drukuj    zapisz    Powrót do listy

6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny 6110 Podatek od towarów i usług, Celne prawo, Dyrektor Izby Celnej, Oddalono skargę kasacyjną, I GSK 994/07 - Wyrok NSA z 2008-07-22, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I GSK 994/07 - Wyrok NSA

Data orzeczenia
2008-07-22 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-08-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marzenna Zielińska /przewodniczący/
Tadeusz Cysek
Urszula Raczkiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
III SA/Wr 445/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2007-04-26
I GZ 265/06 - Postanowienie NSA z 2006-12-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 113 § 1, art. 133 § 1, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2004 nr 68 poz 623 art. 26 i art. 36
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędziowie NSA Tadeusz Cysek Urszula Raczkiewicz (spr.) Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 445/06 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]; [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. G. na rzecz Dyrektora Izby Celnej we W. 1.200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 445/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę W. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...];[...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych i podatkowych.

Sąd uznał za miarodajne następujące ustalenia faktyczne dokonane przez organy celne:

W dniu [...] lutego 2003 r. w Oddziale Celnym w J. zgłoszony został do procedury tranzytu towar w postaci używanego samochodu osobowego marki Volkswagen Passat, wyprodukowanego w roku 1991, o wartości 680 euro. Towar ten objęty został procedurą celną tranzytu z terminem dostarczenia do urzędu celnego przeznaczenia, to jest Oddziału Celnego we W., do dnia [...] marca 2003 r. Głównym zobowiązanym w procedurze tranzytu wpisanym w polu 50 zgłoszenia celnego był W. G..

W związku z niedostarczeniem towaru do urzędu celnego przeznaczenia, Naczelnik Urzędu Celnego w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...];[...], skierowaną do głównego zobowiązanego, wymierzył cło przywozowe w kwocie 10.484,30 zł, powiadomił o zarejestrowaniu tej kwoty długu celnego oraz określił podatki z tytułu importu przedmiotowego towaru: akcyzowy oraz od towarów i usług w łącznej kwocie 13.509,00 zł.

Dyrektor Izby Celnej we W., po rozpatrzeniu odwołania W. G., decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...],[...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że zgłoszony do procedury tranzytu samochód nie został przedstawiony we wskazanym urzędzie celnym przeznaczenia.

Organ II instancji stwierdził, że w sprawie ze względu na datę powstania długu celnego przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej ([...] marca 2003 r.), zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623) znajdują zastosowanie przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy wskazał, że z pola nr 50 dokumentu SAD wynika, iż głównym zobowiązanym jest W. G.. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że pojazd marki Volkswagen Passat objęty w dniu [...] lutego 2003 r. procedurą tranzytu winien być przez skarżącego dostarczony do urzędu celnego przeznaczenia do dnia [...] marca 2003 r., tymczasem pojazd został zabezpieczony u jego konkubiny A. G. w dniu [...] czerwca 2003 r. Świadczy to o usunięciu towaru spod dozoru celnego. W. G. nie wykonał ciążących na nim obowiązków wynikających z procedury tranzytu stając się dłużnikiem, tj. osobą zobowiązaną do uiszczenia ciążących na towarze należności celnych.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że postępowanie celne jest postępowaniem, które ma na celu uregulowanie sytuacji prawnej towarów będących przedmiotem obrotu towarowego z zagranicą. Celem postępowań karnych jest ustalenie faktu popełnienia czynu zabronionego, ustalenie sprawcy tego czynu oraz wydanie rozstrzygnięcia, co do ewentualnej kary, dlatego też rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu karnym nie skutkuje wydaniem takiego samego rozstrzygnięcia w postępowaniu celnym. Po przekazaniu przez Prokuraturę Okręgową we W. samochodu organowi celnemu wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe. Skarżącemu przedstawiono zarzut usunięcia towaru, na którym ciążą należności celne i podatkowe, spod dozoru celnego. Ponieważ oskarżonemu groził obligatoryjny przepadek towaru na rzecz Skarbu Państwa, co też zostało orzeczone w wyroku z dnia 28 lutego 2005 r., postępowanie administracyjne zawieszono i nie podejmowano do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy karnej. Zostało ono podjęte po otrzymaniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla W. F.. W związku z powyższym brak jest jakichkolwiek przesłanek wskazujących na wprowadzenie strony w błąd w postanowieniu o zawieszeniu postępowania jak również zarządzeniu zatrzymania towaru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalając skargę na powyższą decyzję uznał za bezzasadne zarzuty bezprawnego zastosowania przez organy regulacji zawartej w Kodeksie celnym. Stwierdził, że stosownie do brzmienia art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz.U. z 2004 r. Nr 68, poz. 623 ze zm.) - przepisy dotychczasowe stosuje się spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Tym samym, mimo treści art. 25 Przepisów wprowadzających i utraty mocy z dniem 1 maja 2004 r. ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity: Dz. U. Nr 75 z 2001 r. poz. 802 ze zm.) w sprawach, w których dług celny powstał przed akcesją stosuje się nadal regulacje materialnoprawne, jakie obowiązywały do dnia 30 kwietnia 2004 r., czyli zawarte w polskim Kodeksie celnym, a także przepisach wykonawczych wydanych na podstawie tego Kodeksu. Bezspornie procedura tranzytu spornego pojazdu oraz naruszenie warunków tej odprawy, a także powstanie w związku z tym długu celnego miało miejsce przed akcesją, nastąpiło na warunkach krajowych regulacji prawnych, a nie wspólnotowych, które przed uzyskaniem przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej nie obowiązywały.

Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do złamania procedury tranzytu, do której skarżący osobiście zgłosił sprowadzony pojazd. Tranzyt jest procedurą zawieszającą (art. 89 § 1 pkt. 1 kodeksu celnego), co oznacza zawieszenie płatności celnych pod warunkiem prawidłowego zakończenia tej procedury, co w sprawie nie nastąpiło. Stosownie do art. 101 § 2 Kodeksu celnego na stronie skarżącej jako głównym zobowiązanym ciążył obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym towaru w nie naruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru oraz przestrzegania przepisów procedury tranzytu. Stosownie do postanowień art. 98 Kodeksu celnego procedura tranzytu zostaje zakończona a obowiązki osoby korzystającej z procedury tranzytu spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i odpowiednie dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, zgodnie z przepisami tej procedury. Z tych powinności skarżący się nie wywiązał, uchybiając procedurze tranzytu, wobec czego organ celny I instancji zasadnie wszczął postępowanie celne, uznając, że procedura tranzytu nie została zakończona i doszło do usunięcia spornego towaru spod dozoru celnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. podkreślił, iż towary wprowadzone na polski obszar celny podlegają od chwili ich wprowadzenia dozorowi celnemu i pozostają pod tym dozorem tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego. Usunięcie spod dozoru celnego powoduje utratę możliwości wykonywania przez organy wobec towarów przywożonych na polski obszar celny lub z niego wywożonych wszelkich czynności o charakterze materialno-technicznym lub prawnym wynikających z norm prawa celnego lub innych przepisów znajdujących zastosowanie do tych towarów. Niewątpliwie w niniejszej sprawie doszło do usunięcia towaru spod dozoru celnego, tym samym skarżący, na mocy art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego, jako osoba zobowiązana do wykonania powinności wynikających ze stosowania procedury celnej, którą sporny towar objęto, zasadnie został uznany za dłużnika celnego. W rezultacie należało także przyjąć, iż miał miejsce import towaru, skutkujący przypisaniem również należności podatkowych z tytułu akcyzy i podatku od towarów i usług w rozumieniu w szczególności art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt , art. 15 ust. 4, ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz w związku z art. 170 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz.535 ze zm.).

Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia reguł procesowych, tj. zarzucanej przez skarżącego obrazy przepisów art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, natomiast na tle brzmienia art. 273 Kodeksu celnego nie zachodziła jakakolwiek potrzeba dopuszczania dowodu z akt sprawy karnej skarbowej. Ustalenie winy w świetle regulacji prawa karnego (karnego skarbowego) nie ma wpływu na określenie zobowiązań celno - podatkowych. Uniewinnienie wyrokiem sądu karnego oznacza brak odpowiedzialności karnej za dany czyn, ale nie zwalnia od odpowiedzialności na gruncie odrębnych regulacji, czyli nie zwalnia od powinności w sferze administracyjnej, jeśli zachodzą przesłanki prawne przewidziane w tych przepisach. Jak trafnie przyjęły organy celne, głównym zobowiązanym z tytułu omawianej procedury był skarżący i na nim ciążyły obowiązki zakończenia procedury zgodnie z wymogami (art. 101 § 2 Kodeksu celnego). Tym samym ex lege i bez względu na stopień czy też brak zawinienia skarżący prawidłowo został uznany za dłużnika celnego w świetle przepisów Kodeksu celnego.

