drukuj    zapisz    Powrót do listy

6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania, Podatek dochodowy od osób fizycznych, Dyrektor Izby Skarbowej, *Oddalono skargę, I SA/Wr 572/08 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2008-08-29, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I SA/Wr 572/08 - Wyrok WSA we Wrocławiu

Data orzeczenia
2008-08-29 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Halina Betta
Marta Semiczek /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Świetlikowski
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 162/09 - Wyrok NSA z 2009-08-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176 art. 21 ust. 1 pkt 110
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2008 r. przy udziale sprawy ze skargi A. i S.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi A. i S. B. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...], nr [...], odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r.

Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 20.08.2007 r. skarżący zwrócił się o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 36 118,97 zł. z tytułu wypłaconej przez płatnika – Centralę Wojskowe Misje Pokojowe w W. - należności zagranicznej, w związku z wyznaczeniem skarżącego do pełnienia służby w Regionalnej Kwaterze Głównej Sojuszniczych Sił Zbrojnych NATO Europy Północnej w Brunssum, Należności powyższe wypłacono: w okresie od dnia 04.03.2003 do dnia 30.06.2004 r. na podstawie ustawy z dnia 17.12.1974 r. o uposażeniu żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2002 r., nr 76, poz. 693 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 05.12.2000 r. w sprawie uposażenia i innych należności pieniężnych otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa (Dz. U. nr 115, poz. 1198 ze zm.). Od dnia 01.07.2004 r. należność zagraniczna wypłacana jest na podstawie art. 102 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16.06.2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1698).

Zdaniem podatnika, należność zagraniczna, skoro nie została wprost wymieniona w art. 21 ust. 1 pkt 110 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), - dalej updf, w brzmieniu obowiązującym w 2004 r., jako wyłączona z nieopodatkowanych świadczeń przysługujących pracownikom polskich jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami RP, to powinna korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O.powołaną na wstępie decyzją z dnia [..] r. odmówił stwierdzenia nadpłaty. Zdaniem organu I instancji, podatnik nie spełniał warunków podmiotowych do zastosowania zwolnienia, bowiem nie był członkiem służby zagranicznej, wykonującym obowiązki służbowe w placówce zagranicznej – które to pojęcie dotyczy jedynie jednostek podległych ministrowi spraw zagranicznych, mających siedzibę poza granicami Polski. Należność zagraniczną wypłacano podatnikowi z budżetu Centrali Wojskowe Misje Pokojowe, ta zaś nie jest jednostką budżetową mającą siedzibę poza granicami Polski.

W odwołaniu od decyzji podatnicy zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i odmowę zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 110 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych i przyjęcie, że podatnik nie pełnił w 2004 r. służby w jednostce budżetowej mającej siedzibę za granicą a wypłacane mu należności nie korzystały w 2004 r. ze zwolnienia z podatku dochodowego. Zdaniem strony, fakt, iż Polskie Przedstawicielstwo Wojskowe z/s w Brukseli jest jednostką budżetową wynika z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29.12.2000 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych oraz szczegółowych zasad i terminów rocznych rozliczeń i wpłat do budżetu przez zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych (Dz. U. nr 122, poz. 1333).

Strona podtrzymała także stanowisko wyrażone we wniosku o stwierdzenie nadpłaty co do błędnego utożsamiania należności zagranicznej z dodatkiem zagranicznym. Zdaniem strony na przeszkodzie takiemu rozumowaniu stoi m.in. zasada wyrażona w art. 217 Konstytucji RP, z której wynika zakaz dokonywania zmian w zakresie istniejącego obowiązku podatkowego poprzez wydawanie przepisów wykonawczych oraz przedkładanie wykładni celowościowej nad wykładnię gramatyczną.

Dyrektor Izby Skarbowej we W., powołaną na wstępie decyzją, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił pogląd Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., iż podatnik nie był członkiem służby zagranicznej, gdyż nie zaliczał się do kręgu osób wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 27.07.2001 r. o służbie zagranicznej (Dz. U. nr 128, poz. 1403 ze zm.). Podatnik także, zdaniem organu, nie wykonywał obowiązków służbowych w placówce zagranicznej, które to pojęcie zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 2 ustawy o służbie zagranicznej.

