drukuj    zapisz    Powrót do listy

6110 Podatek od towarów i usług, Podatkowe postępowanie, Dyrektor Izby Skarbowej, *Oddalono skargę, I SA/Wr 1590/07 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2008-02-21, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I SA/Wr 1590/07 - Wyrok WSA we Wrocławiu

Data orzeczenia
2008-02-21 orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2007-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ewa Kamieniecka /przewodniczący/
Maria Tkacz-Rutkowska /sprawozdawca/
Tomasz Świetlikowski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 1653/08 - Wyrok NSA z 2010-01-19
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60 art. 240 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1999 r. oddala skargę

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi P. P. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] którą, po wznowieniu postępowania, uchylono ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. o nr [...] i określono P. P. działającemu pod firmą A zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. w kwocie [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku rozpoznania wniosku P. P. z dnia 23 stycznia 2007 r. o wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. Podatnik, jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej powoływanej jako: Op. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że po wydaniu ww. decyzji zostały ujawnione nowe istotne fakty i dowody istniejące w dniu wydania tych decyzji, ale nieznane organowi, tj. duplikaty faktur VAT, dokumentujące zakupy towarów i usług w styczniu 1999 r. i potwierdzające prawo podatnika do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony za ten miesiąc.

Decyzje ostateczne o uchylenie, których w trybie wznowienia podatnik wnosił, zostały wydane po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 listopada 2004 r. (sygn. akt I SA/Wr 2440/02). W toku postępowania kontrolnego P. P. nie przedstawił ani dokumentów zakupu i sprzedaży, ani ewidencji podatkowych za 1999 r. dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej oświadczając, że zostały skradzione. Dokumentacji tej w wyznaczonym terminie nie odtworzył. Organ podatkowy, z uwagi na brak dowodów (oryginałów lub duplikatów faktur VAT) potwierdzających zakup towarów i usług przez podatnika, nie uwzględnił w rozliczeniu podatku od towarów i usług podatku naliczonego, powołując art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm. - dalej w skrócie ustawa o VAT). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jakkolwiek ww. wyrokiem uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., dotyczącą rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r., z przyczyn proceduralnych, to jednak uznał, że organ podatkowy nie naruszył prawa materialnego i prawidłowo przyjął, że dokumentami potwierdzającymi prawo do obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony są oryginały faktur VAT lub ich duplikaty, a podatnik dokumentami tymi winien dysponować nie tylko w momencie dokonania odliczenia, ale także w toku postępowania podatkowego i kontroli.

Po ponownym rozpoznaniu odwołania, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r., stwierdził, że przedstawione w toku postępowania kserokopie kopii faktur VAT, w myśl art. 19 ust. 2 ustawy o VAT i § 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024 z poźn. zm. – dalej powoływane jako rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r.), nie uprawniały nabywcy do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z tych kserokopii. Przedstawione w toku postępowania oryginały duplikatów faktur VAT zostały uwzględnione w rozliczeniu. Decyzja ta została zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 13 września 2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 1118/05) oddalił skargę.

Po rozpoznaniu wniosku o wznowienia postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozliczenie podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] r. podatnik przesłał [...] dokumenty, z których [...] dotyczyło stycznia 1999 r. były to:

- odpis faktury VAT wystawionej przez B s.c., z dnia [...] r., nr [...],

- duplikat faktury VAT nr [...] wystawiony przez ZPB K. w dniu [...] r.

- duplikat faktury VAT nr [...] wystawiony przez ZPB K. w dniu [...] r.

- duplikat faktury VAT nr [...] wystawiony przez ZPB K., w dniu [...] r.

- duplikat faktury VAT nr [...] wystawiony przez C sp. j. K. w dniu [...] r.,

- duplikat faktury VAT nr [...] wystawiony przez D, w dniu [...] r.

Organ wyjaśnił, że wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej decyzja ostateczną, z powodu nieprawidłowości w zakresie przeprowadzonego postępowania podatkowego. We wniosku jako przesłankę wznowienia postępowania strona wskazała art. 240 §1 pkt 5 Op, tj. ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, ale były nieznane organowi, który decyzję wydał. Organ wskazał, że pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności jak i dowody nowoodkryty, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowymi dowodami po raz pierwszy zgłoszonymi przez stronę, a jednocześnie istniejącymi przed dniem wydania ostatecznej decyzji w sprawie były dokumenty wystawione przez:

- E s.c. odpis faktury VAT z dnia [...] r. nr [...], oraz

- F j. K. duplikat faktury VAT nr [...] wystawiony w dniu [...] r.,

Pierwszy z dowodów, zdaniem organu, spełnia rolę duplikatu faktury VAT. Oba duplikaty zostały uwzględnione w ponownie dokonanym rozliczeniu. Pozostałe dowody ([...]) nie spełniały warunków określonych w art. 240 §1 pkt 5 Op, gdyż nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. w dniu [...] r.

