoszącej zażalenie nie spełnia przesłanki zawartej w dyspozycji przepisu art. 35 § 2 p.p.s.a., gdzie "pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego."

Mając również na uwadze, oświadczenie pełnomocnika Polskiego Związku Bokserskiego z dnia [...] lipca 2008 r., iż dr K. W. nie wykonuje obecnie zawodu adwokata lub radcy prawnego nie spełnia on zatem przesłanek zawartych w przepisie art. 35 §1 p.p.s.a.

W związku z powyższym, mimo prawidłowo doręczonych wezwań, braki formalne zażalenia nie zostały uzupełnione, a zatem skarga taka podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, należało zażalenie odrzucić, orzekając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Natomiast wpis od zażalenia, w myśl art. 232 §1 pkt 1 tej ustawy, zwraca się stronie skarżącej w całości.



Powered by SoftProdukt