Ponadto, jak stwierdził organ, podatnika nie można było uznać również za pracownika polskiej jednostki budżetowej, mającej siedzibę za granicą. Podatnik, jak wynikało z przedstawionego zaświadczenia, pełnił służbę m.in. w strukturach dowództwa JFC HQ w Brunssum w Holandii. Jednakże wskazana jednostka nie jest polską jednostką budżetową mającą siedzibę poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Minister Obrony Narodowej w obwieszczeniu z dnia 03.11.2004 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony lub przez niego nadzorowanych (M.P. z dnia 19.11.2004 r.) zamieścił wykaz jednostek organizacyjnych jemu podległych. W wykazie tym jako jednostka organizacyjna podległa MON wymieniony został m.in. Polski Zespół Łącznikowy przy Kwaterze Głównej Dowództwa Połączonych Sił NATO w Brunssum oraz Polskie Przedstawicielstwo Wojskowe przy Komitetach Wojskowych Organizacjach Traktatu Północnoatlantyckiego i Unii Europejskiej w Brukseli (Belgia). Według organu podatkowego, jakkolwiek jednostka ta bezsprzecznie jest jednostką organizacyjną z siedzibą poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, to jednak brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że jest ona jednostką budżetową, tak jak tego wymaga art. 21 ust. 1 pkt 110 updf.

W ocenie organu odwoławczego, z przepisu § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29.12.2000 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych oraz szczegółowych zasad i terminów rocznych rozliczeń i wpłat do budżetu przez zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych (Dz. U. Nr 122, poz. 1333) wynika tylko tyle, że przedstawicielstwa wojskowe i zespoły łącznikowe za granicą finansowane są środków dysponenta części budżetowej, któremu podlegają, natomiast nie wynika z tej regulacji, że uznawane są za jednostki budżetowe.

Niezależnie od powyższego organ podatkowy odwoławczy stwierdził, że podatnik nie spełniał także przesłanki przedmiotowej zwolnienia. Jakkolwiek bowiem w art. 21 ust. 1 pkt 110 updf wśród świadczeń wyłączonych ze zwolnienia nie wymieniono w 2004 r. należności zagranicznej, to jednak przepis ten powinien być interpretowany z uwzględnieniem wykładni celowościowej, która każe brać pod uwagę podobny charakter dodatku zagranicznego – wypłacanego na podstawie ustawy o służbie zagranicznej, oraz należności zagranicznej. Obydwa te świadczenia związane są z pracą lub pełnioną służbą w placówce zagranicznej, a ich podstawą ustalenia jest dodatek zagraniczny bazowy zwany kwotą bazową. Skoro intencją ustawodawcy było wyłączenie ze zwolnienia należności zbliżonych swym charakterem do wynagrodzenia za pracę, w tym również ekwiwalentu za urlop, zasiłków chorobowych itp. dla wszystkich grup zawodowych, to także należności mające charakter dodatku zagranicznego dla wszystkich grup zawodowych objętych tym przepisem również winny być wyłączone ze zwolnienia, pomimo różnic w nazewnictwie. Wprowadzona natomiast w dniu 4.11.2004 r. poprawka do ustawy, polegająca na dodaniu w art. 21 ust. 1 pkt 110 updf w nawiasie, po słowach "dodatku zagranicznego" określenia "(należności zagranicznej)" miała, zdaniem organu, jedynie charakter doprecyzowujący.

W skardze podatnicy wnieśli o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i odmowę zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 110 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014 ze zm.) i przyjęcie, że S. B. nie pełnił w 2004 r. służby w jednostce budżetowej mającej siedzibę za granicę a wypłacane mu należności nie korzystały ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 110 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto strona zarzuciła pogwałcenie art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 2004 r.

Przytaczając przepisy ustawy o finansach publicznych skarżący wywodzili, że każda jednostka organizacyjna, która została utworzona przez właściwego ministra i rozlicza się w ramach budżetu na zasadach opisanych w art. 18 ustawy o finansach publicznych była jednostką budżetową. Jednostka wojskowa, dowództwo, sztab czy przedstawicielstwo wojskowe zawsze finansowane są w ramach części budżetu państwa, którą dysponuje Minister Obrony. Zdaniem Skarżącego znajduje to bezpośrednie odzwierciedlenie w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych oraz szczegółowych zasad terminów rocznych rozliczeń i wpłat do budżetu przez zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych (Dz. U. Nr 122, poz. 1333 ze zm.).Brzmienie § 19 oraz intytulacji działu II rozporządzenia, a także art. 18 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, wyraźnie wskazuje, że Polskie Przedstawicielstwo Wojskowe z/s w Brukseli było i jest jednostką budżetową posiadającą siedzibę poza terytorium kraju. W związku z tym przyjąć należy, że w 2004 r. S. B. był zatrudniony w polskiej jednostce budżetowej posiadającej siedzibę poza terytorium kraju i spełniał w ten sposób wszystkie przesłanki podmiotowe wymagane do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 110 UPDOF.