W odwołaniu P. P. wniósł o uchylenie decyzji i zarzucił:

- naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Op oraz art. 245 § 1 pkt 2 Op, przez bezpodstawna przyjęcie, że w sprawie nie zaistniała przesłanka – wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych.

- naruszenie art. 245 §1 pkt 1 przez brak orzeczenia co do istoty sprawy, tj. pominięcie pozyskanych przez stronę po [...] r. duplikatów faktur w sytuacji, gdy generalnie organ uznał, że zostały spełnione przesłanki z art. 240 §1 pkt 5 Op.

Nową okolicznością faktyczną, zdaniem strony, było potwierdzenie, że w 1999 r. podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego od towarów i usług o podatek naliczony, na podstawie oryginałów faktur VAT. Istnienie oryginałów faktur VAT w dacie rozliczenia potwierdzają, jak wywodzi podatnik, przedstawione wraz z wnioskiem ich duplikaty. Fakt dokonanie prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług nie był okolicznością znaną organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, a został potwierdzony duplikatami faktur VAT pozyskanymi po dniu wydania tej decyzji. Na potwierdzenie prawidłowości swego stanowiska strona powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r. (sygn. akt III SA/Wa 2082/05) stwierdzając, że zapadł na gruncie analogicznego stanu faktycznego.

Ponadto strona podniosła, że jeśli w rozpoznawanej sprawie organ stwierdził istnienie przesłanki z art. 240 §1 pkt 5 Op, dające podstawę do przeprowadzenia postępowania wznowionego i uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. to powinien rozstrzygnąć sprawę co do istoty. Takie rozstrzygnięcie, zdaniem strony, winno uwzględniać także duplikaty faktur VAT wystawione po dniu wydania decyzji ostatecznej za ten miesiąc.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zarzuty odwołania organ uznał za bezzasadne. Odnosząc się do regulacji zawartych w art. 19 ust. 1 i 2, art. 23 pkt 1 i art. 32 ust. 5 ustawy o VAT oraz § 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że jednym z warunków obniżenia podatku należnego od towarów i usług o podatek naliczony jest posiadanie oryginałów lub duplikatów faktur VAT dokumentujących podatek naliczony. Zdaniem organu, istotne okoliczności dla sprawy muszą dotyczyć posiadanie stosownych dokumentów, tj. oryginałów lub duplikatów faktur VAT. Inne dowody mogą potwierdzać dokonanie przez podatnika czynności, ale nie uprawniają do dokonania odliczenia. Przedłożone wraz wnioskiem o wznowienie postępowania dowody, dotyczące stycznia 1999 r. tj. duplikaty faktur VAT wystawione po dniu wydania decyzji ostatecznej za styczeń 1999 r. nie istniały w dniu wydania tej decyzji. Tym samym nie istniały wówczas okoliczności wpływające na dokonane przez organ podatkowy ustalenia. Okoliczności te pojawiły się z chwilą otrzymania duplikatów faktur VAT, które sporządzono po wydaniu decyzji. To, zdaniem organu odwoławczego, nie dawało podstaw do przyjęcia, że zostały spełnione warunki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Duplikaty faktur VAT wystawione przed datą wydania decyzji ostatecznej zostały przez organ I instancji uwzględnione w rozliczeniu i z tych przyczyn uchylono ostateczną decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że wbrew twierdzeniom strony, ma zaznaczenie w sprawie rozstrzygniecie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2006 r. sygn. akt I SA/WR 1118/05, gdyż duplikaty faktur będące podstawą wniosku o zmianę decyzji ostatecznej były poddane ocenie Sądu w trakcie postępowania, zakończonego powołanym wyrokiem. W tych okolicznościach, jak twierdzi organ, gdyby przedłożone duplikaty mogły stanowić przesłankę do wszczęcia postępowania to Sąd, niezwiązany zakresem skargi, dałby temu wyraz w wyroku.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że wznowienie postępowania nie oznacza uwzględnienia dokumentów, które nie spełniają przesłanki wznowienia tego postępowania.