Sąd I instancji podkreślił, iż na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie mają żadnego wpływu czynności egzekucyjne lub zabezpieczające oraz zawieszenie postępowania. Zarzuty w tej materii skarżący mógł podnosić skutecznie jedynie w ramach przysługujących mu środków zaskarżenia na wydane orzeczenia zapadłe na gruncie postępowania egzekucyjnego i w przedmiocie zabezpieczenia, czy zawieszenia postępowania. Podobnie kwestia odsetek za zwłokę nie może podlegać ocenie Sądu w niniejszej sprawie, gdyż zapadłe w sprawie niniejszej decyzje w I i II instancji w osnowie nie zawierają żadnego orzeczenia odnośnie określenia kwoty tych odsetek, nie zostały one w ogóle objęte przedmiotem postępowania. Wobec tego mogą być skarżone do sądu administracyjnego tylko w odrębnym trybie, po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji.

W. G. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez:

- uznanie, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne, podczas gdy zaskarżona decyzja sprzeczna jest w całości z art. 36 wyżej wymienionej ustawy, zgodnie z którym w przypadku postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, czynności podjęte w toku postępowań zachowują moc, o ile zakres przedmiotowy jest wymagany do wydania stosownego rozstrzygnięcia według przepisów obowiązujących od dnia uzyskania przez RP członkostwa w Unii Europejskiej,

- uznanie, że kwestia ustalenia w decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2006 r. obowiązku naliczenia i zapłaty odsetek za zwłokę od dnia powstania długu celnego i obowiązku podatkowego, tj. od [...] marca 2003 r. do dnia zapłaty i potwierdzenie tego obowiązku przez organ II instancji, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w całości (co stanowi rażące naruszenie art. 54 § 1 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa) nie może podlegać ocenie Sądu, ponieważ kwoty odsetek nie zostały określone w decyzji i zdaniem Sądu nie zostały w ogóle objęte przedmiotem postępowania, czemu zaprzecza upomnienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2006 r. (odpis - zał. Nr 1, kopia w aktach sprawy) i wezwanie do zapłaty z dnia [...] czerwca 2006 r., w którym wyżej wymieniony organ celny we W. w oparciu o zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. naliczył odsetki w łącznej kwocie 10.768,00 zł za okres od [...] marca 2003 r. do [...] czerwca 2006 r. (odpis w/w wezwania -zał. Nr 2, kopia w aktach sprawy), nakładając na skarżącego dodatkową sankcję za zawieszenie postępowania z urzędu i wygranie przez skarżącego sprawy karno-skarbowej z oskarżenia Urzędu Celnego w Zgorzelcu,

2. naruszenie przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku w rozumieniu art. 174 pkt. 2 powołanej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj.:

- art. 113 § 1 tej ustawy, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego przez stronę, z akt sprawy Sądu Rejonowego dla W. F. Wydział Karny, z dnia 9 listopada 2005 r., na okoliczność zaprotokołowanego przed Sądem oświadczenia przedstawiciela Urzędu Celnego we W., stwierdzającego, że na pojeździe stanowiącym przedmiot zaskarżonej decyzji, tj. samochodzie osobowym marki Volkswagen Passat nie ciążą żadne należności celno - podatkowe, które to oświadczenie było wyłączną podstawą nakazania przez Sąd zwrotu na rzecz skarżącego przedmiotowego pojazdu, znajdującego się co najmniej od [...] lutego 2004 r. w dyspozycji Urzędu Celnego we W. (dowód: odpis w/w prawomocnego wyroku Sądu z dnia 9 listopada 2005 r. - zał. Nr 3, kopia w aktach sprawy),

- art. 133 § 1 wyżej wymienionej ustawy poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy nie dopuściły się żadnego ze wskazanych w skardze naruszeń przepisów postępowania, co sprzeczne jest w całości z aktami sprawy, z których wynika jednoznacznie, że w toku postępowania doszło do rażącego naruszenia prawa i świadomego działania przez organy celne na szkodę skarżącego, z uwagi na fakt, że orzeczenia zarówno organu I jak i II instancji wydane zostały w oparciu o nieprawdziwy stan faktyczny powołany w tych orzeczeniach, mający istotny wpływ na wynik sprawy, co zostało dodatkowo udokumentowane przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 28 września 2006 r. (dowód: odpis w/w pisma - zał. Nr 4, oryginał w aktach sprawy), które zostało całkowicie pominięte jako dowód w sprawie, bez jakiegokolwiek uzasadnienia.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej przedstawił niektóre okoliczności dotyczące przebiegu postępowania administracyjnego dotyczące zawieszenia i podjęcia zawieszonego postępowania celnego, a także kwestie dotyczące zajęcia samochodu celem zabezpieczenia należności celnych i podatkowych oraz okoliczności związane z żądaniem zwrotu samochodu wskazując, że w tym zakresie organy celne powoływały się na okoliczności niezgodne z prawdą. Fakt "przegrania przez organ celny sprawy karno-skarbowej" nie może stanowić podstawy prawnej do ukarania skarżącego sankcją administracyjną za ten sam czyn, od którego skarżący został prawomocnie uniewinniony.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta, wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), dalej: p.p.s.a., oznacza, iż to podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia determinują zakres jego kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny, poza wypadkami nieważności postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi, nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeśli nie zostały objęte podstawami i zarzutami kasacji.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji.

Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy i jakiego aktu prawnego zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, LEX nr 146732).

W sytuacji gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca sądowi zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają te drugie zarzuty - dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2004r., sygn. akt FSK 1146/04, niepublik.).

Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przez Sąd I instancji art. 113 § 1 p.p.s.a. przez odmowę dopuszczenia dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego dla W. F. Wydział Karny na okoliczność złożenia przed tym Sądem oświadczenia przez przedstawiciela Urzędu Celnego we W., że na spornym samochodzie nie ciążą należności celne i podatkowe. Zarzut ten nie jest uprawniony. Art. 113 § 1 p.p.s.a. stanowi, że przewodniczący składu orzekającego zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną.

Podkreślić trzeba, że dostateczne wyjaśnienie sprawy w rozumieniu omawianego przepisu nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem przez sąd prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w postępowaniu administracyjnym, lecz chodzi o wyjaśnienie sprawy w takim zakresie, który pozwala sądowi na wydanie wyroku. O dostatecznym wyjaśnieniu sprawy na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym należy mówić wówczas gdy w sprawie miały możność zabrać głos wszystkie uprawnione do tego, obecne na posiedzeniu osoby. Nie stanowi przeszkody do uznania sprawy za dostatecznie wyjaśnioną nie uwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniającego dowodu z dokumentu, w przypadku, gdy sąd dokona prawidłowej oceny, iż dowód ten nie jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Taka właśnie sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Skarżący domagał się przeprowadzenia przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W. dowodu z akt sprawy II Ks/36/05 Sądu Rejonowego dla W. F. Wydział II Karny "na okoliczność potwierdzenia przed Sądem przez przedstawicielkę Urzędu Celnego we W., że na przedmiotowym pojeździe nie ciążą obecnie żadne należności celno- podatkowe". Sąd I instancji po dokonaniu oceny w zakresie prawidłowości ustalenia przez organy administracji stanu faktycznego sprawy stwierdził, że stan ten nie budzi wątpliwości i w związku z tym nie zachodzi potrzeba dopuszczenia dowodu z akt sprawy karnej skarbowej. Sąd stwierdził nadto w powołaniu na art. 273 Kodeksu celnego, że uniewinnienie od zarzutu popełnienia występku karno-skarbowego nie zwalnia od powinności w sferze administracyjnej. Podzielając tę argumentacje Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że pogląd pracownika urzędu celnego zawarty w jego oświadczeniu, nie jest przydatny jako dowód na okoliczność czy na samochodzie ciążą należności celne i podatkowe czy nie, gdyż decydują o tym okoliczności faktyczne i prawne sprawy a te zostały ustalone i ocenione w zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji.

Kolejny zarzut procesowy dotyczy naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Dalsza część tego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły (nie przekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym).

Stwierdzić należy, że naruszenia tego przepisu nie można upatrywać w zaakceptowaniu przez Sąd pierwszej instancji istniejących, zdaniem skarżącego, nieprawidłowości w zakresie ustalania przez organy administracji stanu faktycznego sprawy, jeżeli stan ten został ustalony na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy, tj. aktach administracyjnych i sądowych.

Wynikający z art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia przy wyrokowaniu poza materiał znajdujący się w tych aktach. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje, aby przypadek taki miał miejsce w rozpatrywanej sprawie. Nie kwestionuje również faktu zamknięcia rozprawy przed wydaniem wyroku. Nie podaje też żadnych innych powodów, argumentów ani też uzasadnienia - nawiązujących w jakimkolwiek stopniu do treści tego przepisu - z których można by wnosić, w czym konkretnie objawiało się jego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji i by miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do uznania, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 p.p.s.a.

Z treści zarzutu i jego uzasadnienia wynika, że w ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organy administracji nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy co do okoliczności związanych z zawieszeniem postępowania administracyjnego i jego podjęciem, a także postępowaniem zabezpieczającym. Pomijając kwestię, że zagadnienia te były przedmiotem odrębnych postępowań, jak i to, że w żaden sposób nie uzasadniono by zarzucane naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy należy podkreślić, że zarzut błędów w ustaleniach stanu faktycznego nie może być skutecznie podniesiony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a.