Ponadto, zdaniem skarżącego Proste zestawienie treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 110 UPDOF oraz przepisów do których odsyła, a dotyczących statusu podatnika jako żołnierza zawodowego wyklucza możliwość utożsamiania należności zagranicznej z dodatkiem zagranicznym, co uniemożliwia jej zakwalifikowanie jako świadczenia opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych w 2004 r. Na przeszkodzie takiemu rozumowaniu stoi również zasada wyrażona w art. 217 Konstytucji RP, zgodnie z którą nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Z przywołanej zasady wywieść można bezwzględny zakaz dokonywania zmian w zakresie istniejącego obowiązku podatkowego nie tylko poprzez wydawanie przepisów wykonawczych, lecz także poprzez przekładanie wykładni celowościowej nad wykładnię gramatyczną przepisów ustaw podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) – dalej w skrócie psa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c.

Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy możliwości zastosowania w stosunku do otrzymanej przez skarżącego należności zagranicznej, zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 110 updf. Przepis ten, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie (w 2004 r.), zwalniał od podatku dochodowego wartość świadczeń przysługujących członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej oraz wartość świadczeń przysługujących pracownikom polskich jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wynikających z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na ich podstawie, z wyjątkiem wynagrodzeń za pracę, ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, dodatku zagranicznego oraz zasiłków chorobowych i macierzyńskich.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dotyczących stanowiska organu co do spełnienia przez skarżącego przesłanki podmiotowej zwolnienia Sąd uznał, że w stwierdzonym stanie faktycznym słusznie organy uznały podatnika za podmiot niespełniający warunków wskazanych w treści art. 21 ust. 1 pkt 110 updf. Jak wynikało z zebranych w sprawie dowodów, skarżący wykonywał swoje zadania w ramach pełnienia służby w Polskim Zespole Łącznikowym przy Kwaterze Głównej Dowództwa Połączonych Sił NATO w B. (Holandia), który został wymieniony w obwieszczeniu Ministra Obrony Narodowej r. z dnia 3.11.2004 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych (M.P. Nr 48, poz. 830) – jako jednostka organizacyjna podległa temu ministrowi. Organ odwoławczy nie kwestionował w związku z powyższym, że jednostka, w której pełnił służbę skarżący, jest wyodrębnioną jednostką organizacyjną mającą siedzibę za granicą, natomiast nie znalazł organ podstaw do stwierdzenia, że ma ona charakter jednostki budżetowej. W szczególności podstaw takich organ podatkowy nie dostrzegł w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29.12.2000 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych oraz szczegółowych zasad i terminów rocznych rozliczeń i wpłat do budżetu przez zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych (Dz. U. Nr 122, poz. 1333).

Sąd w niniejszej sprawie podziela ten pogląd. Stosownie do art. 18 ust. 1, obowiązującej w roku 2004, ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 15, poz. 148 ze zm.), jednostkami budżetowymi są takie jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie natomiast z ust 3 tego przepisu wynika, że "Jednostki budżetowe, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów, tworzą, łączą, przekształcają w inną formę organizacyjno-prawną i likwidują:

1) ministrowie, kierownicy urzędów centralnych i wojewodowie oraz inne organy działające na podstawie odrębnych przepisów - państwowe jednostki budżetowe;

2) organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego - gminne, powiatowe lub wojewódzkie jednostki budżetowe."

Z przepisów tych wynika, że "jednostka budżetowa" jest szczególną formą organizacyjną działania organów państwa, o pewnej wyodrębnianej strukturze i samodzielności finansowej utworzona przez właściwy organ. Z faktu szczególnego zdefiniowania pojęcia "jednostki budżetowej" jak i określenia trybu tworzenia takich jednostek wynika, że nie każda jednostka organizacyjna finansowana z budżetu państwa jest "jednostką budżetową". Oznacza to, że nie wszystkie osoby, których wynagrodzenie finansowane z budżetu, a które wykonują pracę poza granicami kraju mogą skorzystać ze zwolnienia podatkowego. Zwolnienie to przysługuje jedynie osobom, które zatrudnione są w prze "jednostki budżetowe" w rozumieniu wyżej wskazanych przepisów.