Odnosząc się do powołanego w odwołaniu wyroku, organ odwoławczy stwierdził, że wyrok ten zapadł w sprawie dotyczącej innego podmiotu, a przepisy określające przesłanki wznowienia postępowania i przepisy regulujące opodatkowanie podatkiem od towarów i usług, prowadzą do odmiennych niż w tym wyroku wniosków.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu P. P. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzucił naruszenie:

- art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 Op, przez bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych. Nową okolicznością faktyczną jest, zdaniem strony, potwierdzenie, że w 1999 r strona dysponowała oryginałami faktur VAT, które uprawniały do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Okoliczność ta nie była znana organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, gdyż nie dysponował on materiałem dowodowym potwierdzającym taką okoliczność. Zostało to dopiero potwierdzone duplikatami faktur VAT pozyskanymi po dniu wydania decyzji ostatecznych.

- naruszenie art. 19 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT oraz § 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. poprzez pominięcie, że duplikat faktury VAT stanowi sformalizowany dokument potwierdzający prawo podatnika do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, z którego podatnik nie skorzystał na podstawie faktury VAT, z powodu jej utraty,

- naruszenie art. 245 § 1 pkt 1 Op w związku z art. 187 § 1 i art. 207 § 2 Op, przez bezzasadne pominięcie, w toku postępowania wszczętego na skutek wznowienia postępowania, wszystkich dowodów potwierdzających prawo podatnika do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, a w konsekwencji brak orzeczenia co do istoty sprawy w sytuacji, gdy organ uznał, że spełnione zostały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Op, co skutkowało uchyleniem decyzji ostatecznej i określeniem zobowiązania w innej wysokości.

W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że przepis art. 240 § 1 pkt 5 Op zawiera dwie przesłanki wznowienia postępowania. Jedną z przesłanek jest wyjście na jaw nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, drugą wyjście na jaw nowych, istotnych dla sprawy dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Zdaniem skarżącego, nową okolicznością faktyczną w sprawie, która zaistniała w 1999 r., a która nie była znana organowi wydającemu decyzję, jest fakt, że w styczniu 1999 r. skarżący dysponował oryginałami faktur VAT, które uprawniały do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony. Okoliczności te wyszły na jaw po wydaniu decyzji ostatecznych i zostały udowodnione przedłożonymi duplikatami faktur VAT. Pozyskanie duplikatów faktur VAT po wydaniu decyzji ostatecznej w sprawie nie uprawnia do twierdzenia, że nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 240 § 1 pkt 5 Op.

Ponadto, zdaniem skarżącego, przepisy ustawy o VAT i przepisu wykonawcze do tej ustawy nie nakładają na podatnika, w przypadku utraty oryginałów faktur VAT po dokonaniu rozliczenia złożenia korekty tego rozliczenia. Dlatego późniejsze pozyskanie duplikatów faktur VAT ma na celu wykazanie, że podatnik w dniu dokonania rozliczenia dysponował stosownymi dokumentami. Dla potwierdzenia zaprezentowanego stanowiska skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.12.2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2082/05.

Skarżący podnosi ponadto, że skoro organ stwierdził istnienie przesłanek określonych w art. 240 §1 pkt 5 Op, dających podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji organu podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r., to powinien rozstrzygnąć sprawę co do istoty, zgodnie z art. 207 § 2 i art. 187 §1 Op, uwzględniając wszystkie dotyczące stycznia 1999 r. duplikaty faktur VAT.

Zdaniem strony skarżącej, nie może być argumentem w rozpoznawanej sprawie oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargi na decyzję ostateczną określającą skarżącemu, w postępowaniu zwykłym, podatek od towarów i usług za styczeń 1999 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy podkreśli, że zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i § 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r., podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów lub usług, przy czym podstawą do dokonania takiego rozliczenia mogą być wyłącznie oryginały faktur VAT, faktur korygujących VAT lub ich duplikaty. Duplikaty faktur VAT wystawione przed wydaniem decyzji ostatecznej zostały uwzględnione w ponownie dokonanym rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. Pozostałe duplikaty faktur VAT, jako nieistniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie mogły potwierdzać prawa skarżącego do obniżenia podatku należnego w dacie dokonania samoobliczenia podatku. Okoliczność, na którą powołuje się skarżący, pojawiła się już po wydaniu decyzji ostatecznych, w dniu otrzymania duplikatów faktur VAT. Ponadto organ odwoławczy zauważa, że pozyskanie duplikatów faktur VAT nie jest tożsame z dysponowaniem oryginałami faktur VAT.

Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły okoliczności określone w art. 240 §1 Op. Kompetencja do ponownego rozpoznania sprawy podatkowej zależna jest od sposobu rozstrzygnięcia kwestii istnienia jednej z przesłanek wznowienia. Jeśli przyczyna wznowienia postępowania jest nowa okoliczność lub nowy dowód, to możliwość odmiennego niż pierwotne rozstrzygnięcia sprawy podatkowej dotyczy wyłącznie skutków podatkowych, z którymi związane są te dowody lub okoliczności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kryterium legalności przewidziane, w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie P.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja procesowa, jaką jest wznowienie postępowania daje stronom tego postępowania możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie to było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 240 § 1 Op. Postępowanie w sprawie wznowienie postępowania jest postępowaniem szczególnym. Jego celem jest ustalenie, czy uchybienia wskazane w art. 240 § 1 Op wystąpiły w konkretnej sprawie, a w przypadku ich stwierdzenie wyeliminowanie skutków tych uchybień, poprzez ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem tego postępowania jest zatem weryfikacja decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, w zakresie stwierdzonych uchybień procesowych.

We wniosku o wznowienie postępowania strona jako podstawę wznowienia wskazała w art. 240 § 1 pkt 5 Op, tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który decyzję wydał. W ramach powołanego przepisu należy rozważyć dwie przesłanki wznowienia postępowania, które mogą, ale nie musza wystąpić łącznie. Jedną z przesłanek są nowe okoliczności faktyczne, drugą nowe dowody. Warunkiem uwzględnienia tych przesłanek jest, aby nowe okoliczności lub nowe dowody były istotne w sprawie i istniały w dniu wydania decyzji, ale nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przy czym, pod pojęciem "nowe" dowody lub "nowe" okoliczności należy rozumieć nie tylko okoliczności lub dowody nowo odkryte, ale także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę.

W rozpoznawanej sprawie, strona skarżąca domaga się uwzględnienia, przedstawionych wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, duplikatów faktur VAT, jako potwierdzających okoliczność, że w dacie dokonania rozliczenia w podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. dysponowała oryginałami faktur VAT, których duplikaty przedstawiła. Posiadane w dacie rozliczenia oryginały faktur VAT uprawniały skarżącego do uwzględnienia w rozliczeniu podatku naliczonego, wynikającego z tych faktur. Okoliczność ta istniała, zdaniem strony skarżącej, w dniu wydania decyzji, ale nie była znana organowi. Potwierdziły ją dopiero duplikaty faktur VAT, w tym także pozyskane po zakończeniu decyzją ostateczną postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. Strona skarżąca nie traktuje zatem przedstawionych organowi duplikatów faktur VAT jako nowych dowodów w sprawie, ale powołuje się na nowe okoliczności faktyczne, potwierdzone duplikatami faktur VAT.

Ustosunkowanie się do wniosku skarżącego musi poprzedzić przypomnienie rozstrzygnięcia, jakie zapadło w postępowaniu zwykłym, w sprawie dotyczącej rozliczenia w podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. W decyzjach ostatecznych organ podatkowy zakwestionował prawo P. P., prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą A w W., do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w wysokości wynikającej z deklaracji. Podatnik nie posiadał bowiem dokumentów uprawniających do takiego rozliczenia, tj. oryginałów faktur VAT lub duplikatów tych faktur, potwierdzających nabycie towarów i usług. Organ podatkowy, w postępowaniu zwykłym, nie kwestionował podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z przyczyn materialnych, czyli nie dokonania zakupu towaru lub usługi przez podatnika, ale z przyczyn formalnych, czyli z powodu braku stosownego dokumentu, który zgodnie z przepisami uprawniał do uwzględnienia w rozliczeniu podatku naliczonego. Organy zasadnie odwołały się do regulacji zawartych przepisach art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i § 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. i wywodziły, że podatnik dokumentem uprawniającym do rozliczenia podatku naliczonego winien dysponować nie tylko w dacie dokonania rozliczania, ale także przez cały okres do przedawniania zobowiązania podatkowego. Prawidłowość takiego stanowiska potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 września 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 1118/05.