Dla skutecznego podważenia przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy jako podstawy wyrokowania, co jak wynika z treści skargi kasacyjnej było zamierzeniem jej autora, nie jest zatem wystarczające powiązanie niedostrzeżonego przez Sąd pierwszej instancji naruszenia procedury przez organy celne z jakimkolwiek przepisem postępowania sądowoadministracyjnego, lecz jedynie z takim, którego treść jest odpowiednia do tego zamierzenia.

Jeżeli zatem autor skargi kasacyjnej chciał wykazać, iż Sąd pierwszej instancji przyjął stan faktyczny ustalony przez organy niezgodnie z obowiązującą je procedurą zawartą w Ordynacji podatkowej, to powinien postawić zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na przedstawieniu przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, a także zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Żaden ze wskazanych wyżej przepisów p.p.s.a. nie został wskazany w skardze kasacyjnej.

Skoro w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a, w skardze kasacyjnej wskazano jedynie na art. 113 § 1 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a., które nie zostały naruszone, oznacza to, iż nie został skutecznie podważony stan faktyczny sprawy ustalony przez organy celne i uznany za prawidłowy przez Sąd pierwszej instancji. Konsekwencją bezzasadności zarzutów natury procesowej podniesionych w skardze kasacyjnej wobec zaskarżonego wyroku jest również i to, że Naczelny Sąd Administracyjny przy dokonywaniu oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego związany jest stanem faktycznym przyjętym w zaskarżonym wyroku przez Sąd pierwszej instancji.

Przystępując do rozpoznania zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie odpowiada w tym zakresie w pełni wymogom formalnym. Jej autor zarzucił naruszenie przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 26 i 36 ustawy z dn. 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.). Przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści normy prawnej, natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie jest tzw. błędem w subsumcji, polegającym, na błędnym uznaniu, że niewadliwie ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada, lub w okolicznościach konkretnej sprawy nie odpowiada, hipotezie zawartej w normie prawnej. Obie te postaci naruszenia prawa materialnego mogą zaistnieć w jednej sprawie, następując po sobie sekwencyjnie. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej wbrew obowiązkowi z art. 176 p.p.s.a. nie uzasadnił, na czym polegała błędna interpretacja tych przepisów lub niewłaściwe ich zastosowanie lecz ograniczył się do powołania wymienionych wyżej przepisów prawa, które uznał za naruszone. Stwierdził jedynie, że art. 26 wymienionej ustawy nie znajduje w sprawie zastosowania oraz, że "zaskarżona decyzja sprzeczna jest w całości z art. 36 w/w ustawy".

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, w braku jego uzasadnienia, którego to braku Sąd za stronę uzupełnić nie może, stwierdzić można jedynie, że Sąd I instancji w oparciu o ustalenia co do daty powstania długu celnego przed akcesja Polski do Unii Europejskiej prawidłowo przyjął, iż w sprawie znajduje zastosowanie art. 26 ustawy z dn. 19 marca 2004 r.- Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.). Rozpoznawana sprawa dotyczy bowiem długu celnego powstałego przed uzyskaniem członkostwa Polski w Unii Europejskiej, a omawiany przepis w takich sprawach nakazuje stosować przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawodawstwa krajowego- Kodeksu celnego z 9 stycznia 1997 r. (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.). Natomiast art. 36 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne zastosowania w sprawie nie znajduje, gdyż dotyczy spraw rozstrzyganych według przepisów obowiązujących po akcesji Polski do Unii Europejskiej, a sprawa rozpoznawana do takich nie należy, gdyż jak wskazano wyżej podlega rozpoznaniu według przepisów dotychczasowych.

Jako naruszenie prawa materialnego autor skargi kasacyjnej przyjął uznanie przez Sąd I instancji, że sprawa ustalenia obowiązku naliczenia i zapłaty odsetek, za zwłokę nie podlega kontroli sądowej, nie wskazał jednak żadnego przepisu prawa materialnego, ani też procedury sądowej, który miałby stanowić podstawę kasacyjną, co powoduje, iż zarzut ten uchyla się spod kasacyjnej kontroli. Należy jedynie zauważyć za Sądem I instancji, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja nie rozstrzyga o odsetkach od objętych tą decyzją należności celnych i podatkowych.

Zważywszy na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na mocy art. 184 p.p.s.a. uznając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt. 1 p.p.s.a.



Powered by SoftProdukt