Skarżący- jako wnioskujący o stwierdzenie nadpłaty- nie przedstawili żadnego dowodu, z którego wynikałoby , że Minister Obrony Narodowej utworzył Polski Zespół Łącznikowy jako jednostkę budżetową. Nie mógł zaś nadać tej jednostce takiego statusu Minister Finansów, skoro jednostka ta organizacyjnie podlega Ministrowi Obrony Narodowej.

Niezależnie jednak od powyższego, prawidłowe było, zdaniem Sądu, stanowisko organów podatkowych co do tego, że otrzymana przez skarżącego z tytułu pełnienia za granicą służby wojskowej, należność zagraniczna, nie korzystała w roku 2004 ze wskazanego zwolnienia.

W odniesieniu do spornej kwestii zwolnienia należności zagranicznej z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 110 updf pojawiały się rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, jednak w niniejszej sprawie Sąd nie podzielił stanowiska zawartego m.in. w powoływanym w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15.12.2005 r., sygn. akt I SA/Bd 526/05. Zgodził się natomiast ze stanowiskiem wyrażonym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.03.2008 r., sygn. akt II FSK 135/07, a także w wyrokach tutejszego Sądu z dnia 03.04.2008 r., sygn. akt 26/08 (nielub.), 31.01.2007 r., sygn. akt 1392/06 (niepubl). Należy zgodzić się przede wszystkim z Dyrektorem Izby Skarbowej we W., że przy wykładni art. 21 ust. 1 pkt 110 pdof, w brzmieniu obowiązującym w 2004 r., nie można poprzestać, na językowej wykładni tego przepisu, która miałaby uzasadniać rozróżnianie, a w konsekwencji odmienne traktowanie na gruncie przedmiotowego zwolnienia podatkowego: dodatku zagranicznego, przysługującego na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 27.07.2001 r. o służbie zagranicznej członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej oraz należności zagranicznej przysługującej żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu do pełnienia służby poza granicami państwa (w czasie wykonywania obowiązków), na podstawie art. 102 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stoją temu na przeszkodzie przede wszystkim wnioski wypływające z analizy treści unormowania art. 21 ust. 1 pkt 110 updf w wersjach obowiązujących w latach 2003–2005 (we wcześniejszym okresie zwolnienie dotyczyło wartości świadczeń przysługujących pracownikom polskich placówek dyplomatycznych, urzędów konsularnych i innych polskich jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wynikających z przepisów wydanych na podstawie art. 47 ustawy z dnia 16.09.1982 r. o pracownikach urzędów państwowych – Dz. U. Nr 31, poz. 214 ze zm.).

Od dnia 01.01.2003 r. zwolnione od podatku dochodowego były: dodatek zagraniczny i wartość innych świadczeń przysługujących członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej oraz wartość świadczeń przysługujących pracownikom polskich jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wynikających z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na ich podstawie, z wyjątkiem wynagrodzeń za pracę, ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy oraz zasiłków chorobowych i macierzyńskich (art. 21 ust. 1 pkt 110 updf – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27.07.2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 141, poz. 1182 ze zm.). Od dnia 01.01.2004 r. zwolniono od podatku wartość świadczeń przysługujących członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej oraz wartość świadczeń przysługujących pracownikom polskich jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wynikających z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na ich podstawie, z wyjątkiem wynagrodzeń za pracę, ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, dodatku zagranicznego oraz zasiłków chorobowych i macierzyńskich (art. 21 ust. 1 pkt 110 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12.11.2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 202, poz. 1956 ze zm.).

Z kolei na skutek nowelizacji omawianego przepisu od dnia 1.01.2005 r., wolne od podatku dochodowego są: wartość świadczeń przysługujących członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej oraz wartość świadczeń przysługujących pracownikom polskich jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wynikających z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na ich podstawie, z wyjątkiem wynagrodzeń za pracę, ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, dodatku zagranicznego (należności zagranicznej) oraz zasiłków chorobowych i macierzyńskich (na podstawie ustawy z dnia 18 listopada 2004 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 263, poz. 2619 ze zm.).