W tak ustalonym stanie faktycznym, przedstawione wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, duplikaty faktur VAT wystawione przed wydaniem decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r., w ocenie Sądu, uprawniały do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przepisów procesowych, przez nieuwzględnienie w postępowaniu zwykłym prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z tych duplikatów faktur VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej we W., działając jako organ I instancji, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 Op, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, uchylił decyzję ostateczną w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. i w zakresie stwierdzonych uchybień orzekł co do istoty sprawy. Organ ten, dokonując ponownego rozliczenia podatku, uwzględnił przedstawione duplikaty faktur VAT, spełniające przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Op. W ocenie Sądu, organy podatkowe odmawiając uwzględnienia w rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. duplikatów faktur VAT, nie spełniających przesłanek określonych w art. 240 §1 pkt 5 Op (wystawionych po wydaniu decyzji ostatecznej), działały zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 Op. Przepis ten w ramach wznowionego postępowania pozwala na usunięcie uchybień procesowych, o jakich mowa w art. 240 § 1 Op, a nie na ponowne całościowe rozpatrzenie sprawy. Takiego ponownego całościowego rozpoznania sprawy oczekuje skarżący. Stwierdzenie uchybień procesowych w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nie oznacza, że organ podatkowy sprawę rozpoznaje w takim zakresie, jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym. Zakres weryfikacji decyzji ostatecznej wyznaczony jest zakresem stwierdzonych uchybień procesowych, które spełniają warunki wynikające z art. 240 § 1 Op. Uchybienia procesowe, które nie spełniają przesłanek z art. 240 § 1 Op, nie mają wpływy na treść decyzji kończącej to postępowanie.

Organ podatkowy, w sposób pełny ustosunkował się do przedstawionych duplikatów faktur VAT, jako mogących potwierdzać nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub być nowymi dowodami istotnymi w sprawie. Przedstawione duplikaty faktur VAT, potwierdzające dokonanie przez skarżącego zakupy towarów lub usług w styczniu 1999 r., które zostały wystawione po dniu wydania decyzji ostatecznej w sprawie rozliczenia podatku VAT za ww. miesiąc, jako nie spełniające przesłanek z art. 240 §1 pkt 5 Op, nie mogły być uznane za nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi. Dowody te w dniu wydania decyzji ostatecznej nie istniały, czego skarżący nie kwestionuje. Te duplikaty faktur VAT (wystawione po wydaniu decyzji ostatecznej) nie potwierdzały też nowych okoliczności, istotnych w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Istotną okolicznością w tej sprawie było posiadanie, w trakcie postępowania zwykłego, dokumentu uprawniającego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Nowa okoliczność istotna w rozpoznawanej sprawie pojawiła się dopiero wraz z nowymi dowodami i podobnie jak nowe dowody nie istniała przed wydaniem decyzji ostatecznej. Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez skarżącego prowadziłoby nie do naprawienia uchybień procesowych, ale do zakwestionowania wykładni przepisów art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i § 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. przyjętej w postępowaniu zwykłym i akceptowanej przez orzecznictwo sądów administracyjnych. Z tych też powodów, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie podziela argumentacji przedstawionej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2082/2005, na który powoływał się skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że "..nie ma przeszkód prawnych do uznania przedłożonych przez skarżącego duplikaty faktur za odzwierciedlające oryginalne faktury z daty wystawienia faktur, a nie faktury z daty wystawienia duplikatów. Ujawnienie przez podatnika duplikatów wykazało, że w dacie wystawienia oryginalnych faktur istniała podstawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Oznacza to, że zostały ujawnione nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję i są to okoliczności istotne dla sprawy, to znaczy mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie.." Stanowisko takie nie tylko prowadzi do zakwestionowania, uznanego przez orzecznictwo, formalizmu przy uwzględnianiu w rozliczeniu podatku naliczonego, ale także prowadzi do przyjęcia za podstawę wznowienia postępowania okoliczności hipotetycznej (posiadanie oryginałów faktur VAT), czyli takiej, która mogła mieć miejsce, a nie takiej, która wystąpiła w okresie do zakończenia postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Organ podatkowy prawidłowo zatem przyjął, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania wskazane w art. 240 § 1 pkt 5 Op i wzruszył, w trybie wznowienia postępowania, decyzję ostateczną w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. Organy podatkowanie nie naruszyły przepisów procesowych, dokonując analizy przedstawionych dowodów pod kątem istnienia przesłanek wznowienia postępowania wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 Op i stosownie do poczynionych ustaleń, odmawiając uwzględnienia w rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń 1999 r. duplikatów faktur VAT wystawionych po zakończeniu postępowania w trybie zwykłym. Nie naruszyły także organy podatkowe przepisów art. 19 ust. 1, 2 i 3 ustawy o VAT oraz § 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r., przyjmując wykładnię ww. przepisów wyrażoną w decyzji ostatecznej, o której zmianę w trybie wznowienia wnosił skarżący, zaakceptowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyrokach z dnia 13 września 2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 1118/05).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.



Powered by SoftProdukt