Sposób, w jaki dokonano ostatniej z wymienionych nowelizacji art. 21 ust. 1 pkt 110 updf nakazuje przyjąć, że ustawodawca w zakresie opodatkowania dochodów osób fizycznych (wymienionych w tym przepisie) utożsamia pojęcia "dodatek zagraniczny" oraz "należność zagraniczną", albowiem takie znaczenie należy przypisać użyciu nawiasu, będącego znakiem pisarskim wskazującym, które partie tekstu w stosunku do tekstu głównego mają charakter poboczny, drugoplanowy lub wyjaśniający (Nowy słownik ortograficzny, pod red. E. Polańskiego, Warszawa 2002 r., s. CXXII). Wątpliwe w związku z tym się staje, że od dnia 1.01.2005 r. katalog wyłączeń ze zwolnienia podatkowego uległ powiększeniu o nową kategorię świadczenia w postaci "należności zagranicznej", gdyż w takim przypadku, należność ta powinna zostać w tekście prawnym ujęta (bez nawiasu) po przecinku, ewentualnie przy użyciu spójnika. Także analiza przepisu art. 21 ust. 1 pkt 110 updf, w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. dowodzi jednakowego traktowania obydwóch wymienionych świadczeń, gdyż spośród przychodów uzyskiwanych przez członków służby zagranicznej oraz innych wskazanych tam osób, a w tym żołnierzy zawodowych wyznaczonych do pełnienia służby za granicą, ze zwolnienia podatkowego wyłączono jedynie wynagrodzenia za pracę, ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy oraz zasiłki chorobowe i macierzyńskie.

W przedstawionych warunkach trudno doszukać się przekonującego uzasadnienia dla tezy, że dokonując nowelizacji przepisu art. 21 ust. 1 pkt 110 updf, od dnia 1.01.2004r. w kierunku poszerzenia katalogu wyłączeń ze zwolnienia podatkowego (ograniczenie zwolnienia) ustawodawca tylko w tym roku, odmiennie "podatkowo" potraktował dodatek zagraniczny przysługujący członkom służby zagranicznej i należność zagraniczną otrzymywaną przez żołnierzy zawodowych. Z tego też powodu przy wykładni przedmiotowego unormowania w brzmieniu obowiązującym w roku 2004 r., konieczne się staje odwołanie również do wykładni systemowej, uwzględniającej charakter oraz zasady ustalania dodatku zagranicznego członków służby zagranicznej oraz należności zagranicznej żołnierzy zawodowych. Wykorzystaniu innych, niż językowa, metod wykładni tekstu prawnego (podatkowego) nie sprzeciwia się art. 217 Konstytucji RP, zaś stosowanie różnych metod wykładni także w obszarze prawa podatkowego jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym akceptowane (por. wyrok NSA z dnia 12.06.2007 r., sygn. akt II FSK 775/06, niepubl. czy też wprost odnoszący się do problematyki zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 110 pdof – wyrok NSA z dnia 5.10.2007 r., sygn. akt II FSK 1805/06, niepubl.)

Na podstawie art. 29 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 27.07.2001 r. o służbie zagranicznej, członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej przysługuje dodatek zagraniczny na pokrycie zwiększonych kosztów związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych w placówce zagranicznej, uwzględniający poziom kosztów utrzymania w państwie przyjmującym.

Na mocy upoważnienia określonego w art. 30 tej ustawy, Prezes Rady Ministrów wydał rozporządzenie (rozporządzenie z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie dodatku zagranicznego i świadczeń przysługujących członkom służby zagranicznej wykonującym obowiązki służbowe w placówce zagranicznej – Dz. U. nr 239, poz. 2048 ze zm.) w którym postanowiono (§ 2 ust. 1), że dodatek zagraniczny przysługuje członkowi służby zagranicznej od dnia podjęcia wykonywania obowiązków służbowych w placówce zagranicznej do dnia zakończenia ich wykonywania. Z kolei na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia, wysokość dodatku zagranicznego przysługującego członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej ustala pracodawca przy zastosowaniu mnożników określonych w załączniku do rozporządzenia, przyjmując za podstawę dodatek zagraniczny bazowy w poszczególnych państwach przyjmujących (sposób obliczenia dodatku zagranicznego bazowego ust. określa 2 § 5 - przypis). Z treści załącznika do rozporządzenia wynika, że wysokość mnożników dodatku zagranicznego bazowego uzależniona jest od zajmowanego przez członka służby zagranicznej stanowiska.

Gdy idzie natomiast o żołnierzy zawodowych, to zgodnie z art. 102 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu do pełnienia służby wojskowej poza granicami państwa przysługuje uposażenie zasadnicze ustalone z uwzględnieniem grupy uposażenia określonej dla stanowiska służbowego, na jakie został wyznaczony do pełnienia służby poza granicami państwa. Żołnierzowi takiemu, na podstawie ust. 3 art. 102, w czasie wykonywania obowiązków służbowych poza granicami państwa przysługuje należność zagraniczna oraz mogą być przyznane inne należności pieniężne, odpowiednio do warunków pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa.

Z przepisów rozporządzenia wykonawczego, to jest § 23 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16.06.2004 r. wynika, że do ustalania wysokości należności pieniężnych żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w polskich przedstawicielstwach wojskowych, w organizacjach międzynarodowych i międzynarodowych strukturach wojskowych oraz w placówkach zagranicznych do dnia 31.12.2004 r. stosuje się przepisy powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 05.12.2000 r. w sprawie uposażenia .......

Na podstawie § 4 ust. 1 w zw. z § 1 pkt 1 przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów, żołnierzom wyznaczonym na stanowiska służbowe: w polskich przedstawicielstwach wojskowych przy organizacjach międzynarodowych oraz przy międzynarodowych strukturach wojskowych (lit. a), w organizacjach międzynarodowych i międzynarodowych strukturach wojskowych (lit. b), w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (lit. c), przysługuje należność zagraniczna w wysokości określonej przy zastosowaniu określonych (wymienionych w pkt 1-5 ust. 1 § 4) mnożników, których wysokość uzależniona została od zajmowanego stanowiska służbowego, zastosowanych do stawki dodatku zagranicznego bazowego ustalonego dla państwa, w którym żołnierz pełni służbę, na podstawie przepisów dotyczących dodatku zagranicznego i świadczeń przysługujących członkom służby zagranicznej wykonującym obowiązki służbowe w placówce zagranicznej, wydanych na podstawie art. 30 pkt 1 i 2 powołanej ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej, zwanej dalej "kwotą bazową".

Według § 5 ust. 1 rozporządzenia, należność zagraniczna, o której mowa w § 4, przysługuje żołnierzowi od dnia objęcia stanowiska służbowego poza granicami państwa do dnia zwolnienia z tego stanowiska.

Z porównania przytoczonych przepisów, odnoszących się do członków służby zagranicznej i żołnierzy zawodowych wyznaczonych do pełnienia służby w placówkach zagranicznych wynika, że analogiczne są zasady naliczania dodatku zagranicznego i należności zagranicznej, zaś stawki dodatku zagranicznego bazowego – wspólne. Obydwa świadczenia związane są z wykonywaniem zadań w placówkach zagranicznych, zaś ostateczna ich wysokość uzależniona jest od zajmowanego stanowiska oraz kraju w którym wykonywane są obowiązki (pełniona jest służba). Dlatego też należy uznać, że wprost wyartykułowana w art. 29 ust. 3 ustawy o służbie zagranicznej funkcja dodatku zagranicznego, jako świadczenia na pokrycie zwiększonych kosztów związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych w placówce zagranicznej, uwzględniająca poziom kosztów utrzymania w państwie przyjmującym, nie jest inna niż funkcja, jaką pełni na gruncie pragmatyki służbowej żołnierzy zawodowych – należność zagraniczna. Wcześniej analogiczne stanowisko zajął już tutejszy Sąd w wyroku z dnia 31.01.2007 r. (sygn. akt I SA/Wr 1392/06).

Tak więc wzgląd na analogiczny charakter dodatku zagranicznego i należności zagranicznej, jak również utożsamianie tych świadczeń przez ustawodawcę (wprost wyartykułowane w wersji art. 21 ust. 1 pkt 110 obowiązującej od dnia 1.01.2005 r., zaś w odniesieniu do roku 2003 r. wyrażające się w zwolnieniu od opodatkowania obydwóch świadczeń) nakazywało przyjąć, że na podstawie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 110, obowiązującym w roku 2004, należność zagraniczna przysługująca skarżącemu, jako żołnierzowi wyznaczonemu do pełnienia służby w placówce zagranicznej, nie korzystała ze zwolnienia od podatku dochodowego.

Wydając zaskarżoną decyzję organ oparł się na dokumentach dostarczonych przez stronę postępowania oraz zgromadzonych na skutek własnych czynności dowodowych, w tym także na zaświadczeniach, pismach urzędowych i wyjaśnieniach. Wobec powyższego brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do uznania za słuszne zarzutów uchybienia przez organy obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności gdy strona nie wskazuje w jasny sposób, które konkretnie okoliczności nie zostały przez organ wyjaśnione.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.



Powered by SoftProdukt